Bij de dierenambulance draait het om meer dan dieren

Door: Marc Tangel

Neem het verhaal van de voormalig drugsverslaafde John, die weer levenslust vond dankzij het redden van dieren. Of de jonge Leona, die ontdekte dat ze uit haar werk voor de dierenambulance veel meer voldoening haalt dan uit haar dagelijkse, goedbetaalde baan. Een half jaar lang reisde journaliste Kirsten Dorrestijn per trein van Zutphen naar Den Haag om de persoonlijke verhalen van enkele dierenambulancemedewerkers op te tekenen. Vorige week woensdag vond onder hun toeziend oog en dat van familie en vrienden van de schrijfster de presentatie van het boek plaats in de thuishaven van de Haagse dierenambulance op het landgoed Oosterbeek. “Voordat ik hier kwam dacht ik dat ik een hele grote dierenliefhebber was”, vertelt Dorrestijn. “Ik zet altijd slakken over als het geregend heeft, als ik een uitgeputte hommel zie dan haal ik een lepel met suikerwater en als ik een leuk dier, een egel of een grote bonte specht, dan kan ik daar dagenlang blij om zijn. Maar toch was ik wel heel erg onder de indruk van de dierenliefde die ik hier aantrof.”

Stoere politieagent

De natuurjournaliste illustreert haar observatie met een voorbeeld. “Mijn eerste rit was met Anita uit Rijswijk. We stonden te wachten bij een stoplicht en zij vertelde me hoe zij de liefde door haar lichaam voelde stromen voor een hond die verderop bij het zebrapad stond te wachten. Ook zag ik de afgelopen maanden mannen van het type sportschoolinstructeur of stoere politieagent voorbijkomen, die ineens met een hoog piepstemmetje gaan praten tegen een gewonde meeuw of duif. Wat me ook heel erg is opgevallen, is dat veel medewerkers wisten te verwoorden waarom ze het zo fijn vinden om met dieren te werken. Een veel gehoorde opmerking is ‘Dieren oordelen niet, in tegenstelling tot mensen met hun emoties, meningen of gedachten.’ Een goed voorbeeld kreeg ik van medewerkster Suzanne. Die vertelde me: ‘Als ik bij een dier iets doe dat het niet wil, dan is het klaar. Maar dat komt nooit door mijn paarse haar.’”

Indrukwekkende verhalen

De schrijfster geeft toe dat ze zelf niets noemenswaardigs heeft meegemaakt tijdens haar ritten met de dierenambulance. “Een ekster met gebroken vleugel, een meeuw met een manke poot en een gewond egeltje”, somt ze met vertedering op. “Maar de verhalen van alle medewerkers waren stuk voor stuk indrukwekkend. Ik heb ze met veel plezier opgeschreven.” Na deze woorden is het tijd om officieel het eerste exemplaar van ‘Verhalen van de Dierenambulance’ te overhandigen. De keuze van Dorrestijn is voor deze gelegenheid gevallen op medewerkster Anita Voortman, die zichtbaar verrast het boek in ontvangst neemt. “Ik voel me vereerd”, zegt ze bijna verlegen. “Ik heb mijn persoonlijke verhaal verteld aan Kisten en zij wist dat mooi te beschrijven in dit boek. Het raakt mij dat ze er voor kiest het eerste exemplaar aan mij te overhandigen.”

‘Verhalen van de Dierenambulance’ door Kirsten Dorrestijn is sinds 18 augustus verkrijgbaar in de boekhandel.