Rake Column | Tijdelijk dagboek van een examenmoeder #1: D-day

Tijdelijk dagboek van een examenmoeder

Tijdelijk ja, lief dagboek. Want ik heb je nu even nodig, na 11 juni hopelijk niet meer. Nu wel. De examens zijn begonnen. En dat is heus niet gemakkelijk voor een moeder. En zeker niet voor een moeder die dol is op ruime voldoendes met een kind die als levensdoel 5.45-jes heeft. Laat ik je eerst meenemen in de afgelopen zes jaar. Dan heb je een beeld.

Met een waarschuwing van de lagere school dat zijn gedrag op de HAVO wel eens voor problemen kon zorgen, ging de man naar de middelbare. Zonder verwachtingen. Vooral met het belangrijkste in zijn buurt, zijn vrienden. Al snel kwam er eindelijk een verklaring voor zijn drukke karakter in de klas: verveling. Het advies: zo snel mogelijk naar het VWO. De eerste werkweigering was een feit. Want hoezo naar het VWO? “Daar zitten alleen maar josti’s.” Gelukkig vielen ze best mee.

So far so good. Ik hoor het je denken. Echter. VWO betekent wel ‘iets’ moeten doen om überhaupt het gemiddelde van een 5.45 te halen. De term ‘hakken over de sloot’ is elk jaar van toepassing gebleken. Overigens niet volgens de man zelf. Alles is volgens hem volledig volgens vooropgezet plan verlopen, tot op de komma berekend. Je zou het bijna knap noemen. Knap voor en van hem, dat zeker. Zenuwslopend voor de moeder.

Neem het overgangsjaar van 3 naar 4. Bijna blijven zitten op een tiende punt om op het moment suprême een 8.8 te halen en mij schouderophalend berispen dat ik mij druk maakte om niets. “Ik zei toch dat het goed zou komen.” Je snapt inmiddels wel: de inzet van de man en zijn moeder liggen wat uiteen.

En dan nu, examens. We leven er al een schooljaar naartoe. Aan het begin ervan hadden we een goed gesprek. Iets met geleerde lessen van de afgelopen vijf jaren. Bijvoorbeeld het niet op het laatste moment aan laten komen, maar gelijk een vliegende start maken. Wat ik zeg, het was een goed gesprek.

Ik had hoop. De man had hoop.

“Mam, dit is waar ik goed in ben. Presteren onder druk. Een examenjaar is echt mijn ding. Niet al die tussentijdse toetsen, maar vier blokken om in te knallen. Let maar op.”

De hoop vervloog al in oktober, tussen ons gezegd en gezwegen. De hoop vervloog voor mij, niet voor hem. Met een tussenstand van een vier, een zeven en de rest magere zesjes is er voor de man niets aan de hand. Sterker nog, wederom volledig volgens plan. Dit plan is verder keurig uitgevoerd tot en met nu. Tot die laatste stap. Het examen.

Vanmiddag was het zover. Examen nummer één. Bedrijfseconomie. De afgelopen jaren zijn slechtste vak. Dit jaar zijn beste. Volg je het nog, tijdelijk lief dagboek? Ik allang niet meer.

Vanmorgen maakte ik hem wakker.

“Morning lieverd, het is D-day. Ben je er klaar voor?”

Of ik hem nog even wilde laten slapen. Het NOS Journaal had immers gezegd dat slaap uiterst belangrijk is voor eindexamenkandidaten. Dan wordt al het geleerde namelijk pas verwerkt. Dus.

Toch stapt hij uit bed en onder de douche. Ik werk thuis en wacht beneden met ontbijt. Een wit gezicht verschijnt aan tafel.

“Begin een beetje zenuwachtig te worden mam,” klinkt een zachte stem. “Hoe ging het bij jou? Was je ook nerveus?”

Nou en of ik nerveus was. Miss Faalangst hier. Ik stel hem gerust. Nu mijzelf nog.

Het is half twee. Ik zit te bellen, kijk naar de klok en begin met duimen. Drie uur lang, totdat ze niet meer kunnen draaien. Totdat hij binnenloopt op mijn werk. Blij en opgelucht.

Het ging goed.

Hij heeft weer kleur op zijn gezicht. En ik ook.

One down, zeven te gaan.

Morgen verschijnt een nieuw deel van het ‘Tijdelijk dagboek van een examenmoeder’ online op Rodi Schagen.

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Schagen. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.