Dubbel afscheid na een onafscheidelijk leven samen

Door: Sanne de Weger

Zorg van De Bron

“Het is voor mij ontzettend helpend geweest om te zien hoe respectvol en vol liefde het personeel van De Bron is omgegaan met de dood. Mijn ouders hebben een heel goede tijd gehad in De Bron”, vertelt Hermien. Haar ouders woonden acht jaar in Pallene, het appartementengebouw naast De Bron en daarvoor in Wieringerwerf. Hermien was al jarenlang mantelzorger en dat ging gewoon door, toen haar ouders uiteindelijk definitief naar De Bron verhuisden. “Je doet de zorg echt samen. Het zelfrecht van bewoners staat hoog in het vaandel. De zorgt beweegt mooi tussen de wensen van bewoners en mogelijkheden door. Mijn ouders hadden steeds meer zorg en aandacht nodig en dat hebben ze altijd volop gekregen.”

Ondersteund en begeleid

Moeder Els (91) leed aan vasculaire dementie en vader Klaas (92) heeft zijn vrouw al die jaren liefdevol ondersteund en begeleid. “Daar heb ik veel respect voor. Hij viel zijn vrouw nooit af, dat heeft hij zijn hele leven nooit gedaan. Hij was een man die nooit boos werd of iets van iemand vond. Maar als wij iets over onze moeder zeiden wat hem niet aanstond, kregen we dat zeker te horen”, blikt Hermien terug. 

Diesel

Het zorgen voor zijn vrouw was zwaar voor Klaas. Hij raakte steeds vermoeider. “Hij was een diesel, ging altijd maar door. Maar we zagen hem zwakker worden. De diesel begon te haperen. Het opstarten werd steeds lastiger.” De angst van de vier kinderen was dat hun vader als eerste zou sterven. “Ik zag mijn geest al dwalen. Hoe zou dat dan met mijn moeder moeten, zonder haar man? Hij was haar grote steun en toeverlaat. Na ruim zeventig jaar samen waren ze zo’n eenheid. Ze was afhankelijk van hem”, vertelt Hermien. 

Longontsteking

In januari kregen zowel Els als Klaas een longontsteking. Voor Klaas was het niet de eerste keer dat hij getroffen werd door pneunomie. “Hij reageerde goed op de medicijnen maar mijn moeder niet. Haar saturatie daalde en ze begon steeds meer aan slapeloosheid te lijden. Samen met de instellingsarts is alles geprobeerd. Elke stap die genomen werd, is met ons doorgenomen. Uiteindelijk is gekozen voor palliatieve sedatie. Toen bleek dat ze echt op was, een dag later overleed ze”, blikt Hermien terug.

Dankdienst

De kinderen waren druk doende met de voorbereidingen voor de dankdienst in de kerk, toen Hermien haar telefoon ging. Het was wéér De Bron. “Als ik dat 088 nummer zag, dacht ik: wat zal er nu weer gebeurd zijn? Hij werd zieker en zieker, hoestte veel. Raakte voortdurend in een delier. Ook zijn saturatie daalde en hij was volledig in de war. Hij gaf zelf aan ‘dit is geen leven meer’. Ook bij hem is palliatieve sedatie ingezet. Na anderhalf uur overleed hij.”

Bergen werk verzet

De nabestaanden moesten toen snel schakelen. De dankdienst van Els was een dag later. Dankzij hulp van Liaison Uitvaartbegeleiding van Lia Schrier in Schagen, lukte het om het tóch een dienst voor beide ouders te laten worden. “Lia heeft bergen werk verzet. Ook de dominee hadden we de dagen voor het overlijden van mijn vader al op de hoogte gesteld dat er twee scenario’s waren. Het werd dus het tweede scenario, we moesten ook het afscheid van mijn vader regelen.”

Wandelen verder

Hermien vertelt liefdevol over haar ouders. Trots ook. “Ze hebben zo’n mooi leven samen gehad. En leefden allebei voor hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Wij wandelen verder, leven verder. En nemen mijn vader en moeder mee in onze herinneringen. Ze leven voort in mijn zijn”, beslist Hermien.