Er is een bijzondere periode in het jaar waarin de wereld besluit dat alles ook best even zonder ons kan. De vakantieperiode. Agenda’s raken leeg, mailtjes blijven onbeantwoord en afspraken worden zonder schuldgevoel doorgeschoven naar ‘na de zomer’. Wonderlijk eigenlijk. De rest van het jaar doen we alsof alles vandaag nog moet. In juli en augustus blijkt de wereld prima door te draaien zonder stress.
Maar voordat we zover zijn...
Dan racen we eerst nog even op topsnelheid richting die welverdiende vrije weken. Nog snel dat laatste mailtje, de was wegwerken, de planten regelen, de koelkast leeg eten, koffers inpakken, opladers zoeken en drie keer controleren of de paspoorten echt mee zijn. En dan is de beloning daar en lig je eindelijk op een fijn, Grieks strandbed.
De eerste drie dagen lig je daar vervolgens een beetje knock-out bij te komen. Althans ik. Blijkbaar moet mijn hoofd eerst afkicken van alle lijstjes. Na de rust, start echter weer de onrust. Dan wordt stilzitten voor mij een uitdaging en vraag ik me hardop af of we niet ergens heen zullen lopen. Of varen. Of een dorpje bezoeken. Of gewoon iets dóén.
De drie mannen in het gezelschap geven hierop niet al te veel sjoege. De verkering schiet mij nog een beetje te hulp met een klopje op mijn arm en een ‘Goed idee, doen we morgen.’ De pubers lachen mij, nog net niet hardop uit. ‘Leuk mam, wandelen. Doen we weer als we thuis zijn. We hebben nu echt even vakantie.’
Ik veins een ongelooflijke teleurstelling. Gooi er, compleet met snik, in dat het heel onaardig is wat ze doen. Ik heb tenslotte de koffers gepakt, alles geregeld, haal elke ochtend het ontbijt, speel spelletjes, ga mee zwemmen en vraag daarvoor eigenlijk maar één terug: een wandelingetje. Om vervolgens heel demonstratief een stukje te gaan lopen langs de vloedlijn. In mijn eentje.
Bij terugkomst gaan de heren overstag. De volgende dag gaan ze mee. Beloofd. Wat ik dan nog niet vertel, is dat ik een prachtige hike heb gevonden. Een kleine drie kilometer omhoog, richting een grot. Zo’n wandeling die je vooral niet midden op de dag moet doen. De wekker gaat dus om half zeven. Beloofd is immers beloofd.
De rest van de week laat ik ze met rust. Nou ja... we sluiten compromissen. Mijn activiteiten worden gedoogd, zolang er onderweg iets te eten is en ze niet langer dan drie uur duren. Dus bezoeken we nog een bergrestaurant, watervallen en een pittoresk dorpje. Iedereen tevreden.
Vakantie. Het is geven en nemen.
Meer nieuws uit Schagen?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie