Narges Mohammadi toont confronterende installatie over armoede en veerkracht in Brutus

Met deze grootschalige, locatiegebonden installatie toont zij haar meest persoonlijke werk tot nu toe.
In de ondergrondse tentoonstellingsruimte Barbarella roept Mohammadi de sfeer op van haar vroege jeugd in Kabul. Ze laat zien hoe een huis meer is dan een plek om te wonen: het is een ruimte vol herinneringen, vormen, geuren en sporen van aanraking. Haar werk is een poëtische, maar confronterende reflectie op armoede, veerkracht en de universele behoefte aan bestaanszekerheid.

De installatie bestaat uit sculpturen van zand en albast, familiefoto’s in leem en het repeterende geluid van een naaimachine. Die tikkende machine klinkt tegelijk onheilspellend en troostend. De tentoonstelling is speciaal gemaakt voor de industriële, rauwe omgeving van Brutus en speelt met het contrast tussen kwetsbaarheid en kracht.

Voor deze tentoonstelling experimenteert Mohammadi met het bewerken van albast. Ze hakt de steen van binnenuit uit tot er een dunne, bijna doorzichtige schil overblijft. Dat levert niet alleen fragiele sculpturen op, maar ook een indringend beeld van hoe armoede mensen langzaam kan uithollen, vaak zonder zichtbare sporen.

Mohammadi studeerde kunstgeschiedenis in Utrecht en beeldende kunst aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Ze won de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs (2024) en de Stokroos Beeldhouwprijs (2022). In 2025 ontwierp ze het Rotterdamse monument tegen femicide, dat op Internationale Vrouwendag werd onthuld.

De tentoonstelling Er kraait geen haan naar is te zien van 13 september tot en met 14 december 2025 in Brutus Space, Keileweg 10-B, Rotterdam.
Meer informatie: https://brutus.nl