‘Mijn grootste nachtmerrie: dit wil je niet meemaken’

Handbal is een sport waar je tegen een stootje moet kunnen. Waar je bij de kladden gepakt wordt, vervolgens zonder morren verder speelt en daarna zelf aan een tegenstander hangt. Dat was niet het geval in de zesde minuut van de thuiswedstrijd van landskampioen Volendam. De Schiedammer snelde na een aanval, zoals dat gebruikelijk is, met een sprint terug naar de eigen helft, zag een aanvaller van de tegenpartij naast zich opduiken, draaide in zijn richting, ging onderuit en begreep meteen dat het faliekant mis was. “Mensen, die hetzelfde overkwam, spreken dan van een knak. Die hoorde ik ook.”

Hij is nog wel overeind gekomen. “Maar ik zakte haast meteen weer terug.” Dat is niet zo verwonderlijk, want later bleek dat die schuiver zijn hele knie en wat er omheen zit naar de Filistijnen geholpen had. “Er was het één en ander flink kapot”, hoorde hij achteraf. “Een botkneuzing, een ingescheurde meniscus en een afgescheurde voorste kruisband. Ook is er wat kraakbeen weggehaald”, somt Volendam’s rechterhoekspeler en “één van de grootste talenten van het Nederlandse handbal” op.

“In dit seizoen is het klaar”, schat hij de lengte van zijn afwezigheid in de basis van Volendam, dat wordt getraind door stadgenoot Ricardo Clarijs. Voorlopig is hij afhankelijk van de zorg, die jij thuis krijgt, van zijn twee krukken en leert hij omgaan met de pijn, die er na de operatie nog is. “Ik lig er zeker nog negen maanden uit”, schat hij in. “Je hoort vaak dat sporters er na zoveel letsel sterker uitkomen. Maar er is nog een lange weg te gaan. Daar heeft ook de eigen inzet mee te maken. Als ze zeggen dat je honderd procent fit bent, moet je ook in je hoofd nog honderd procent fit worden.”