Top vijf meest bijzondere uilen om te spotten in Noord-Holland

Als je goed luistert ontdek je dat elke soort zijn eigen stem heeft. Als je goed kijkt kun je zelfs overdag een uil tegenkomen. Hieronder vind je de vijf meest bijzondere uilen van Noord-Holland.

Steenuil

De steenuil is de kleinste broedende uil in Nederland. Hij is amper groter dan een merel. Steenuilen wonen vaak op een boerenerf met heggen, open weides en knoestige bomen. Het zijn echte honkvaste Noord-Hollanders. Ze broeden van half april tot half mei en eten vooral veldmuizen, kleine vogels, regenwormen, nachtvlinders en meikevers. Steenuilen hebben een korte, fluitende roep.

Bosuil

De bosuil is de meest algemene uil in Nederland. Je vindt hem in bossen, stadsparken of groene wijken. Het is hem om het even, als er maar grote bomen en muizen zijn. De bosuil broedt in februari en maart, wat betekent dat je deze uil al kunt horen vanaf december. Als de bosuil roept geeft dat een bibberend geluid. De bosuil herken je aan zijn gitzwarte ogen. Deze uil komt voor in drie verschillende kleuren: grijs, donkerbruin en roestrood. Ze hebben allemaal witte druppels op hun schouders en vleugels. Bosuilen spot je vooral aan bosranden en op oude landgoederen.

Ransuil

De ransuil is slank en meer herkenbaar aan zijn oorpluimen. Overdag zit hij vaak in bomen. Als er gevaar dreigt, maakt hij zich lang en dun als een tak. Ransuilen kan je soms met tientallen bij elkaar in een boom zien zitten. Dat kan in een natuurgebied zijn, maar ook in een park of zelfs in een tuin. De ransuil is niet kieskeurig wat betreft leefgebied. In de schemering gaan ze op jacht. Ze broeden vanaf eind maart, vaak in oude ekster- en kraaiennesten.

Velduil

De velduil is echt een uil van open terrein, met een voorkeur voor moerassige gebieden en venen. Anders dan de meeste soorten jaagt hij vaak overdag. Hij maakt een laag, ritmisch geluid. Als broedvogel in de velduil in Nederland zeldzaam geworden, maar in de winter zie je soms nog kleine invasies in Noordoost-Europa. Velduilen zijn zwervers en leggen soms enorme afstanden af voor een lekker maaltje. In slechte muizenjaren is hun jachtgebied vaak even groot als twee provincies bij elkaar. Hun lichte geelbruine verenkleed, ronde gezicht en zwarte randen rond hun ogen zorgt voor een prima camouflage op de grond.

Kerkuil

De kerkuil is een prachtige, lichtgekleurde uil met een hartvormig gezicht. Hij leeft nauw samen met mensen, al laat hij zich liever niet zien. De kerkuil broedt graag in kerktorens, schuren en oude gebouwen. Zijn naam zegt het eigenlijk al. Kerkuilen jagen uitsluitend ‘s nachts en is de meest diverse eter. Daardoor zijn ze meesters in onzichtbaar blijven. Vanaf februari begint het broedseizoen en dat kan, bij gunstige omstandigheden, doorgaan tot ver in het najaar. Kerkuilen blijven het liefst in de buurt van hun broedplaats, maar wordt de winter streng en het eten schaars dan trekken ze eropuit. Als je goed luistert, herken je een kerkuil meteen. Hij laat een griezelige, sissende krijs horen. Niet voor niets staat hij bekend als een krijs-uil met een geluid dat je niet snel vergeet.