Column van Hubert Mich: Met de kassa verdween de verdraagzaamheid

Je kon er de laatste weken niet omheen: de berichten over de dalende acceptatie van queer mensen onder jongeren. Hoewel ik die cijfers absoluut niet wil bagatelliseren, was ik er niet door verrast. Wie een beetje oplet, zag dit misschien door de kleine dingen om ons heen al lang aankomen. Zoals voor velen was de supermarkt ook mijn eerste bijbaan, waar ik kassa’s zag verdwijnen en klanten steeds vaker moest verwijzen naar het zelfscanplein. Zelf ben ik inmiddels ook gewend aan anoniem boodschappen doen, maar die efficiëntie en snelheid hebben een keerzijde. In de rij staan voor de kassa was een dagelijkse oefening in geduld, verdraagzaamheid en menselijke interactie. Wat hebben we eigenlijk verloren met al die tijd die de efficiëntie ons heeft gebracht?

Soms hoor je wel eens dat de samenleving verhard of hol geworden is. Toch ben ik positief gestemd, omdat de sleutel tot verbinding gewoon in onze eigen handen ligt. Echte verdraagzaamheid en acceptatie dwing je niet af via een vurig debat op sociale media of in de Tweede Kamer; die ontstaan gewoon op straat, op de stoep en in de winkel. We kunnen het verschil maken door weer echt naar elkaar te luisteren en een praatje te maken. De politiek gaat over de grote keuzes, maar het mooie is dat de kleine keuzes waarmee je het verschil kan maken bij jezelf beginnen: naar wie je glimlacht, wie je vriendelijk gedag zegt en voor wie je met een lach de deur openhoudt.

Uiteindelijk zijn het niet de winkels, maar de mensen die een stad laten leven. Misschien moeten we daarom wat meer naar elkaar omkijken en weer bewust samen in de rij gaan staan, in plaats van de winkel uit te lopen zonder überhaupt iemand te hebben gegroet.