Jongerencolumn: Met school naar Engeland

De vorige keer zijn we natuurlijk geëindigd met een raadsel. Het raadsel was: Ik ben klein per uur, maar groot aan het einde van de maand. Wat ben ik? Het was een iets makkelijker raadsel dan normaal, het antwoord is natuurlijk salaris.

Voordat we de column starten moet ik wel even zeggen dat ik al een tijdje geen column heb geschreven. Dit komt doordat ik zelf zo’n maandje terug een ongeluk heb gehad op de fiets. Een autobestuurder deed zijn deur open precies toen ik kwam aanrijden en ik ben best ongelukkig terecht gekomen met mijn knie. Inmiddels ben ik aan het herstellen, maar zeker de eerste week was heel zwaar. Nu gaat het al stukken beter, maar mijn knie is nog zeker niet de oude. Genoeg gekletst, over naar de column.

De column gaat deze keer over een persoonlijke ervaring. Ik ben namelijk onlangs met school naar Engeland geweest voor vier dagen. Ik keek er al heel lang naar uit, maar we begonnen met een valse start. Toen we om 11:30 aankwamen in Frankrijk om op de boot te stappen, stonden we verdacht lang stil. Dat kwam omdat de buschauffeur zijn ETA niet had. Iedereen uit de bus had de ETA wel in orde. We wachtten heel lang en we werden zelfs door school getrakteerd op een Franse Mc Donalds. Ik begon me dood te vervelen, al die uren in die saaie bus, zonder even buiten te kunnen rennen door mijn knie. Doordat de boot van 20:00 ook niet meer haalbaar was, ging de eerstvolgende boot pas om 00:00. Iedereen wilde alsnog voor de boot gaan, aangezien er opeens weer hoop was dat we toch naar Engeland konden!

Om de laatste uurtjes te doden, gingen we naar een snackbar in de buurt. De medewerkers keken wel raar op toen ze opeens meer dan 60 kinderen binnen zagen lopen, maar gelukkig vonden ze het oké als we even een hapje kwamen eten. Uiteindelijk na alles, kwam de nieuwe chauffeur aan rond een uur of 23:00. Hij werd met luid gejuich ontvangen!

Toen we door de Engelse douane kwamen, stonden we eindelijk om iets voor twaalven voor het hek van de boot; wat bleek? De boot was een paar minuten te vroeg vertrokken. Ik kon er met mijn vriend wel om lachen, maar eigenlijk was het niet heel grappig. De trip begon een ware nachtmerrie te worden. De volgende boot vertrok pas om 04:00 dus we hebben geprobeerd wat uurtjes te slapen in een openbaar gebouw. Daar lag ik dan, op m’n handdoek en m’n tas als kussen. Ik zou het niet aanraden! Toen ik werd gewekt, voelde ik me best misselijk. Ik ga er niet heel gedetailleerd over praten, maar ik had toen overgegeven in de bus en de bootvaart was ook geen makkie.

Aangekomen in Engeland voelde ik me in ieder geval stukken beter. Toen we de veerboot af gingen, reden we gelijk door naar ons meetingpoint, waar onze planning met activiteiten begon. We hebben Canterbury bezocht, gelasergamed, een Maritiem museum bezocht en ook nog cricket gespeeld. En dat allemaal in die, effectief, twee dagen. De leerlingen verbleven in een gastgezin, waar we goed ons Engels konden oefenen.

De terugreis verliep gelukkig geweldig, precies zoals we gepland hadden. Al vond ik het wel handig om bijvoorbeeld even te kijken of de bus nog wel genoeg diesel had. Je weet maar nooit, dan sta je voor de bus zonder brandstof. Na zo’n heenreis ben je nergens meer zeker van! Inmiddels kijk ik er positief op terug, maar deze trip zal ik voorlopig nog niet vergeten.

En we sluiten zoals altijd af met een nieuw raadsel. Het raadsel is: Wat zinkt er in het water, maar wordt toch nooit nat? Het antwoord krijgt u de volgende keer!