Een waardig eerbetoon voor de vijf omgekomen brandweermannen

DOOR PETER SPEK

Bij de herdenking waren nabestaanden, burgemeester Fredrik Zevenbergen en Arjen Littooij, algemeen directeur van de Veiligheidsregio Rotterdam-Rijnmond aanwezig.

Op dinsdag 9 februari 1951 ging in de vroege ochtend het brandalarm af in de brandweerkazerne aan de Hoflaan. Ook bij enkele brandweermannen thuis. Pieter Batenburg werd door zijn vader in zijn brandweerpak gehesen en snelde naar de kazerne en sprong in de gereedstaande brandweerauto. Pieter Batenburg nam plaats, samen met nog vier collega’s, in de passagiersruimte achter de chauffeur en snelde naar de Koningin Wilhelminahaven.

“Achteraf hoorde ik dat het zicht slecht was. Het was mistig en er was veel rookontwikkeling door de brandende olie op het water. De brandweerauto raakte, door het slechte zicht op de weg, te water en alleen de brandweermannen in het voorste gedeelte van de brandweerauto konden zich in veiligheid brengen. De vijf anderen zaten als ratten in de val en overleefden de crash niet. Pieter van Delft, Mari Kok, Albert Maat, Pieter Batenburg en Herman Westdijk lieten het leven tijdens het uitoefenen van hun taak bij de grootste naoorlogse brandweerramp.

Ambachtsschool

“Ik hoorde het nieuws op de ambachtsschool en ik mocht meteen naar huis”, zegt Herman Batenburg, staande voor het eregraf en wijzend naar de grafsteen van zijn broer. “Later op de dag kwam burgemeester Jan Heusdens naar mijn ouders toe om het slechte nieuws te vertellen.” Herman Batenburg was tien jaar jonger dan zijn broer Pieter, die altijd al had gedroomd om brandweerman te worden. “Hij was groot en sterk en wilde zich, naast zijn werk als timmerman, inzetten voor de maatschappij.

“De verslagenheid in Vlaardingen was groot. De uitvaart van de vijf brandweermannen kreeg grote aandacht. Ik weet nog dat heel Vlaardingen was uitgelopen om de omgekomen brandweermannen de laatste eer te bewijzen. Met koetsen getrokken door zwarte paarden werden de omgekomen brandweermannen naar hun laatste rustplaats gebracht. Langs de route maar de begraafplaats Emaus stond het rijendik.”

Eregraf

Herman Batenburg laat een zwart-wit foto zien, waarop de vijf mannen onder grote belangstelling worden begraven. “Bijna op de zelfde plaats waar wij nu staan bij het eregraf. Ik ben heel blij, dat er nog steeds aandacht wordt geschonken aan dat tragische moment uit 1951. Deze mannen, die hun leven gaven voor anderen, mogen niet vergeten worden”, zegt Herman Batenburg, zelf nu 89 jaar oud.

Ook van de andere vier omgekomen brandweermannen waren nabestaanden aanwezig bij deze plechtigheid en dat leverde een oplossing op van een al lang bestaand mysterie. Herman Batenburg pakt nog een foto met het net onthulde eremonument. De grafsteen van Albert Maat is daarop te zien met linksboven een witte ruimte met twee boorgaatjes. Lange tijd werd door de nabestaanden aangenomen, dat daar een foto was afgebeeld van de overleden brandweerman, maar in de loop van tijd leek deze spoorloos verdwenen, maar de nabestaanden kregen nu de bevestiging, dat die foto, om wat voor reden, daar nooit op is aangebracht.