“Met mijn nog niet perfecte Nederlands wil ik migranten moed geven”

Turkse Serap (40) vluchtte naar Monnickendam om vrijheid terug te krijgen

“Eigenlijk wilde ik helemaal niet weg uit mijn geboorteland. Mijn hart en wortels liggen daar. Ik had daar een goed leven, een goede baan, ik ben goed opgeleid en mijn man en familie hadden ook goede banen in Turkije. Enkele familieleden van mij hebben moeilijke tijden doorgemaakt en zij moesten ook Turkije verlaten. En ik, mijn man en dochter waren hierdoor ook niet meer helemaal vrij. In Turkije is het heel belangrijk wie je familie is. Het kon zijn dat mijn dochter Ayasofya later nergens een baan kon krijgen. Helaas werkt het zo.”

Lastige positie vrouwen

Het waren stressvolle tijden voor Serap in Turkije. “Ik zat elke dag in onrust en stress. Hoe zal onze toekomst uitpakken? Wat moet de toekomst van onze dochter gaan voorstellen als zij niet in vrijheid kan leven? Vrouwen hebben in Turkije toch vaak minder rechten. Er wordt gezegd van niet maar in de praktijk gaat het vaak wel zo. Ik had mazzel dat mijn ouders ruimdenkend zijn en waren. Maar vrouwen hebben wederom een lastigere positie dan mannen. Ze moeten voor de kinderen zorgen en thuisblijven. Dit is een veelgehoorde opvatting. Het is een groot goed om moeder te zijn en voor je kinderen te zorgen. Dat doe ik ook met veel liefde. Maar ik wil meer. Ik wil mijn hart en hoofd beiden gebruiken en mijn beroep als loopbaanadviseur uitoefenen. En vrij zijn om te doen wat ik wil!” 

Taalbarrières 

Serap wil haar strijd om een nieuw leven op te bouwen en te integreren in de Nederlandse samenleving delen. Om anderen te kunnen helpen. “Zo kunnen migrantenvrouwen zien: ‘O zij vindt het ook spannend, zij heeft dat ook’. Veel migranten kunnen zich vanwege taalbarrières en angst voor afwijzing niet snel genoeg aanpassen aan het sociale leven. Tegelijkertijd zijn Nederlanders zich vaak niet bewust van de gevoelens van migranten. Met mijn nog niet perfecte Nederlands wil ik zowel migranten hoop en moed geven als onze gevoelens aan de mooie mensen van ons nieuwe land uitleggen.” 

Onbekend maakt onbemind 

Serap: “Ik merk vaak dat ik heel vriendelijk word benaderd en dat voelt ook zo. Tuurlijk zijn er ook mensen die het een beetje spannend vinden; iemand van een andere cultuur. Dat snap ik best. Hoe zeg je dat? Onbekend maakt onbemind. Ik heb de wens dat er minder vooroordelen in de wereld zijn. Hoe neem je deze vooroordelen weg? Door elkaar te ontmoeten, met elkaar te praten en elkaar gedichten of verhalen te laten lezen. 

Het geloof

Voor mij bijvoorbeeld is het geloof niet het allerbelangrijkste. Het geloof is mooi, jazeker begrijp me niet verkeerd, maar ik vind het jammer dat onder de noemer geloof vaak verkeerde dingen worden gedaan. Dan wordt er gezegd, bijvoorbeeld bij ons in Turkije;  ’ja maar hij is wel een goed mens want hij gelooft.’ Het maakt niet uit wat iemand wel of niet gelooft. Het gaat erom dat je een goed mens bent. En je kan niet iedereen over een kam scheren vanwege geloof of bijvoorbeeld kleur.”

Serap praat echt een aardig woordje Nederlands en kan zich redelijk goed verstaanbaar maken en in Nederlands converseren. “Maar het is nog niet op genoeg niveau om mijn oude baan te kunnen uitoefenen, helaas. Ik doe ontzettend mijn best en probeer zoveel mogelijk Nederlands te praten en te schrijven. Ik pak alles aan om de taal meer machtig te worden”, aldus Serap. 

Sollicitaties

Sollicitaties lopen helaas vaak op niks uit, zowel bij haar als bij migranten vrienden/vriendinnen. “Dat is heel frustrerend, maar ik geef niet op en blijf hoop houden. Ik pak alles aan om de taal machtig te worden en ga naar extra taalcursussen, bijeenkomsten in De Bolder enzovoorts. 

Uiteraard zou ik er ook voor kunnen kiezen om Engels als voertaal te gaan gebruiken, maar dat is niet goed genoeg om mijn oude werk uit te oefenen en ik vind dat ook niet bevorderlijk voor de integratie. Ik wil mij ook zo graag zo goed mogelijk kunnen verwoorden en uitdrukken. Zodat men mijn gevoelens kan begrijpen.” Serap werkt nu een aantal jaren als vrijwilliger voor Vluchtelingenwerk Nederland. Daar fungeert ze als tolk voor Turkse families die hierheen komen. “Maar dat is vrijwilligerswerk en ik wil zo graag weer werken en een normaal leven leiden.”

AZC

“Ik ben vastbesloten om Turkije en Nederland in mijn hart te sluiten. Dat kan toch allebei? Ik ben zo dankbaar dat ik hier zo fijn ben ontvangen in Monnickendam. Ook in het AZC waren de mensen zo lief en behulpzaam. Dat is fijn hoor als je een beetje bang bent en je zit daar. Het was erg vol maar ik heb het niet als vreselijk ervaren. Ik wist waar ik het voor deed. De vrijheid. Gelukkig heb ik daar niet al te lang gezeten en kon ik naar mijn familie die al in Nederland was. 

Wennen aan het weer

Het was wel even wennen hoor dat slechte weer hier. Altijd regen en wolken. Misschien dat veel Nederlanders daarom chagrijnig kijken als ze op straat zijn?”, grapt ze. “Maar dat blijkt een misverstand. Ik heb in deze vijf jaar in Nederland echt wel verschil in de culturen ontdekt. . Nederlanders zijn heel aardig maar wat meer ingetogen. Niet heel uitbundig met zwaaien en groeten en praatjes maken. Tenminste, niet in het begin. 

Begroeten op straat

Een aspect dat me in Nederland erg geraakt heeft, is dat mensen elkaar op straat wel begroeten en glimlachen. Dit doet me echt goed. Bijvoorbeeld, op een dag verliet ik mijn huis een beetje verdrietig. Ik ging alleen naar de supermarkt en kwam ongeveer tien mensen tegen die naar me glimlachten, dus ik glimlachte ook naar hen. Toen ik thuiskwam, merkte ik dat mijn energie zonder dat ik het doorhad veranderd was. Dit is zo speciaal en waardevol. Ik hou sowieso al van glimlachen, maar sinds ik dit heb gemerkt, glimlach ik nog meer naar norse mensen. Misschien doet het hen ook goed! 

Voor elkaar koken

Ik maak ook soep voor de buren als ze ziek zijn of gewoon zomaar wat lekkers. Dat is hier niet zo gewoon geloof ik. Dat vind ik toch best vreemd. Iedereen kookt voor elkaar in Turkije!” 

De moeite die Serap doet om in te burgeren levert in 5 jaar al best veel op. “Veel mensen kennen mij in de buurt en ik heb ook al wat Nederlandse vrienden gemaakt. Dat is fijn.”

Romantisch

“Ik ben een romantisch persoon. Ik was van jong af aan al geboeid door mooie gedichten en begon zelf al vroeg met dichten. Het helpt me mijn gevoelens op een rij te zetten en mijn gedachten en gevoelens te uiten. In Turkije werden mijn gedichten ook gepubliceerd in een plaatselijke krant. Zo een grote en mooie stap dat dit nu ook hier gaat gebeuren. Zo dankbaar ben ik hiervoor. 

Prachtige ontmoetingen

Een speciaal dankwoord wil ik uiten aan Ashti Schuit, die mij adviseerde om poëzie te schrijven voor de krant en die heeft bemiddeld in het contact met de krant. Ik vind haar een engel, omdat ze altijd hulp aanbiedt zonder dat ik daarom hoef te vragen. Door zulke prachtige mensen te ontmoeten, voel ik me steeds meer verbonden met mijn nieuwe leven en mijn nieuwe land.”

Ultieme droom

Serap maakt haar gedichten in het Turks en vertaalt ze met haar eigen kennis en Google Translate. “Vervolgens vraag ik advies aan mijn taalcoach en/of kennissen die die de Nederlandse taal machtig zijn. Mijn ultieme droom? Naast fijn werk en een mooi leven is het uitbrengen van een dichtbundel in het Nederlands. Maar dit is nu alweer een mooie stap. 

Ik wil iedereen nu en de komende tijd door middel van mijn gedichten meegeven dat je nooit moet opgeven. Elke nieuwe dag is een nieuw begin en elke moeilijkheid is een hindernis die overwonnen moet worden. Hoe moeilijk het leven ook is, geef de strijd niet op en volg je dromen. Er is altijd een kans op een nieuw begin!”

Fee van Waterland

Serap (40) gaat binnenkort tweewekelijks een gedicht publiceren in Nieuwsblad Waterland in de nieuwe rubriek De fee van Waterland. “De nieuwe fee van Waterland is voor mij een symbool geworden omdat dit voor mij staat als symbool voor vernieuwing en verandering. Als migrant ben ik begonnen aan een nieuwe fase in een nieuw land, en deze naam vertegenwoordigt de hoop die ik in deze fase koester. Het woord fee symboliseert de kracht van de natuur en haar natuurlijke schoonheid. Ik schrijf gedichten geïnspireerd door de natuur en het water. Waterland roept de culturele en natuurlijke rijkdommen van Nederland op. Het reflecteert mijn culturele identiteit en mijn vestiging als migrant in Nederland. 

Cuturele brug

Ik wil daarmee een culturele brug slaan. Deze naam brengt mijn ervaringen met opnieuw beginnen, de kracht van de natuur en mijn culturele identiteit samen. In mijn gedichten gebruik ik deze thema’s en emoties om lezers hoop en inspiratie te bieden.