Trijntje schrijft boek over doodgereden dochter Tamar: ‘Van justitie verwacht ik niks’
MARKEN - Met de laptop van Tamar, in de kamer van Tamar, op de stoel van Tamar, ging Trijntje Boes aan de slag met een persoonlijk monument. Haar dochter werd in de zomer van 2020 dood gevonden in de berm van de dijk tussen Monnickendam en Marken. Een verdachte werd aangehouden, vrijspraak bij de rechtbank, een hoger beroep komt nog. “Dit is voor ons het enige middel voor gerechtigheid, want van justitie verwacht ik niks.”
Door Wesley Dekker
Aan het woord is Trijntje Boes. Een paar dagen geleden in het dorpshuis Het Trefpunt. Op de tafel ligt het boek ‘Tamar, het meisje van Marken‘. Het is het verhaal van een moeder die vecht voor gerechtigheid na de dood van haar kind. Een tragedie met veel vragen en na zes jaar nog altijd weinig antwoorden. Tamar is de reconstructie van een zaak, maar vooral het verhaal van een meisje dat veel te jong stierf en een moeder die niet opgaf.
Tamar
We spoelen terug naar juli 2020. Het is een warme en zonnige zomer, maar dat niet alleen. Toenmalig premier Mark Rutte kondigt een ‘zomer van ontspannen, maar niet verslappen‘ aan. De coronapandemie zorgt tijdens de eerste golf voor veel besmettingen en sluitingen, maar deze zomer is weer meer mogelijk. Het is ook de zomer waarin een einde komt aan het leven van de veertienjarige Tamar. Het meisje was na een ruzie over bedtijd weggelopen. “Jan was toen al langzaam langs de dijk gaan rijden om Tamar te zoeken.” Terugkijkend vermoed Trijntje dat haar dochter toen bovenop de dijk liep. “Ze heeft de witte Mercedes van haar vader waarschijnlijk wel herkend. Ze is ervan uitgegaan dat hij weer terug zou rijden.”
Trijntje vermoedt dat haar dochter van de dijk is afgedaald op het moment dat zij autolichten vanuit Monnickendam richting Marken zag. “De weg overgestoken, in de berm gestaan, om vervolgens bij haar vader in te stappen.” Dat liep anders.
Tekst gaat verder onder de foto
Nachtmerrie
Het is de nachtmerrie van iedere ouder. Agenten vonden het lichaam van Tamar in de berm van de dijk tussen Monnickendam en Marken. “We zijn al zes jaar verbijsterd over hoe verkeersslachtoffers worden behandeld”, vervolgt moeder Trijntje. “Dit verhaal heb ik niet met Robert Vinkenborg gepubliceerd voor het geld, maar voor Tamar. Ik hoop ook dat we hiermee wat bewerkstelligen bij het Openbaar Ministerie. Dat duidelijk is wat dit voor slachtoffers en nabestaanden betekent.”
Tekst gaat verder onder de foto
Verdachte
Een paar maanden na de dood van Tamar werd een toen 28-jarige in Irak geboren man uit Duitsland aangehouden. Dat gebeurde dankzij de gouden tip van een achternichtje. “Ik ben op onderzoek uitgegaan en zorgde daarmee voor de informatie die leidde naar Duitsland. Dat had ik nooit verwacht”, vertelt Melissa. Eenmaal aangehouden verklaarde Jamal T. dat hij dacht een hert of ander dier te hebben geraakt. Het meisje had hij naar eigen zeggen niet gezien. In juni kwam Jamal T. voor de rechtbank: de bestuurder werd vrijgesproken.
Hoe valt de rechtszaak samen te vatten? “Eigenlijk als een gestoord gevecht”, reageert advocaat Sébas Diekstra resoluut. Vorig jaar stond hij al in zijn eigen boek stil bij de dood van Tamar. “Bij deze zaak sta je tegenover iemand die eigenlijk naast de slachtoffers zou moeten staan.” Inmiddels is het hoger beroep aangetekend. Diekstra houdt de moed erin. “Drie rechters kunnen weer heel anders kijken naar het dossier.”
Boekenproject
Voor Trijntje Boes is het boek onderdeel van haar verwerking. Voor het project zocht ze de samenwerking met schrijver Robert Vinkenborg. Hij volgde de zaak als journalist en schreef in het verleden verschillende bestsellers. “Als journalist zoek je verhalen. In het verleden heb ik veel nabestaanden ontmoet, maar ik benadruk altijd dat het hun leven is. Zij moeten verder kunnen, voor mij is het een stukje in de krant. Maar eerlijk gezegd is dit ook een stukje van mijn leven geworden.”
Laatste woord
Het boek komt deze donderdag uit. De laatste punten zijn gezet, geen woord wordt meer veranderd. “Eigenlijk is dit begonnen met het vastleggen van wat er gebeurd is”, vertelt Jan, vader van Tamar. “Bijvoorbeeld om te weten wanneer het zoeken is begonnen. Een tijdlijn voor de duidelijkheid.” Moeder Trijntje vervolgt: “Ik ben gaan schrijven en dit is het resultaat geworden. Het laatste woord van familie, vrienden en andere betrokkenen. Van het hoger beroep verwacht ik niks. Dit is ons laatste woord.”
Meer nieuws uit Waterland?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie