Marcus reisde over de wereld en geeft nu een concert in ‘zijn’ Ilpendam
ILPENDAM - Voor Marcus van den Munckhof is dit misschien wel een van de spannendste optredens. Na over de hele wereld gereisd te hebben, pakt hij uit met een bijzonder concert. Niet omdat de zaal groter is of de verwachtingen hoger. Van den Munckhof geeft een concert in zijn woonplaats Ilpendam.
Door Wesley Dekker
“Het is wel spannend als ik aan het optreden denk. Ik bedoel het geeft een andere energie”, bekent de cellist.
“Oh, hoe bedoel je dat?”
“Nou, ik speel in mijn eigen dorp. Buren, vrienden en andere geïnteresseerden krijgen nu een kijkje in mijn wereld en komen meer te weten over het ambacht.”
“Is het een ambacht?”
“Ja, zo zie ik het wel. Het is eigenlijk een extreme specialisatie. Als je het wil vergelijken met andere beroepen dan wordt het lastig. Er zit zoveel arbeid in. En geld voor lessen.”
De 37-jarige Van den Munckhof is een begrip in de wereld van klassieke muziek. Tijdens zijn studie kreeg hij een passie voor kamermuziek. Als voormalig lid van het Cello Octet Amsterdam stond hij op tal van podia. Ook was de cellist onderdeel van vele premières. Nadat hij over de hele wereld reisde, geeft hij zondag 1 februari een concert in de Sint-Sebastianuskerk in Ilpendam. Aan de hand van Van den Munckhof wordt het publiek meegenomen in de ontwikkeling van de cello als solo-instrument.
Tekst gaat verder onder de foto
Evolutie
De cello heeft zich moeiteloos door de eeuwen bewogen. Alsof tijd er nauwelijks grip op krijgt. Ooit waren de cello’s vooral achterin het orkest te vinden, als begeleidende partij. Maar vanaf ongeveer 1700 werd dat wel anders. Componisten ontdekten dat er meer schuilging in de cello. Een warme, diepe klank. Een stem die kan fluisteren, zingen, zuchten en brullen. Tegelijk. “We beginnen het concert met het allereerste solowerk voor de cello”, benadrukt Van den Munckhof. “Dat doe ik op een cello uit die tijd. Geen staalsnaren, maar darmsnaren. En met een andere strijkstok.”
“In de loop van het concert zie je eigenlijk de evolutie van de cello. De manier van spelen en ook hoe het instrument eruitziet.”
Elke dag
Waar de cello zich moeiteloos door de tijd heeft bewogen, lijkt dat voor Marcus van den Munckhof ook te gelden. Als vierjarige wordt hij gepakt door de cello en laat niet meer los. “Elke dag had ik les en oefende ik een uur. Het was een intensief proces. Je wordt gedwongen in zelfreflectie en technische beheersing. Je moet door diepe dalen heen om beter te worden. Dat kon ik ook niet zonder mijn ouders. Daar moet ik wel eerlijk in zijn. Ze hebben mij gestimuleerd. Aanvankelijk omdat ze wisten dat muziek maken de ontwikkeling van de hersenen stimuleert, maar al gauw werd er een talent ontdekt. Je gaat meedoen aan wedstrijden en krijgt daarmee ook heel andere verwachtingen van je eigen carrière.”
Tekst gaat verder onder de video
Sporter
Als je de jonge Marcus had gevraagd naar zijn dromen, dan wist hij het wel. Net zo zijn als Yo-Yo Ma. De Chinees-Amerikaanse componist is misschien wel de meest bekende cellist van deze eeuw. “Ik weet nog heel goed dat ik een cd kocht van mijn zakgeld. Die heb ik echt plat gedraaid.” Hij lacht. “Mijn celloleraar had het door. Als ik een mooie klank maakte, zei hij dat het net zo klinkt als Yo-Yo Ma. Dan wilde ik natuurlijk nog meer. Hij raakte mij door de muziek. Ik zie hem nog steeds als een voorbeeld, zoals een sporter naar zijn helden kijkt.”
Verwachtingspatroon
“Tegelijkertijd is het ook een gevaar”, benadrukt Van den Munckhof. “Yo-Yo Ma reist tot op de dag van vandaag over de hele wereld. Doordat de omgeving wist welke voorbeelden ik had kreeg ik hetzelfde verwachtingspatroon opgelegd. Het moet het beste worden.”
“Ik heb die grote dromen ook een beetje losgelaten. Ik vind reizen naar andere landen lang niet zo romantisch als het klinkt. Je bent weg van je familie en bovendien word ik er gelukkig van om lokaal mijn steentje bij te dragen.”
Tekst gaat verder onder de video
Taborconcerten
Een van die lokale steentjes is de concertenreeks in de Purmerendse Taborkerk. De afgelopen jaren werden hier verschillende concerten gehouden. Cecilia Bernardini kwam met de vioolmuziek van Bach langs. De wereldberoemde snerpende, maar ook zachte muziek van het Cello Octet. Violiste Carla Leurs met haar ode aan romantische composities. Als artistiek leider vormt Van den Munckhof de schakel tussen de concerten en de muziekwereld. “De reeks loopt nog steeds ontzettend goed. Ik zie wat het doet met de omgeving. Regio Purmerend is echt een stukje rijker. We hebben echt een plek verworven met klassieke muziek.”
Vruchten
Marcus van den Munckhof heeft gezonde spanning voor zondag 1 februari. Hij heeft dan wel eerder opgetreden in het dorp, maar nooit gekoppeld aan publiciteit. Laat staan in de krant. “Ik herinner me dat ik vaak wilde stoppen met de cello. Dan heb je ouders nodig die je aan boord proberen te houden. Je wint muziekwedstrijden, krijgt prijzen en ziet de meerwaarde erin. Ik kan nu de vruchten plukken.”
Het concert begint zondagmiddag 1 februari om 15:00 uur in de Sint-Sebastianuskerk. Toegangskaarten kosten vijf euro.
Meer nieuws uit Waterland?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie