Column Alphons de Wit: rode sjaal

Dat betekent voor de één dansen naar de pijpen van een wispelturige leidinggevende, de ander gaat weer vol gas aan de slag in een baan die hij meer als hobby beschouwt. Ook de aanstormende jeugd moet weer naar school en dat betekent weer op tijd het bed uit en vooral goed luisteren naar de mees of juf die je wat probeert bij te brengen. Die meesters en juffen hebben het niet makkelijk, want die moeten ook de strijd nog eens aangaan met het verval van het onderwijs. Immers, op één op de vijf basisscholen wordt onvoldoende gepresteerd. Het idee om kinderen samen naar school te sturen lijkt ideaal, maar stelt leerkrachten voor een aantal praktische problemen die er uiteindelijk voor zorgen dat de prestaties van veel kinderen achterblijven. Daarnaast worstelt het onderwijs ook nog eens met een tekort aan bevoegde leerkrachten met alle gevolgen van dien. In het najaar gaan de goede doelen weer verder met waar ze al jaren mee bezig zijn. Geld ophalen voor mensen die het minder getroffen hebben en die kampen met een levensbedreigende ziekte. Zo gaat Team Westland het eindbedrag van 2025 bekend maken en zijn de organisatoren van de Swim voor ALS en de Westlandse Ride al volop bezig met de organisatie van hun evenement in 2026.

In die tussentijd heb ik mijn rode sjaal uit de kast gevist. Immers als de R in de maand zat kregen we vroeger een lepel levertraan omdat je ouders zich hadden laten wijs maken dat dat goed voor kinderen was. Als herinnering aan het vaak misselijk makende ritueel, ik moest vaak kokhalzen van die troep, draag ik mijn rode sjaal als de R in de maand zit.

Alphons de Wit