Column Alphons de Wit: Aanpakken die hap!

Waar in betere tijden kon worden volstaan met een draaiboek van vier A4-tjes, worden tegenwoordig boekwerken geschreven. Een zangkoor, bijvoorbeeld, dat in de zomer een aardig festijn wil organiseren voor de bevolking, krijgt een veiligheidsplan van maar liefst 31 pagina’s voor de mik geschoven. Een plan waarbij de hulp van een rechtsgeleerde niet overbodig is.

Het gevaar komt ook van onaangepaste jongeren, zo blijkt uit de gemeentelijke commissievergadering Bestuur en Economie. Al een aantal jaren maakt een relatief klein groepje licht getinte jongeren er een bende van. Wacht huiswaarts kerende feestgangers op om ze in elkaar te rossen. Dat mag je niet benoemen blijkt uit de vergadering van 13 februari. Veel raadsleden weten immers waarover het gaat, kent de oproerkraaiertjes ook, maar noemt dat kleine groepje niet bij naam of durft het niet te benoemen.

We worden in dit land inmiddels geregeerd door minderheden en dus pakken we die gastjes met fluwelen handschoenen aan, geven ze de gelegenheid om de feesten, organisatoren en feestgangers te frustreren. Waar onze burgervader doorgaans kwistig met lasten onder dwangsom strooit geeft hij aan in dit geval machteloos te staan. Als je goed naar hem luistert dan mag hij meer niet dan wel.

Westlanders hebben een bloemrijk taalgebruik en een van de termen die mij altijd zeer heeft aangesproken is: ‘As ut nie ken zoas het mot, dan mot ut maar zoas ut ken’. De kans is heel groot dat je, als je ze één keer goed aanpakt, de overlast voorbij is.

Alphons de Wit