Column Alphons de Wit: Dorpsreanimatie

Monster vormde een uitzondering. Ik heb wel eens horen vertellen dat hondenliefhebbers hun trouwe viervoeter er nog niet wilden laten dekken. Sinds de oprichting van de Stichting Monster Bruist, door de heren Van Meerkerk en Boers waait er echter een andere wind. Met Koningsdag stond het dorp van zeven uur ’s morgens tot negen uur ’s avonds op zijn kop. In vlot tempo volgden optredens elkaar op. Van de reveille tot de Herman Brood tribute band en van de ontvangst van de gedecoreerden met de onvermijdelijke Oranjebitter tot het optreden van Koos Jansen. Bevrijdingsdag ging ook niet onopgemerkt voorbij. 7 Juni zou in het teken komen te staan van het schapenscheren. Oude Hollandse folklore op het Monsterse Kerkplein. De toezegging van de schaapsherder was wat aan de late kant. Je voelt hem al aankomen, te laat voor de aanvraag van een vergunning. Het feest moest worden gecanceld omdat de ambtenarij aan de Verdilaan de flexibiliteit heeft van een Middeleeuwse eikenhouten deur. Er zit aan die bureaus blijkbaar niemand die een keer dubbel gas kan en wil geven om die vrijwillige inzet van het bestuur van Monster Bruist te honoreren. Niemand die de ballen heeft om te zeggen: “Antoon, ik heb je niet gezien. Vier lekker je feest maak er iets moois van, laat de kinderen genieten. Mochten er klachten komen biedt dan je excuus aan. Denk erom, je hebt het niet van mij.”

Nee, met het spelregelboekje in de hand wijzen we het verzoek af en frustreren we een groep dolenthousiaste vrijwilligers die drukdoende is een zieltogende dorpskern te reanimeren. Nou maar hopen dat het frustratieniveau bij de organisatoren niet te hoog oploopt en dat ze met evenveel energie verdergaan. Intussen vraag ik me af wat we kunnen doen om een eind aan die ambtelijke mierenneukerij te maken.

Alphons de Wit