Op de pijp met... Rosanne den Drijver

Tekst: Esdor van Elten / Foto’s: Ton van Zeijl

Hard gaat ze. Nee, we hebben het niet over schaatsen, maar over Rosanne den Drijver (15). Enthousiast kartcoureur en ze is er goed in ook. “Het gaat niet alleen om het gas intrappen, je moet vooral nadenken.” Rosanne woont met haar ouders in Naaldwijk.

Van wie ben jij er één?

Ik ben een Den Drijver uit Naaldwijk. De jongste in een gezin van drie, met nog een broer en een zus. Mijn vader is tuinder en zit in het perkgoed. Om wat bij te verdienen werk ik bij hem op de tuin. Mijn moeder heeft een eigen marketingbedrijf.

En wat is jouw toekomstvisie?

Ik zit nu in 3 VWO dus ik heb nog even tijd. Ik wil misschien ook een eigen bedrijf, maar echt weten doe ik het nog niet. Na school ben ik graag in de sportschool om spieren te kweken of buiten. Ik ben geen binnenmens. Liever lekker bezig zijn. Dat is ook nuttig voor de sport die ik beoefen: karten.

Heb je daar zo’n conditie voor nodig dan?

Je armen en je nekspieren hebben in een kart heel wat te verduren. Daar kun je dus ook op trainen.

Hoe lang kart jij al?

Ik maakte kennis met karten via een bedrijfsfeestje van mijn vader en ik vond het vanaf het eerste moment helemaal geweldig. Zelf kart ik al sinds mijn elfde. In het begin was ik zelfs nog te klein. Je moet minstens 1 meter 50 zijn, dus ik maakte kartonnetjes onder mijn schoenen zodat ik lang genoeg was. Ik merkte al snel dat ik mensen die een stuk ouder waren dan ik toch aardig kon bijhouden. Dat is leuk natuurlijk.

Wat is er zo leuk aan karten?

De snelheid natuurlijk. Maar het is ook een sport die je laat nadenken. Je moet een tactiek bepalen waarmee je de baan goed doorkomt. Karten is echt meer dan alleen maar het gas intrappen. Je moet de ideale lijnen in het parcours zien te vinden.

Hoe lopen die lijnen dan?

Dat is natuurlijk per baan verschillend, maar het komt er op neer dat je van de buitenbaan naar de binnenbaan beweegt. Op het juiste moment. Als je altijd de kortste bocht zou willen nemen, verlies je veel te veel snelheid. Het is echt een kwestie van timing en dus ook van inzicht.

Waar leer je dat?

Je leert het door te doen en ik leer het onder andere op de kartschool KWM bij Van der Ende in Poeldijk. Mathieu van Renssen en Berend van der Burg geven daar les. Elke zondag trainen we daar. Niet alleen bochtenwerk natuurlijk, maar ook manoeuvreren. Bandjes ontwijken en zo. We gaan soms ook wel eens naar Zwolle of Lelystad. Dat zijn weer andere banen en dat is dus leerzaam. En tegenwoordig train ik ook steeds meer buiten.

Is er verschil tussen binnen en buiten?

Je kunt wel zeggen dat het een heel andere sport is. Om te beginnen gaat het buiten veel harder. Binnen rij je hoogstens 50, 60 kilometer per uur. Buiten tik je makkelijk de 120 aan. Daar hoort natuurlijk ook een heel andere kart bij. Binnenkarts zijn meestal huurkarts. Daar moet je ook als recreant veilig mee kunnen rijden, dus er zit een hoop plastic omheen. Buiten rij ik met een eigen kart. Buitenkarts zijn echte racekarts. Met zo weinig mogelijk ballast dus. Ze gaan ook sneller kapot. Daarom heb je ook een monteur nodig.

Je gaat harder dus het is ook gevaarlijker lijkt me

Ja, maar daar ben ik niet bang voor.

Hoe staat het met veiligheid?

Je hebt natuurlijk een helm en een bodyprotector voor je ribben. Een nekkraag om je te beschermen tegen bijvoorbeeld een whiplash.

Wat voor kart rij je?

Ik heb nu een X30. Dat is een klasse. Ik rij dus in de X30 senior. Er zit een motor van 30 pk in. Een ander verschil met binnenkarts is dat die vaak op gas rijden, vanwege de uitlaatgassen, terwijl mijn buitenkart op benzine rijdt. Verder heb je, net als raceauto’s, te maken met weersomstandigheden, dus je hebt banden nodig voor droog en nat weer.

Klinkt als een prijzige hobby…

Er gaan tijdens een training zo twee sets banden doorheen, dus ja. En dan heb je je monteur, je reiskosten, noem maar op. Het is inderdaad geen goedkope sport. Maar voor mij en voor mijn vader, die me steunt, is karten niet zozeer een hobby, het is eerder een investering.

Want je wil er verder in…

Als het kan, ja. Het einddoel is natuurlijk de Formule 1. Dat is een lange weg en de kansen zijn klein, maar daar laat ik me niet door tegenhouden.

Hoe kom je bij de formule 1?

Daar is geen vaste route voor. Dit jaar is mijn eerste jaar in de X30 en ik hoop in de top 15 te kunnen finishen. Volgend jaar is dan de top 5 het doel. En in de tussentijd hopen dat je gescout wordt. Maar het blijft autosport. Je moet geluk hebben.

En als je gescout wordt…

Dan krijg je extra middelen tot je beschikking. Daar moet je het uiteindelijk toch van hebben. Zeker naarmate je verder komt en bijvoorbeeld ook vaker in het buitenland gaat rijden. Gelukkig zijn er op dit moment al verschillende mensen en bedrijven in het Westland die mij sponsoren. Dat maakt het allemaal mogelijk. Ik wil iedereen die mij steunt dan ook heel erg bedanken. En voor wie geïnteresseerd is: op www.roosracing.com kun je zien wat ik doe, welke Westlandse bedrijven helpen en hoe je me kunt ondersteunen.

Leeft karten in het Westland?

Niet heel erg. Westland is toch vooral een voetbalstreek hè. Maar wie mij kent en ziet wat het inhoudt vindt het vaak wel leuk en interessant.

Maakt het uit dat jij een meisje bent?

We zijn een minderheid. Meiden hebben misschien toch minder met motoren. Het is toch een beetje een machosport. Jongens vinden het vaak ook ècht niet leuk als ik van ze win. En hoe verder je komt, hoe minder vrouwen je ziet. In de geschiedenis van de formule 1 zijn er maar zeven vrouwen die daarin gereden hebben. En ik wil de volgende worden!

Is er veel competitie onderling?

Binnen je lesgroep of team niet. Met je team wissel je bijvoorbeeld data uit. Wat een ander doet kan jou dan weer helpen. Samen wordt je sneller.

Is karten ook een technische sport?

Valt mee. Daar heb je je monteur voor. Maar iets moet je wel weten natuurlijk. Vorig jaar, toen ik nog in de 9 pk reed, kon ik de boel niet bijhouden in de bochten. Dan merk je dat er iets mis is. Uiteindelijk bleek mijn spoorstang scheef te staan en waren de banden niet goed uitgelijnd. Dat loste mijn monteur uiteindelijk op, maar het is wel handig als ik hem dan wel precies kan vertellen wat ik ervaar tijdens het rijden. Een klein dingetje kan grote gevolgen hebben. Vaak voel je wel als er iets mis is. Of dat het goed gaat. En dat gevoel, dat heb je nodig!

Wil jij ook Op de Pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar redactie.westland@rodi.nl.