Op de Pijp met... Marcel van Ekelenburg

Waar kom je vandaan?

Ik ben geboren in Rijswijk maar we zijn in mijn jeugd heel vaak verhuisd. Naar Boskoop, Almelo. Toen ik zeven was kwamen we in Naaldwijk wonen maar ook daarna zijn we binnen Westland veel verhuisd.

Jouw ouders hadden weinig zitvlees?

Mijn vader was boekhouder en werd vaak gevraagd om ‘lastige klussen’ te doen. Als dat klaar was ging hij weer verder. Wellicht heeft ook zijn oorlogsverleden meegespeeld. Hij zat in de oorlog in het verzet en heeft een Duitser moeten neerschieten. Dat is hem zijn hele leven bijgebleven. Nu zouden we dat PTSS noemen, maar toen werd daar nauwelijks naar gekeken en niet over gepraat. Uiteindelijk is hij jong overleden. Toen ik dertien was. Hij viel zomaar neer en er was niets wat ik kon doen. Daar heb ik toen ik ouder werd wel last van gehad. Die gedachte van ‘had ik maar’…

Dat zal je jeugd misschien wel getekend hebben…

De dingen die in je jeugd gebeuren maken je tot wie je bent. En er is in mijn jeugd best veel gebeurd. Mijn oudere broer overleed toen ik 21 was, verongelukt in Arabië. Hij heeft echt wel geleefd, deed ook wel dingen die niet verstandig waren. Juist daarom wilde ik niet zijn als hij. Dus ik was tegenovergesteld: altijd braaf. Ik ken niet de emotie van het kwade. Braaf, en klein voor mijn leeftijd, dus een gewild doelwit voor pesten. Terugkijkend had ik misschien wel wat rebelser willen zijn. Dat ben ik nu aan het inhalen door naar festivals en concerten te gaan. Niks raars, maar voor mij toch een manier van uiten. En om mensen te ontmoeten. Het is echt een beetje een scene. Iedereen kent iedereen.

Pesten heeft vaak gevolgen…

Na de Pieter van der Plas school deed ik de opleiding Autotechniek in Rijswijk. Dat was een minder prettige tijd. Het probleem is dat mensen vaak niet doorhebben wat ze aanrichten. Niet al te lang geleden kwam ik via social media weer in contact met iemand die mij vroeger pestte. Uiteindelijk is hij hier bij me geweest en gaf hij toe dat hij nooit beseft heeft hoe ik dingen ervoer. Dat speet hem echt en we hebben het goed kunnen bijleggen.

Gelukkig gaat school voorbij…

Het begon al te veranderen toen ik op turnen ging. Van mijn 16e tot mijn 29e. Ik werd sterker en begon ook te groeien. In de jaren erna is sport ook heel belangrijk voor me geweest en heb ik van alles gedaan: motorcross, schoonspringen, voetballen… Toen ik mijn diploma kreeg was ik nog erg jong en deed ik nog een extra jaar voordat ik ging werken. Ik werkte in mijn jeugd al in de tuin natuurlijk, dat moet als je in Westland woont. Mijn eerste baantje buiten de tuin was autopoetser bij Dries BMW. Kl*tewerk, maar je leerde wel poetsen. En doorzetten. Na mijn opleiding werd ik bij hem tweede monteur. Na tien jaar stapte ik over naar George de Bruin, maar dat duurde maar 11 maanden. Toen naar Kinesis Ford. Dat was de leukste tijd van m’n leven. Een grote werkplaats. Ja, er moest doorgewerkt worden maar er was ook tijd voor lol. Hapjes frituren in de garage, mensen natspuiten met een brandslang. Dat soort werk. Maar het bleef beperkt tot monteurswerk en ik wilde eigenlijk meer doen. Ook klanten helpen en zo. Daarom stapte ik uiteindelijk over naar de Auto Snel Service van Jaco Mosterd. Veel geleerd, APK Keurmeester geworden en uiteindelijk heb ik het bedrijf overgenomen.

Zomaar?

Het was Sandra’s idee. Zelf hinkte ik een beetje op twee gedachten, want ik zat toen ook als vrijwilliger op de ambulance en dat trok me óók wel. Maar toen ik met Jaco in gesprek ging vond die het een goed idee en hij was bereid me in heel veel dingen te helpen. Want ik wist natuurlijk niks van bedrijfsvoering, belastingen… Hij hielp ook bij de aankoop van het nieuwe pand in de Slotenmakersstraat. Welkome hulp, maar ik heb natuurlijk ook mijn eigen draai aan het bedrijf gegeven.

Zoals?

Ik heb het vrolijker ingericht. Ander licht. Muziek Echt een soort discotheek. De planten van de buren vallen soms om. Ik heb een draaitafel onder mijn bureau. Het is een beetje mijn mancave ook. Met tekeningen en schilderingen van mijn dochter, die een tattoo studio heeft. En met al mijn klantenfotootjes.

Ja, wat is daar de gedachte achter?

Het leek me altijd al leuk om te doen, maar het werd me afgeraden. Maar mijn dochter maakt ook foto’s in de tattoo shop en dat bleken klanten juist heel leuk te vinden. Dus in 2019 ben ik er ook mee begonnen en het blijkt dat mijn klanten het enorm waarderen. Alles bij elkaar zijn het nu al ongeveer 3000 foto’s. En ik vind het ook leuk. Het is misschien ook wel een beetje een eerbetoon aan mijn klanten. Ik ben heel blij met ze, en dankbaar voor hun vertrouwen.

En voorlopig ga je door?

Zolang ik gezond blijf… Want als je gezond bent heb 1000 wensen en als je ziek bent heb je maar één wens. Dat zie ik in mijn omgeving ook. Dus ik prijs mezelf nog gelukkig. Ik zou kunnen stoppen. Maar dat wil ik niet. Wat moet ik dan gaan doen? Bovendien krijg ik nog steeds nieuwe klanten. Mensen die elders niet tevreden zijn of tegen dingen zijn aangelopen. Eerlijkheid en meedenken zijn belangrijk. Uiteindelijk willen mensen gehoord worden.

Verder met je hobby’s?

Daar heb ik nu ook genoeg tijd voor. Bezig met mijn eigen auto’s. Ik ben tegenwoordig ook lid van Het Barrel, en scheidsrechteren natuurlijk.

Dat doe je ook al heel lang…

Ik ben al dertig jaar KNVB scheidsrechter. Dat kwam voort uit het voetballen. Bij KMD liggen mijn roots. Daar werd me ook gevraagd een keer een wedstrijdje te fluiten. Dat vond ik leuk en dus ben ik het maar goed gaan leren bij de KNVB. Want het lijkt makkelijker dan het is.

De regels zijn toch duidelijk?

Het gaat niet om de regels maar om hoe je ze hanteert. En het gaat vooral om hoe je met mensen omgaat. Je doet het voor de spelers. In het begon vond ik mezelf belangrijker. Dat heb ik gelukkig afgeleerd. Ik ben ook iemand die aardig gevonden wil worden. Maar je moet ook beslissingen nemen én daarvoor staan.

En tegen kritiek kunnen…

Kritiek is het punt niet. Maar hoe die gebracht wordt wel. En het is de laatste jaren niet leuker geworden op het veld. Ik heb ook, tegen de regels van de KNVB in, veel met een bodycam gelopen, om te laten zien wat er gebeurt en wat je als scheidsrechter te verduren krijgt. En dat is soms heftig. Maar van de 100 mooie wedstrijden gaan er 95 goed en vijf zijn vervelend. Maar die onthou je. Daarom denk ik ook dat het goed is dat een scheidsrechter wat levenservaring heeft. Ik probeer dingen pratend op te lossen. Maar ik heb ook mijn eigen emotie natuurlijk. Soms wil je echt wel eens iemand neerbeuken, maar daar ben ik dan weer te beschaafd voor.