Op de pijp met... Marcel Batist

Tuinder is hij nooit geworden, maar groene vingers kan niemand hem ontzeggen. Marcel Batist (68) breng vele uren door in zijn tuin, maar ook achter de computer, waar hij de foto’s die hij maakt verwerkt in prijswinnende audiovisuals. Momenteel is er ook een expositie van zijn foto’s te zien in Bibliotheek Ypenburg met als thema ‘Landschap Illusie’ . “Als mensen er een telletje langslopen en ervan genieten, dan is mijn doel bereikt.” Marcel is weduwnaar van Ine en woont in Naaldwijk. Hij heeft één zoon.

Van wie ben jij er één?

Min familie komt oorspronkelijk uit Loosduinen, waar ze de kost verdienden met veeteelt, melkhandel en tuinen. Zo rond de jaren ‘30 kwamen de Batisten naar het Westland en inmiddels geldt onze naam als een echte Westlandse naam. Mijn vader was Geert Batist. Mijn moeder was Til van Rijn en zij groeide op in de boerderij De Kitswoning in Sion. Van de 14 broers en zussen van mijn vader zijn er zeven á acht tuinder geworden. Van ons gezin, wij waren met elf jongens en één meisje thuis, niemand.

Dus jij koos ook een ander pad?

Ik heb wel altijd tuinbouwgerelateerd werk gedaan. Na de Leonardusschool en later de Johannesschool mocht ik naar de mulo, in plaats van naar de tuinbouwschool. Vooral op voorspraak van de hoofdmeester. Ik heb drie jaar bij de nonnen in Monster gezeten, maar toen rolde ik toch de tuin in. Op mijn 15e stuurde mijn vader me met een aannemer mee die een paar handjes nodig had en zo kwam ik in dat werk terecht. Het beviel me wel. Heel divers werk. En het verdiende best, dus op mijn achttiende kon ik, toen er kavels in de nieuw te bouwen Opstalwijk in Naaldwijk beschikbaar kwamen, een huis uitzoeken. Maar toen ik bij de notaris zat kwam er een kink in de kabel.

Want?

Ik was niet meerderjarig, dus ik kón helemaal geen huis kopen. En ik wilde niet dat mijn vader garant ging staan. Gelukkig had ik al verkering met Ine en trouwen was een manier om meerderjarig te worden. Dus ik belde haar: ‘schat, ‘t mot effe gebeuren.’ We trouwden eerst voor de wet zodat ik het huis kon kopen, en in de tijd dat het gebouwd werd woonden we gewoon elk bij onze ouders. In januari 1975 konden we in het huis trekken. En daar woon ik nog.

Maar Ine is er niet meer…

Ine is in mei van dit jaar overleden. Ze had een groot deel van haar leven al gezondheidsproblemen en daar kwam nog eens kanker bij. Ik was, na 14 jaar eigen baas en 25 jaar als vertegenwoordiger bij wat nu Syngenta is, in 2014 met vervroegd pensioen gegaan en dat kwam goed uit, want zo kon ik voor haar zorgen. Toen er vorig jaar meer uitzaaiingen werden geconstateerd besloten we samen om een euthanasietraject in te gaan.

Dat lijkt me een zware beslissing…

Ine heeft altijd gezegd ‘ik wil niet uitgemergeld mijn kist in.’ Ze wilde zelf regie houden. Ja, het is natuurlijk een ingrijpende stap, maar in de loop van de tijd groei je ernaartoe. Eigenlijk begint dan het rouwproces al. We maakten afspraken met de huisarts en kozen een datum. We maakten een lijst van mensen van wie zij nog afscheid wilden nemen, en daardoor was er ook tijd voor afscheid en goede gesprekken. Het overlijden zelf ging snel en rustig. gevoel op terug en vind berusting in de gedachte dat we 51 liefdevolle jaren met elkaar gedeeld hebben.

Maar je blijft wel alleen achter...

Alleen. Ja, maar zeker niet eenzaam. Ik heb familie, vrienden en zet me in voor verschillende verenigingen, waaronder de tuinclub van Groei en Bloei. Ik ben al 50 jaar een enthousiast tuinier. Dat leer je toch wel als tuinderszoon. Met de club gaan we dagjes uit en wisselen we informatie uit. Ik geef ook lezingen, zoals ‘Langer bloei in de tuin’ en ‘anders fotograferen’. Want in de tuin is genoeg te zien en vast te leggen.

Je bent ook een begenadigd fotograaf…

Als kind was ik ooit in een donkere kamer en zag in het bad het beeld op papier tevoorschijn komen. Ik was meteen verkocht. Ik heb zelf ook heel wat foto’s ontwikkeld. Ik ben ‘urban photographer geweest, maar inmiddels ben ik iets te oud om me door raampjes en gaten in een schutting heen te wurmen. Gelukkig is er ook in de ‘gewone wereld genoeg te fotograferen Natuur, architectuur, abstractie… Tegenwoordig is het natuurlijk allemaal digitaal en ook daar ben ik vaardig in geworden. Ik fotografeer niet alleen maar maak ook audiovisuals: beeld en muziek gecombineerd. Dat kan in de vorm van documentaires bijvoorbeeld, maar ook als andere (kunst)projecten.

Je wint zelfs prijzen met je foto’s en audiovisuals...

Ik heb drie planken vol. Maar de kers op de taart zijn de AV-AFIAP titel die ik in 2017, als vijfde Nederlander ooit, kreeg, gevolgd in april dit jaar door de AV-EFIAP onderscheiding voor audiovisuals waarvan ik zelfs de eerste in Nederland ben.

Wat is dat, FIAP?

Fiap staat voor Federation Internationale De L’art Photographique, oftewel de Internationale Federatie van fotografische kunst. Gevestigd in Basel. De standaarden voor inzendingen zijn hoog. Zo moet je onder andere in tien verschillende landen acceptaties en prijzen winnen. In totaal vijftig. Dat zijn dus projecten waar je jaren mee bezig bent.

Vind je die prijzen belangrijk?

De prijzen niet. De erkenning doet me wel iets natuurlijk. Maar prijzen en onderscheidingen zijn geen doel op zich. Ik doe ook aan geen enkele andere wedstrijd mee behalve de Groene Camera.

Wat vind je dan wel belangrijk?

Beter worden, je ontwikkelen. Nieuwe dingen uitproberen. Ik ben al 45 jaar (bestuurs)lid van de Westlandse Amateur Fotografen Vereniging (WAFV) waarbij we dat ook doen: elkaar helpen om op een hoger plan te komen. Af te stappen van alleen maar registreren en beginnen met fotograferen.

Wat is het verschil?

Iets van jezelf erin brengen. Meer doen met de foto an sich. Tegenlicht gebruiken. Er een detail uit halen, iets waardoor het van jezelf wordt. Je eigen handtekening ontwikkelen in je fotografie.

Wat is jouw handtekening?

Ik ben niet zo in een hokje te proppen. Ik heb een creatieve inborst en oog voor detail. Ik werk graag met de macrolens. Ik ben een natuurvorser en niet bang on te experimenteren. En sfeer vind ik enorm belangrijk. Al die eigenschappen zie je op een bepaalde manier wel terug in mijn foto’s. Ga maar eens kijken in bibliotheek Ypenburg. Daar exposeer ik dit jaar voor de elfde keer. Nu met het thema ‘Landschap Illusie’. Ik heb daar geen grote ambities mee. Als mensen er een telletje langslopen en ervan genieten, dan is mijn doel bereikt. Maar kijk maar eens of je mijn handtekening kunt ontdekken.

En de audiovisuals?

Ik ben oprichter van de AV groep Westland en lid van de landelijke groep AV van de Fotobond. Met audiovisuals kan ik een avondvullend programma maken. Ik vind het een boeiend medium. Audiovisuals zijn meer dan wat beelden met muziek eronder. Als je het goed doet, dat wordt het één plus één is drie. Je kunt er ook emotie in kwijt. Het is fascinerend om te zien hoe je in drie minuten een zaal met mensen in een bepaalde gemoedstoestand kunt krijgen.

Heb je nog ambities?

Ik wil me gewoon echt door blijven ontwikkelen in de fotografie. Nieuwe dingen ontdekken. En delen wat ik gevonden heb! www.marcelbatist.nl.

Wil jij ook Op de Pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar redactie.hhw@uitgeverijwestmedia.nl.