Van Gils stopt na 29 jaar: ‘Kneiterhard gewerkt, lol gehad en traantje gelaten’

Door Rianne Dekker

“We gaan nog één keer knallen”, aldus eigenaresse Marlène Bruinen. Vorig jaar zomer nam ze de moeilijke beslissing om te stoppen met de gezichtsbepalende mobiele bloemenwinkel op het plein. Veranderd koopgedrag, hogere inkoopprijzen en stijgende kosten lagen hieraan ten grondslag. De kar sluit voorgoed haar deuren na zaterdag 28 februari en dit gaat naast Marlène, personeel en trouwe klanten, ook grondlegger Raymond van Gils aan het hart.

Raymond, binnen het bedrijf ook bekend als Pim, nam in 1997 samen met broer Lex de bloemenkar over van Aad en André Overkleeft. “Zij hadden deze toen ook al 25 jaar. Wij hebben later een nieuwe kar laten bouwen. Aad had goeie, verse, traditionele handel door kwekers af te rijden. Zijn zoon zag het niet zitten om in zijn voetsporen te treden en Aad zette een advertentie voor overname, waar we door mijn schoonzus op gewezen werden. Toen zijn we met Aad gaan praten en het eens geworden over een bedrag.”

Vrouwenhanden

Als inkopers op de klok hadden de toen 23 en 25 jaar jonge broers “0 ervaring als bloemist”, vertelt Raymond. “In het begin was het tobben. We kochten goede bloemen in, maar konden geen boeketten maken. Dit veranderde toen we onze eerste bloembindster Sandra in dienst namen. Toen ging het lopen, want vrouwenhanden zijn veel geschikter voor het maken van een boeket. Op een gegeven moment hadden we zo’n zeven bindsters in dienst en gingen we groeien.”

Eigenaresse Marlène is ook begonnen als bindster. Zij herinnert zich haar eerste dag in 2008 nog goed. “Ik begon samen met een ander en die kreeg die dag al meteen de zak.” Maar dit gold niet voor Marlène, die in 2017 samen met Sandra eigenaresse van de kar werd toen Raymond een stap terug deed. Hij had de kar toen al vijf jaar alleen getrokken, nadat zijn broer Lex na een ziekbed van een half jaar op 41-jarige leeftijd was overleden. “Het overlijden van Lex was een zware periode, privé en zakelijk. Onze klanten leefden erg mee.” Beiden herinneren zich de voor Lex neergelegde bloemen, kaarten en kaarsjes op het plein op de plek van de standplaats.

Persoonlijke band

Ook Marlène kwam er alleen voor te staan, toen Sandra twee jaar geleden vanwege privé omstandigheden moest stoppen. “Dit zijn natuurlijk herinneringen met een traan, maar gelukkig zijn er ook een heleboel met een lach. Zoals de oud-eigenaresse van de speelgoedwinkel, die boven de winkels op het plein woont. Vroeger kwam ze altijd naar beneden stiefelen voor bloemen, daarna gooide ze haar portemonnee en nu belt ze en komen wij met bloemen en pinapparaat naar boven! Ook na de sluiting blijf ik iets voor haar regelen, want bloemen zijn één van de weinige dingen waar ze nog van geniet. De persoonlijke band met onze klanten, waardoor we wisten wat er speelde, is altijd onze kracht geweest.”

Dat dit gewaardeerd werd, bewees bijvoorbeeld een klant die altijd vroeg met hoeveel ze die dag in de kar stonden. “Dan legde hij snel een paar krentenbollen neer.” Of Piet, een medewerker van fietsenmaker Van der Zalm, die zaterdag aan het eind van de dag steevast bloemen kwam halen als het twee bossen halen en één betalen was. “Hij zei dan: “Geef maar wat je kwijt wilt”. Dan ging ie met armenvol bloemen weg. Het was voor hem winst en wij waren van onze bloemen af!”

Hopen deed verkopen

Ook de dorpskat (bij Van Gils omgedoopt tot poes Pimmetje) die bij de kar uit de waterbak kwam drinken en tussen de boeketten lag, tovert een lach op Marlènes gezicht. Evenals de levendige ruilhandel met de buren van de oliebollenkraam van Van de Weerdt. “Zij kregen zaterdag aan het eind van de dag bloemen van ons, en wij oliebollen van hen.” Raymond moet glimlachen als hij terugdenkt aan de standaard uitspraken van broer Lex. “Met de feestdagen stonden de bloemen over een lengte van Mirell tot Bij 5 uitgestald. “Het plein is van mij”, zei hij dan altijd. Of hij gooide een grote hoop tulpen op een krat en riep dan: “Hopen doet verkopen.”

Bijna valt het doek voor de iconische kar op het Wilhelminaplein. Nadat trouwe klanten, personeel, collega’s en de rest van de wereld van de eerste ontzetting zijn bekomen, is er bij Marlène vooral sprake van opluchting en trots. “We hebben kneiterhard gewerkt, lol gehad en ook een traantje gelaten. Ik zet er met opgeheven hoofd een punt achter!”