Bijzonder verhaal: Lot (9) uit Ter Heijde overleefde twee hartstilstanden door waterpokkencomplicatie

Het is maart 2020, de eerste week van de coronalockdown. Terwijl Nederland de deuren sluit, speelt zich in het Leyenburg in Den Haag een persoonlijk drama af. Lot van Gemert, net drie jaar oud, wordt binnengebracht met een versnelde ademhaling en reageert nauwelijks meer. Waterpokken, denkt iedereen. Maar het blijkt veel ernstiger.

In het ziekenhuis wordt duidelijk dat een streptokokkenbacterie via de open blaasjes van de waterpokken haar lichaam is binnengedrongen en zich razendsnel heeft verspreid. Lot moet naar een IC-afdeling. Maar als het team haar klaarmaakt voor transport, houdt haar hart ermee op. Ze wordt gereanimeerd. Tien minuten. Dan komt ze bij. En voor ze in de ambulance kan, stopt haar hart opnieuw. Dit keer een kwartier. Wonder boven wonder overleeft ze beide hartstilstanden.

Onder begeleiding van politiemotoren wordt Lot per ambulance naar het LUMC in Leiden gebracht. Vader Eddy: ‘We dachten allebei dat het klaar was. De artsen in het LUMC hadden negentig procent kans ingeschat dat Lot het níet zou overleven. En als ze het al zou overleven, zou de schade enorm zijn.’

Na tien dagen kunstmatige coma werd Lot langzaam wakker gemaakt. Ze herkende gelukkig haar ouders direct. Moeder Denise: ‘Ik denk dat ik pas echt adem haalde op dat moment. Na vier weken in het ziekenhuis kwam Lot thuis — ze kon alleen haar bovenlichaam bewegen. Staan, lopen, fietsen: alles moest opnieuw worden geleerd. Maar ze wás er nog!’

De bacterie

Voor de buitenwereld herstelde Lot. Maar haar ouders en fysiotherapeut Wendy Scholtes constateerden dat er iets niet klopte. Na een lange zoektocht werd de oorzaak gevonden: de bacterie had de groeischijf van haar linkerknie beschadigd. Het linker onderbeen groeide niet meer mee. Toen het lengteverschil opliep tot zes centimeter, was ingrijpen onvermijdelijk.

Op 24 april 2026 onderging Lot een beenverlengende operatie. In haar been zit nu een interne metalen pen. Twee keer per dag houden haar ouders een magnetisch apparaatje boven haar been — een minuut lang — waardoor de botdelen dagelijks 0,7 millimeter uit elkaar worden geschoven. Het bot groeit naar elkaar. Het verlengingsproces duurt tien weken. Daarna nog maanden herstel. En er volgen in de toekomst waarschijnlijk nog meer operaties.

‘Dan denk ik er gewoon niet aan’

Toch zit Lot niet bij de pakken neer. Ze zit tijdens ons gesprek in haar rolstoel en is druk aan het knutselen. Op de vraag hoe ze zo positief blijft, denkt ze even na. ‘Soms vind ik het niet leuk, maar ga ik gewoon iets leuks doen. Dan denk ik er even niet aan.’ Tekenen, knutselen, breien, naaien — haar creatieve bezigheden houden haar weg van de pijn. Ze heeft een bakje vol zelfgemaakte spulletjes die ze wil verkopen. Ze wil later misschien haar eigen winkeltje. Wat ze mee wil geven aan andere kinderen die ook iets moeilijks meemaken? ‘Vind een hobby. En word snel beter.’

Waterpokken: onschuldig of toch gevaarlijk?

Waterpokken voelt voor de meeste ouders als een vertrouwde kwaal: jeuk, koorts, een week thuis en dan weer beter. Voor de meeste kinderen klopt dat ook. Maar soms maakt het virus de weg vrij voor een ernstige bacteriële infectie. De huid is door krabwonden een makkelijke ingang voor bacteriën, waaronder de streptokokkenbacterie, zoals bij Lot. Die kan zich razendsnel verspreiden en organen aantasten, met levensgevaar als gevolg. Let op deze signalen: versnelde ademhaling, hoge koorts die niet zakt, en een kind dat nauwelijks aanspreekbaar is. Bij twijfel: bel altijd de huisarts.