Op de Pijp met… Sonja van der Schee

Waar kom je vandaan?

Ik ben in De Lier geboren en heb daar, op één jaar na, mijn hele leven gewoond. Ik wil er ook nooit weg!

Wat heb je dan dat ene jaar gedaan?

Op Aruba gewerkt. Na De Bron (nu de Achtsprong) ging ik naar de mavo. Bij een beroepskeuzetest kwam ‘handel’ er hoog uit, dus ik koos voor mbo detailhandel. Ik werkte als bijbaan in een winkel. Maar toen de opleiding klaar was sloeg toch de twijfel toe of ik dat mijn hele leven wilde doen. Door een ingeving koos ik uiteindelijk voor het onderwijs. Creatief zijn, organiseren, dat waren ook talenten die bij me pasten. Direct na mijn studie kon ik mede, door mijn toenmalige vriend die bij de Marine zat, een jaar naar Aruba als leerkracht. Dat was een heel avontuur.

Hoe was het onderwijs op Aruba?

Je gaat daar weer meer waarderen wat we hier allemaal hebben aan mogelijkheden en materialen. Daar was haast niks. Afgedankte schoolboekjes uit Nederland. Nauwelijks knutselspullen. En geen airco. Deze zomer hebben we in Nederland gezien hoe belangrijk dat eigenlijk is. Je zag er ook veel armoede, met name onder illegale kinderen uit Venezuela. Al snel wende ik mezelf aan om maar wat boterhammen extra te smeren voor de kinderen die zonder ontbijt naar school kwamen. Veel kinderen hadden ook een taalachterstand omdat ze thuis Papiamento spraken, maar het onderwijs volledig Nederlands was.

Na een jaar kwam je terug…

Dat was ook de bedoeling, maar ik was er ook blij mee. Ik had De Lier en de feestweek toch wel gemist. Terug uit ‘de West’ kwam ik via via in het speciaal basisonderwijs terecht. Eerst acht jaar op de Windroos (later De Diamant). Geen gemakkelijk werk, maar het paste wel heel goed bij de passie waarvan ik op Aruba al had ontdekt dat die er was: kinderen met een gebroken zelfbeeld een veilige plek bieden. Ik deed een studie gedragsspecialist en switchte tenslotte naar het regulier onderwijs; Het Kompas in Maasdijk. Het gaat uiteindelijk niet om het stempel dat je een kind opdrukt. Je moet per leerling kijken: wat heeft die nodig? Ik specialiseerde me in hoogbegaafdheid en coaching en heb daar tien jaar met veel plezier gewerkt, totdat PKN De Lier me een baan aanbood.

Was je altijd al gelovig?

Ik ben niet kerkelijk opgevoed. Officieel waren we katholiek maar we ‘deden daar niets aan’. De pabo was een christelijke opleiding: Ichthus. Zei me niets. Maar er waren op school wel gesprekken over geloof. Ik ontdekte dat ik nogal wat vooroordelen had: dat geloven ouderwets en achterhaald was, en dat het vooral veel ‘moeten’ is. Mijn gelovige studiegenoten vond ik maar een beetje gek, maar tegelijkertijd hadden ze wel ‘iets’: rust, zelfvertrouwen. Dat wilde ik ook wel. Omdat ik meer wilde weten ging ik naar de Alpha cursus, een basiscursus over het christelijk geloof. Daar heerste een warme sfeer en je kon je vragen kwijt. Ik twijfelde: is het geen sprookje? Dus ik zei tegen God: ‘als je bestaat dan wil ik dat weten’.

En kreeg je antwoord?

Niet rechtstreeks. Maar er gebeurden in de tijd daarna zoveel; ‘toevallige dingen’ dat dat geen toeval meer kon zijn. Daar volgde een keus uit: hier wil ik mee verder.

Wat veranderde er?

Ik ben meer bij mezelf gekomen. Ik was als meisje bang en onzeker. In mijn puberteit ging ik mezelf daarom overschreeuwen. Feesten, drugs, alcohol. Ik paste me aan om ergens bij te horen. Door het geloof werd ik bewuster en begon meer naar mezelf te luisteren. En ik ging naar de kerk, want dat ‘moest toch als je christelijk was?’ In de eerste kerken waar ik heen ging zaten toch vooral ouderen, waar ik weinig aansluiting mee had. Ik vond die tenslotte bij EGMA in Maassluis (Nu Wavemakers- EvE). Maar ook daar ging het opbouwen van een nieuwe vriendengroep niet vanzelf. Tegelijkertijd voelde ik steeds minder aansluiting in mijn vriendengroep en ook mijn relatie ging uit. Het was een eenzame tijd. Die ervaring wekte wel een passie bij me op: iedereen moet weten dat God bestaat en er moet een plek zijn waar je dat kunt ontdekken, op de manier die bij jou past. Geen kerken met éénrichtingsverkeer in het ‘Christinees’, maar een plek met leeftijdgenoten waar je je leven mee kan delen. Er was een ‘jeugdkerk’ in Naaldwijk, maar dat was niet genoeg. Gelukkig waren er anderen met dezelfde ervaring, zoals Martijn Vellekoop, een van de initiatiefnemers van Westland-Netwerk.

Wat is dat?

Het startte met Youth Alpha cursussen in De Lier, ‘s-Gravenzande, Naaldwijk en Wateringen. De leiding besloot betrokken te blijven en na de cursus door te gaan als jeugdgroep. Die groepen vormden met elkaar een netwerk. Daar kwamen bijvoorbeeld ook initiatieven als ‘Gek Westland’ uit voort. Een vrijwilligersactie met als motto: ‘doe eens gek, doe eens iets voor een ander’. Ontbijt maken voor mensen die het niet breed hebben, kerstpakketten brengen, taarten bakken, een klusteam… We hebben in die tijd van alles gedaan met elkaar en zelfs de toenmalige burgemeester Van der Tak deed mee. Westland-Netwerk was er voor jongeren van 16 tot 25 en ik voelde me daar helemaal thuis. Ik kwam zelf immers uit de doelgroep. De jeugdgroepen noemden we ‘hokken’. ‘Hok De Tuba’ was jarenlang bij mij thuis en daar zijn veel andere groepen uit voortgekomen. In totaal zijn er wel een paar honderd jongeren korte of langere tijd betrokken geweest. Het werden ook echte vriendengroepen waarin het leven en geloofszaken werden gedeeld en waar ook relaties uit voortkwamen. Ik heb Perrie ook zo ontmoet.

Maar nu stopt het…

Veel leiders zijn andere dingen gaan doen. Op deze leeftijd zit je natuurlijk in een fase waar veel gebeurt. Studie, eerste banen, sommigen zijn verhuisd. Anderen kregen kinderen en hadden het daar druk mee. Veel sloten zich uiteindelijk toch bij een kerk aan of zijn weer iets nieuws gestart: Zoals bijvoorbeeld The Vineyard in Monster. Zo verloren we steeds meer draagkracht om alles te blijven organiseren. Eerst vond ik het lastig want we hadden het idee dat we een ‘blauwdruk’ voor de kerk van de toekomst hadden. Later realiseerden we ons dat we eigenlijk ons doel gewoon behaald hadden. We hebben niet gefaald maar gezaaid. Kerken staan tegenwoordig ook open voor vernieuwing. Dus als alle netwerkers hun kennis en ervaring inzetten in de lokale kerken zullen deze vernieuwen en oud en nieuw door elkaar mixen. Dus het is iets om af te sluiten én te vieren. Er komt een eindfeest, waarschijnlijk in oktober. Maar details volgen nog.

En jij?

Ik ben nu opbouwwerker bij de Next Generation in De Lier. Eerst voor twee jaar maar het is nu met een jaar verlengd. Ook hier proberen we weer (jongere) mensen meer bij de kerk te betrekken. Op dezelfde manier als bij het Westland-Netwerk: groepen opzetten met mensen die het leven en het geloof delen. Daarnaast hebben we kinderactiviteiten zoals de Kliederkerk, Ladies time voor de vrouwen, kampvuuravonden voor de mannen, eigentijdse vieringen… Op www.pkndelier.nl vind je een compleet overzicht. Kom gerust eens kijken. Dit werk past bij me. Ik voel me geroepen voor De Lier. Voor het verbinden van mensen, kerken, denominaties, generaties. Wat is er mooier om dat in en voor je eigen dorp te mogen doen!