Westlands hardrockcafé De Wip leeft 30 jaar na sluiting nog voort

Want welke jongere met een voorliefde voor rockmuziek is er niet groot geworden? Er is niet één café in het Westland dat zo nadrukkelijk het uitgaansleven heeft bepaald voor vele generaties. Waarschijnlijk om die reden waren twee reünieavonden op 18 en 25 april in WPC Nederland 3 in ‘no time’ uitverkocht. “De Wip is de plek waar ik een grote jongen ben geworden, waar ik opgegroeid ben”, zegt Brian Bleijenberg. Begonnen als glazenophaler, daarna barman en bedrijfsleider en in de achttien jaar dat hij in De Wip rondliep, heeft hij er ook af en toe plaatjes gedraaid. “Vanaf mijn veertiende, wat toen nog mocht, tot ‘ie dicht ging heb ik daar mijn weekenden doorgebracht. Voor de muziek, de sfeer en de manier waarop iedereen daar met elkaar omging.”

Enkele vrijwilligers van popcentrum Nederland 3 in Wateringen hadden het idee opgevat om ‘iets’ te doen met het feit dat De Wip deze maand 30 jaar dicht is. Want op 27 april 1995 ging de tap dicht en zweeg de hardrockmuziek in misschien wel het meest iconische café van het Westland. Een inloopmiddag leek een leuk idee. Maar ja, hoeveel mensen komen daar op af? Om die onzekerheid voor te zijn werd besloten om een reünieavond te houden op vrijdag 18 april met kaartverkoop vooraf. Die avond was binnen een dag uitverkocht. In de agenda van Nederland 3 was een week later nog een vrijdagavond beschikbaar en deze tweede Wip-reünie was een dag later ook uitverkocht!

Langharigen

De geschiedenis van De Wip begint in 1967. De horeca-familie Droog heeft naast Hotel Westlandia in Naaldwijk behoefte aan een nieuwe uitgaansgelegenheid. Op 100 meter van wat later Ouwe Droog werd, wordt Hotel Café Restaurant Het Centrum aangekocht en verandert de naam in Wip Inn. Doordeweeks was het een restaurant en in het weekend een kroeg. “Het was een hardrockcafé avant la lettre, zoiets bestond nog helemaal niet. Langharigen, spijkerjakkie en een shaggie aan de lip. Dat was het Wip-publiek”, kijkt oud mede-eigenaar George Droog terug op het ontstaan van de Wip Inn. Een naam die na enkele jaren veranderde in De Wip, en later ook wel Wereldwip.

Eva Hoeks als jurylid bij een headbangwedstrijd. Foto: PR

Dj’s en bedrijfsleiders zorgden door de jaren heen voor activiteiten die het tot meer dan een doorsnee café maakten. Tot twee keer toe werd het ‘grootste rondje bier ter wereld’ georganiseerd, waren er headbangwedstrijden en was er een alternatieve Nieuwjaarsduik onder de noemer ‘dip in De Wip”. Maar eigenlijk had je in De Wip al die jaren genoeg aan elkaar, een biertje en goeie muziek.

Gemeenschapsgevoel

En dat gold 28 jaar na de opening eigenlijk nog steeds voor het Wip-publiek. De verschillende generaties bezoekers hadden meer gemeen dan dat ze verschilden. Eva Hoeks was er jarenlang bezoeker en werkte ook als barvrouw. “De Wip was ‘thuiskomen’, je kende bijna iedereen en de sfeer wat heel relaxed. Er gebeurde natuurlijk wel eens wat, maar dat stelde eigenlijk niet veel voor. Zoals je er nu op terugkijkt, was het een magische tijd. Die gemeenschapszin, dat warme gevoel. Ik denk niet dat er een kroeg is geweest waar dat zo sterk was als in De Wip.”

In de basis is De Wip altijd hetzelfde gebleven qua sfeer, ook al veranderde de aankleding diverse keren. Niet iedereen vond die veranderingen ook verbeteringen. Begin jaren 90 werd duidelijk dat de hoogtijdagen achter de rug waren. De bezoekersaantallen liepen terug en die typische Wipsfeer leek een beetje verdwenen. In 1995 viel het doek. Niet nadat de laatste bedrijfsleider Brian Bleijenberg had besloten om er met een knal uit te gaan. “De prijs van een biertje was voor de gelegenheid 1 gulden. Dus mensen bestelden voor 50 gulden bier, 100 gulden bier. Dat ging enorm hard en om 11 uur was het bier op. ‘We gaan dicht werd er toen geroepen’ door de leiding, maar ik wilde helemaal niet dicht. We zijn toen overgegaan op flesjes bier en hebben nog lang doorgefeest. De volgende dag kreeg ik vreselijk op mijn donder, maar daar zat wel een vette knipoog bij.”

George Droog was behalve mede-eigenaar ook barman. Foto: PR

Het beloven bijzondere avonden te worden. In Wateringen. Nederland 3 is net als De Wip destijds een locatie waar geen daglicht binnenkomt. En ademt daarmee de sfeer van De Wip als ‘donker hol’. Personeel van destijds neemt plaats achter de bar en Wip-memorabilia uit die tijd (zoals een Harley-Davidson motorblok dat dienst deed als tap) worden uitgestald. Dj’s van toen draaien hun vinylplaten in een setting die velen zich zullen herinneren: een discobar die is ‘afgeplakt’ met de carrosserie van een auto.

Wipdocumentaire

Filmmaker Angelo Damen, die zelf begin jaren 80 ook te vinden was in De Wip, heeft speciaal hiervoor een korte documentaire gemaakt, die aan het begin van de avonden wordt vertoond. Dat is een mooie opmaat met anekdotes en wetenswaardigheden naar een ongetwijfeld ‘stampende’ avond vol nostalgie en jeugdsentiment en ‘weet je nog dat’. Want De Wip is een kroeg die nooit ophoudt te bestaan, zo lijkt het.