Anderhalf jaar geleden ging een schokgolf door het Westland. Siem Wijnhorst, 51 jaar oud, werd na een feest, dood gevonden in een greppel langs de Bonnenweg. Daarmee verloor zoon Roy niet alleen zijn supervader, maar ook zijn vriend, steun en toeverlaat, mentor, baas, collega, kortom de essentie viel in één klap uit zijn leven.

door Alphons de Wit

Marcel Olsthoorn, oud-directeur van Olsthoorn kassenbouw- en sloopbedrijf verloor zijn vriend, collega, klankbord en maat.

“Hij kwam op zijn vijftiende in ons bedrijf,” blikt Marcel Olsthoorn met weemoed terug. “Hij deed alles wat niet mocht dus hij kwam dagelijks op zijn brommertje vanuit Maasdijk naar Poeldijk en hij is nooit meer weggeweest. Siem was gedreven en wilde verder. Zo nam hij in de loop van de tijd de hele transporttak binnen ons bedrijf voor zijn rekening. Vanuit zijn vrachtwagen regelde hij alles, servicebeurten voor het machinepark, aankoop van materieel, onderhoudsbeurten echt alles. Onder leiding van Siem werd heel veel transport gedaan door heel Europa.”

Luisterend oor

“Mijn vader zorgde er eigenlijk voor dat de sloop- en bouwploegen nooit stil kwamen te staan,” valt Roy bij. “Ik was vijf jaar toen ik al met hem mee mocht op de wagen, samen met Rick Karman. Als het even kon zaten we bij hem in de vrachtwagen. Op mijn tiende heb ik, onder toeziend oog van pa, staande in zijn wagen een container op een tuinderserf gelost. Er kwam een politieagent langs die in de auto zat bij een boswachter. Ik moest uit de wagen komen en kreeg een fiks standje toen hij hoorde dat ik pas tien jaar oud was. Aan de hand van mijn vader heb ik me, samen met Rick ontwikkeld. Hij gooide me keer op keer in het diepe, maar ik kon ook altijd op hem terugvallen. Hij was zo met het werk en het bedrijf verweven dat hij bijna alles wist en voor wat hij niet wist zocht en vond hij altijd een oplossing. Hij bood ook iedereen een luisterend oor. Hij liep er zelf tussen om de kar te trekken het liefst met de kuiten in de modder. Hij zorgde er ook voor dat iedereen zich belangrijk voelde, wat voor werk je ook deed.”

Het leven van Siem bestond voor het overgrote deel uit zijn werk. “Hij had het zo naar zijn zin samen met mij en met Rick. Dat vond hij prachtig om te zien en daar kreeg hij energie van. Verder zat hij graag op de racefiets en dronk hij met veel plezier en biertje met zijn vrienden.”

200 bloemstukken

Op 9 april 2023 eindigt het leven van Siem. “Niemand weet wat er is gebeurd,” zegt Roy. “Dat hoeven we ook niet te weten want daar schieten we niks mee op. Het was een enorme klap.” “Voor mij kwam de klap keihard aan,” zegt Marcel Olsthoorn. “Ik heb 25 jaar met hem op de werkvloer rondgelopen. We hebben voor zijn afscheid de hele zaak op zijn kop gezet. Alle materiaal hebben we uit de hallen gereden. In de aluminiumhal hebben we al het materiaal tentoongesteld dat Siem heeft aangeschaft voor de zaak In de tweede hal heeft de uitvaartplechtigheid plaatsgevonden. Daar stonden ruim 200 bloemstukken. Roy heeft Siem in een rode bedrijfsbus naar het crematorium gereden. Het afscheid was zwaar en emotioneel.”

Hoeveel indruk Siem gemaakt heeft op zijn omgeving blijkt uit het feit dat in de kantine van Olsthoorn kassenbouw- en sloopbedrijf talloze foto’s hangen waarop Siem, veelal breeduit lachend, aan het werk is. Op een kastje aan de wand staan twee foto’s geflankeerd door twee brandende kaarsen, die elke ochtend opnieuw worden aangestoken ter nagedachtenis aan een geweldenaar. “Lies, de vader van Siem komt hier bijna dagelijks even zitten bij zijn zoon. Hij is van harte welkom en maakt bijna dagelijks van de gelegenheid gebruik om even op de plek te zijn waar zijn zoon zo’n belangrijke rol speelde.”

Op de vrachtwagens van Roy en Rick, die nu samen de sloopafdeling runnen, staat de lijfspreuk van Siem. ‘Je hoeft geen geluk te hebben, als je maar geen pech hebt’ als herinnering aan een geweldige vader, leermeester en vriend.