‘Nieuwe Westlanders’, is daar nu eigenlijk wel echt een probleem mee?

Door Esdor van Elten

Neem nu het nieuwe complex aan de Sportlaan in De Lier, dat dit jaar werd opgeleverd. De eerste bewoners zijn er inmiddels ingetrokken. Wie zijn oor te luisteren legt bij mensen in de buurt hoort daar wel iets over: “aardige mensen, maar geen Westlanders.” Wat dan precies het probleem is? Ze doen het ‘anders’. Dat kan variëren van geluidsoverlast tot “Ze zeggen geen gedag op straat”.

Maar als je wat verder doorvraagt dan blijkt er eigenlijk niet zozeer een praktisch probleem te zijn maar ‘een gevoel’: “Het is te groot geworden. Vroeger kende ik iedereen. Tegenwoordig is de halve straat een vreemde”, zegt een bewoner uit de omgeving.

Afspraak is afspraak

Nu wordt iemand die ‘daar iets van vindt’ als snel versleten voor ‘rechts’ en misschien wel een beetje xenofoob. Maar als zelfs het ‘keurige’ CDA Westland hierover vragen stelt, trekt dat toch de aandacht. En dat deden ze. Tot twee keer toe in de afgelopen maanden. Onder andere naar aanleiding van dit voorbeeld in De Lier. Neigen de Christen-democraten tegenwoordig dan ook naar eigen volk eerst? “Dat is beslist niet het geval”, aldus gemeenteraadslid Kevin Klinkspoor.

  “Niet-Westlanders zijn welkom bij ons. Vrijheid van vestiging is een groot goed. Dat geldt trouwens ook andersom; we zijn ook niet blij als Westlanders die willen verhuizen elders geweigerd worden. Maar we vinden het wél belangrijk dat de woningcorporaties, in dit geval Arcade, zich aan de afspraken houden.” Er zijn namelijk wel degelijk afspraken over. En wel dat bij nieuwbouw minimaal 50 procent van de woningen naar Westlanders gaan.”

Draagvlak 

Een paar procent verschil. Is dat nu zo’n probleem? “Het gaat erom dat het niet volgens de afspraak is”, benadrukt Klinkspoor nog eens. “Woningnood is ook in Westland een issue, en dus moeten we die volledige 50 procent benutten. Dat is nodig om het draagvlak voor het huisvestingsbeleid te houden. Wat dat betreft ís er al weinig vertrouwen bij de bevolking. Het is echt een balanceer-act.”

“Westland is een streek van dorpen”, gaat Klinkspoor verder. “Dorpsgemeenschappen. Dat gemeenschapsgevoel staat onder druk en het is aan ons als politiek om die te beschermen. Juist daarom zijn die prestatie-afspraken gemaakt.” En daarmee raakt Klinkspoor precies aan dat ‘gevoel’ dat sommige Westlanders hebben. Of er daadwerkelijk problemen zijn tussen oude en nieuwe Westlanders? Daar heeft Klinkspoor niet echt een antwoord op. “Je hoort er wel eens van, maar heel concreet is het vaak niet. Het is meer een gevoel, is mijn idee. En ja, wat moeten we daar mee?”

Opgeblazen

Genoeg reden om het bewoners zelf eens te vragen wat ze eigenlijk zelf vinden van alle verhalen die de ronde doen. De eerste bewoner die we treffen blijkt, jawel, een echte Lierenaar te zijn, die onlangs zijn eengezinswoning verruilde voor een appartement. Ja, hij heeft de verhalen wel gelezen en gehoord, maar zijn eigen ervaringen zijn eigenlijk alleen maar positief.

“Een beetje gezeur is het vaak. Volgens mij wordt het allemaal wel een beetje opgeblazen”, is zijn nuchtere commentaar. “En hoe dan ook verandert het hier. Het wordt minder Westlands. Brandweer, zorg, het heet allemaal Haaglanden tegenwoordig. Daar ontkom je niet aan.”

Even verderop blijken twee buurvrouwen inderdaad ‘nieuwe Westlanders’ te zijn. Annette uit Delft vertelt dat ze “wel verbaasd was dat ze in aanmerking voor deze woning kwam. Mij is verteld dat heel veel andere gegadigden hun formulieren niet juist hadden ingevuld.” Dat er gedoe over is verbaast haar ook een beetje “maar het maakt mij niet uit wat ze over me zeggen. Ik ben heel blij met deze woning.”

Zuurpruimen

Haar buurvrouw, die liever niet met haar naam in de krant wil, is meer uitgesproken. “Wat een zuurpruimen zeg”, is haar reactie als ze hoort dat er gesteggeld wordt over een paar procenten.

Ze vindt de discussie ook niet leuk om te horen: “Ik vind dat we respectvol met elkaar moeten omgaan. En zeuren helpt echt niet. Wij hebben net zoveel recht om hier te wonen als ieder ander.” Hiervoor woonde ze in Den Haag: “We kwamen hier naartoe om wat meer rust te vinden. Vooral voor de kinderen.” Dat is aardig gelukt. “We zijn echt heel blij dat we hier wonen. Schrijf dat maar op: wij gaan hier nooit meer weg!”

Dit artikel verscheen eerder in de speciale bijlage Westland Woont, Westland Leeft.