Op de pijp met... Bernhard Verbraeken

Tekst: Esdor van Elten / Foto’s: Ton van Zeijl

Bernhard Verbraeken (82) was in zijn werkzame leven timmerman, vertegenwoordiger kassenbouw en verfverkoper, eerst in loondienst, later zelfstandig. “Altijd goede zin en een dijk van een verkoopverhaal.” Bernhard is getrouwd met Berna en woont in ‘s-Gravenzande. Samen hebben ze vier kinderen en zes kleinkinderen.

Een aardig optrekje heb je hier…

Zeker. We wonen hier sinds 2010 en het huis dat je ziet hebben we helemaal in eigen beheer gebouwd. Een prachtige plek ook waar ik dagelijks de aardappelklok van ‘s-Gravenzande hoor luiden.

Aardappelklok?

Vroeger luidde om 11.00 uur de klok om de vrouwen te waarschuwen dat ze de aardappels op moesten zetten voor de (warme) lunch van de mannen. In ‘s-Gravenzande wordt die omwille van de traditie nog steeds geluid.

Ben je een breeje durper?

Nee. Ik ben geboren en getogen in Naaldwijk. De jongste van een gezin met 11 kinderen en eentje van een tweeling. Mijn vader was een kleine maar veelzijdige tuinder. Begonnen op een huurtuin aan de Gantel en in 1950 verhuisd naar de Dijkweg in Honselersdijk. Hij had handelsgeest. Zo teelde hij Spaanse pepers en anderen teelden die bij hem onder contract. Die bracht hij dan naar Conimex. Daarbij moest hij wel op zijn tellen passen, want ze stopten onderin de zakken nog wel eens de slechte producten en daar werd hij dan op aangekeken. Kortom: het was hard voor weinig, maar mijn ouders waren lieve mensen.

Wilde jij ook tuinder worden?

Nee, en dat was gelukkig ook niet nodig met zoveel oudere broers. Daarvan zijn er verschillende door mijn vader op een tuin gezet. Maar hij was blij dat ik getest werd als schilder of als timmerman. Wat ik zelf wilde? Daar dacht je niet bij na. Timmerman leek me wel wat. Na de Petrusschool in Honselersdijk en de Ambachtsschool in Den Haag ging ik aan het werk. Mijn eerste klus was raamlatjes zagen met een onbeschermde cirkelzaag in een half open hal. In de winter. Stikkedonker. Stervenskoud. Vreselijk was dat. Ik voelde me gewoon misbruikt. Die baas is nooit een succes geworden en na een geschil over vakantiebonnen ( die had je vroeger om recht te hebben op vakantiegeld – EvE) werd ik ontslagen. Hij kon het niet waarderen dat mijn oom van de vakbond hem erop aansprak. Daarna ging ik werken bij Van der Meer in Honselersdijk. Dat was van de hel in de hemel. Ik heb daar echt het vak geleerd, al ontdekte ik snel dat ik wel een maker ben, maar geen schepper. Na mijn diensttijd kwam ik bij Grimbergen terecht Kassenbouw. Weer een stap omhoog. Ik had een auto! We hadden een paar goede jaren, maar door de storm van ‘78, waardoor heel wat Grimbergen-kassen tegen de vlakte gingen, ging het bedrijf uiteindelijk failliet.

Dus een andere richting uit...

Ik kreeg contact met een meneer de Wilde uit Delft. Hij zat in de verf. Kort en goed: ik ging voor hem werken met en laag basissalaris, maar wel provisie en een bonus als ik goed verkocht. In die tijd werden overal in Westland kassen gebouwd. Waar ik maar uitstapte was handel. Binnen twee maanden had ik de gestelde omzet bereikt. Uiteindelijk escaleerde het tussen ons. Hij kon niet dealen met de omzetten die ik haalde. Ik nam contact op met zijn leverancier en dat resulteerde er in dat ik mijn eigen handelsonderneming HBV begon. Ik voelde me als een vis in het water. Altijd goede zin en ik had altijd een dijk van een verkoopverhaal.

Wat was dat verhaal?

Omdat ik toen al heel veel concurrenten om me heen had die ook in de verfbusiness zaten en die totaalprojecten aannamen inclusie f de verf, moest moest ik het anders aanpakken. Namelijk de kweker op het voordeel wijzen; in eigen beheer van de kweker, met zijn eigen mensen, onder mijn leiding het verfwerk uitvoeren. Ik leverde extra service, bijvoorbeeld zeilen over de buizen als die op de tuin geleverd werden om ze droog te houden. Wij hebben ook jaren de buizen voor de montage op het land bij de kweker gespoten met Primer. Voor mij de gewoonste zaak van de wereld, maar juist die dingen leverden mij trouwe klanten op.

Een Westlands succesverhaal…

Op zich ja. Maar er waren ook altijd wel spanningen. Was het niet het weer dan waren het je onderaannemers die niet zo werkten als ik deed. Die presteerden het soms om op de eerste ochtend al dikke ruzie te krijgen met de opdrachtgever. Daar heb ik nog maagzweren van. Op een gegeven moment was ik er helemaal klaar mee. Gelukkig liep ik tegen een jongeman aan die wél kon werken en communiceren. Een echte troubleshooter. Het beste wat me zakelijk overkomen is wat mij betreft. Na zijn komst heb ik nog een aantal hele fijne jaren gehad. Uiteindelijk ben ik op mijn 65e gestopt. In 2007. Mijn schoonzoon Erwin van Lier heeft het bedrijf toen overgenomen.

En toen? Het zwarte gat?

Nee hoor. Maar ik blijf wel graag bezig. Ik heb ruim tien jaar voor Tafeltje Dekje gereden. En ook jarenlang voorgelezen voor demente bejaarden. Leuk, maar soms ook lastig. Zeker met het gekibbel dat je soms met deze mensen krijgt. Daarom ben ik er uiteindelijk mee gestopt. Ik heb ook nog een baan bij Baan. Rob Baan van  Koppert Cress. Een superondernemer, en super positieveling. Ik doe daar de bezorging van de lunch voor de medewerkers op de verschillende locaties. Ik verzorg ook al jarenlang bloemen oor de bloemschikactiviteiten in de Hoge Tuinen in Naaldwijk en tegenwoordig ook voor de Terwebloem in Poeldijk. Die worden door kwekers gratis beschikbaar gesteld.

Dus je gaat langs bij je oude klanten…

Onder andere ja. Je krijgt eigenlijk altijd een warm welkom. Met een grap en een kwinkslag kom je een eind. Dan kom je als oude katholieke jongen bij een eveneens katholieke rozenkweker met de vraag; ‘wil je nog wat rozen schenken. Da’s een prima aflaat voor aan de hemelpoort’. (lacht). En dan doet ie dat ook. Nee, het is echt werk waar je alleen maar vrienden mee maakt.

Nog andere hobby’s?

Berna en ik spelen golf op de Zuidbuurt in Vlaardingen. Een uniek golfbaantje waar we spelen met lichte ballen, maar waar de moeilijkheidsgraad wel net zo hoog is als van een gewone golfbaan. Golf is uitdagend. Een gevecht met jezelf. Als het niet goed gaat kun je dat alleen jezelf verwijten. Maar als het goed gaat ook.

Je bent ook muzikaal…

Ik ben tien jaar slagwerker geweest bij het Heijds Vismaatjeskoor. Heel leuk, maar op den duur was ik wel uitgekeken op het repertoire. Toen las ik in de krant dat het Waterwegkoor in Maassluis een drummer zocht. Ze waren blij dat ik belde en ik speel daar nu alweer zo’n zes á zeven jaar. Maar het laatste jaar wordt het wel zwaarder. Voor mijn 80e voelde ik me 70. Nu, op mijn 82e, voel ik me ook 82. Dat is wel confronterend.

Je hebt een paar jaar geleden ook een ongeluk gehad…

Ik was in de tuin bezig met een vuurtje stoken in de vuurkorf. Al honderden keren gedaan. Ik ben wel een beetje een pyromaantje. Maar dan toch een beginnersfout maken: brandbare vloeistof op een smeulend vuurtje gooien. De boel plofte. De rubbers van onze kas gingen in brand. Ik eerst nog met water dat geblust voor ik zelf in de vijver sprong stond om mijn brandende benen te blussen. Derdegraads verbrandingen die moeilijk heelden en waardoor ik uiteindelijk een transplantatie moest ondergaan in het brandwondencentrum.

Een akelig voorval…

Erg pijnlijk en naar. Het is uiteindelijk goed afgelopen. Vuurtjes maak ik nog steeds, maar wel wat minder. En we genieten toch nog steeds van onze tuin. Toen ik 80 werd hebben onze kleindochters die helemaal omgetoverd tot een waar Italiaans lustoord, met bloemen en live muziek… Dat zijn de herinneringen die ik liever heb! Ik ben gek op mijn kinderen en ook op de kleindochters en klein zoon. Op de twee jongste kleindochters van 10 en 8 ben ik helemaal stapeldol!

Wil jij ook Op de pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar redactie.westland@rodi.nl.