Op de Pijp met... Henk van Lenteren

Waar kom je vandaan?

Van de Maasdijk! Ik was de vierde in een gezin van zes kinderen; drie broers, twee zussen. Mijn vader begon als tuinder maar werkte later als vertegenwoordiger bij Rijk Zwaan. Ik ben in zekere zin in zijn voetsporen getreden want ik heb zelf 51 jaar lang bij Rijk Zwaan gewerkt.

Zo vader, zo zoon?

Oorspronkelijk was het niet de bedoeling. Van kleins af aan wilde ik tuinder worden. Dat leverde wel discussies met mijn vader op want die zag mij liever verder leren. Na de Oranjeschool in Maasdijk, met meester Noordam, volgden de lagere en middelbare tuinbouwschool. En natuurlijk werkte je in de tuin voor je zakgeld. Voor een stage kwam ik bij Rijk Zwaan terecht en die vroegen me of ik selecteur wilde worden. Een afwisselend vak; rassen maken voor tuinders. Dat leek me wel wat. In 1970 ben ik begonnen, maar twee jaar later viel ik uit. Gelukkig zegde Rijk Zwaan toe dat ik terug mocht komen.

Waardoor viel je uit? 

Ik kreeg verlammingsverschijnselen. In eerste instantie dachten ze aan een hernia, tot mijn huisarts bloedonderzoek liet doen. Het bleek een infectie, waardoor mijn zenuwgestel beschadigd is. Ik heb lang in een rolstoel gezeten. Maar uiteindelijk kreeg ik met veel revalidatie een deel van mijn beweging terug en daar ben ik dankbaar voor. Het had heel anders kunnen lopen.

Da’s niet niks voor een jonge vent…

Nee. Ik was in die tijd heel sportief. Schaatsen, voetballen, dansen… Maar ik ben iemand die niet teveel achterom wil kijken, maar vooruit. Dus ik maakte er het beste van. Zo heb ik lang aan rolstoelbasketbal gedaan. En toen ik na twee jaar revalideren ‘klaar’ was mocht ik bij Rijk Zwaan terugkomen. Door de jaren heb ik daar allerlei mooie dingen mogen doen. Zoals een kwaliteitscontrolelab voor zaden opzetten. Later kwam daar de verantwoordelijkheid voor het drogen, schonen, opwaarderen en verpakken van zaden bij. Door de groei van het bedrijf heb ik daarna me mogen richten op de kwaliteit van zaden, zorgsystemen en klachten op zaad gebied. De laatste zeven, acht jaar was ik projectmanager waarbij het mijn taak was complexe (zaad)problemen op te lossen. Het mooie van het werk daar was dat je steeds nieuwe mensen binnen kreeg met nieuwe kennis. Je blijft bijleren. Daarom bleef ik na mijn pensioenleeftijd doorwerken. Maar op een gegeven moment is het wel genoeg. Op de dag dat ik 71 werd ben ik gestopt.

Rijk Zwaan is een Liers icoon…

Ja. Maar het bedrijf begon in Rotterdam. Aan de Zwaanshals. Pas in 1970 is het bedrijf naar De Lier gekomen.

Hoe ben jíj in De Lier gekomen?

Zonder te verhuizen! Marianne is een Maaslandse. Toen we elkaar leerden kennen was zij 14, ik 17. Inmiddels zijn we vijftig jaar getrouwd. Uiteindelijk kwamen we in de familieboerderij van Marianne aan de Oudecampsweg in Maasland te wonen. Maar met het ontstaan van de gemeente Westland en gemeente Midden-Delfland werd een en ander aan land uitgeruild en zo woonden we ineens in De Lier. Door de jaren heen ben ik wel een echte Lierenaar geworden. Het is een plezierige gemeenschap. Met een sterk verenigingsleven. Allemaal mensen die iets meer dan rechtdoor doen.

En de Timmerwerf?

Mijn eerste echte kennismaking met de Timmerwerf was toen we in 2013 met Rijk Zwaan een wisseltentoonstelling hier hadden, waarin we lieten zien wat er allemaal gebeurt, van het maken van een ras tot de uitlevering van de zaden. Elke zaterdag lieten we weer een nieuw stukje van het proces zien. We organiseerden een avond voor de suppoosten, zodat zij er ook over zouden kunnen vertellen en ik was toen al onder de indruk van deze vrijwilligers, die zoveel hart hebben voor De Timmerwerf. De drive van al die (vooral) ouderen.

Het zijn vooral senioren?

Veel pensionado’s zoals ikzelf. Logisch, want die hebben tijd. Jongeren vinden blijft nog wel een punt. Maar de ouderen zijn zeker belangrijk en gewaardeerd. Juist om hun ervaring. In gesprekken met bezoekers loont het als de koffers aan beide kanten gevuld zijn. Vrijwilligers zijn echt onze grootste waarde. Het museum is een deel van henzelf.

En van jou?

Jawel! Ik zit sinds 2015 in het bestuur en vanaf 2016 ben ik voorzitter. Een plezierig bestuur met veel verantwoordelijkheidsgevoel. Eigenlijk is De Timmerwerf een bedrijf op zich. er komt veel bij kijken.

Ooit wás de Timmerwerf een bedrijf….

Tot niet eens zo lang geleden. Het oudste deel van het pand dateert uit de 15e eeuw. Het stond toen bekend als ‘het leien huis’. Het dak was dus met leisteen bedekt en dat betekende dat de eigenaar vermogend was. Er was toen ook een directe link met de kerk. In 1500 was de bewoner kapelaan Symon Hugennz. Het achterhuis is recenter, maar nog steeds oud. Dat is in de 18e eeuw gebouwd. Het hele ensemble, woonhuis, werkplaats en De Bongaard, is uniek in Europa, zoals één van onze vrijwilligers, Gerben Dijkstra, heeft uitgezocht. Nog unieker is dat hier vanaf 1642 een timmerzaak gezeten heeft. Een ononderbroken lijn van timmerlieden tot de jaren ‘90 van de vorige eeuw. De laatste timmerman, Koene, stopte vlak voor de opening van het museum.

Er was blijkbaar veel te timmeren…

Deze vaklieden maakten alles. Letterlijk. Van de banken in de Dom tot de Kaaibrug hierachter. Of huisraad, zoals wiegen. Daarnaast bouwden ze hooibergen en onderhielden ze molens. In het archief van het Hoogheemraadschap hebben we honderden rekeningen van de Timmerwerf gevonden, compleet met details; hoe lang een werk duurde. Welke houtsoorten werden gebruikt, alles. In onze tentoonstellingsruimte ligt een boek met o.a. bouwtekeningen voor molens en molenonderdelen. Daar hebben generaties timmerlieden mee gewerkt. Dat is fascinerend, vind ik.

En bijna was het er niet meer geweest…

In de jaren ‘90 was het echt een bouwval en werd er gesproken over sloop. Het is aan o.a. pioniers als Pim van Haaren, Jan den Hoed, Cor van der Mark, Krijn van Dijk en Piet Zuidgeest te danken dat de sloophamer er niet in ging. In 1996 nam de Stichting het pand van de gemeente over voor één gulden. Daarna volgde een intensieve restauratie.

En een dure, vrees ik…

Ja, en één van de afspraken met de gemeente was dat we onze eigen broek zouden ophouden. Het zou niet mogelijk geweest zijn zonder de steun en donaties van veel bedrijven Twee keer per jaar hebben we een avond voor onze donateurs. Die zijn altijd heel gezellig. En inmiddels zijn we 25 jaar later en hebben we meer dan 90.000 bezoekers over de vloer gehad. Museumbezoekers, kinderen die komen timmeren… We hebben hier houtdraaiers, modelbouwers. Er gebeurt echt van alles. en op hoogtijdagen zoals met de Bradelier, zijn we echt een centrum van bedrijvigheid in het dorp. De Lierenaren zijn wel trots op de Timmerwerf denk ik, al hoor ik nog geregeld tot mijn verbazing dat er Lierenaren zijn die hier nog nooit geweest zijn.

Reden voor een feestje… 

In de ‘Eikenloods’ zoals we die noemen, is een jubileumtentoonstelling ingericht over het museum. Verder wordt één van onze wisseltentoonstellingen dit jaar ingevuld door de Lierse Amateur Kunstenaars (LAK) die allemaal iets schilderen van of over de Timmerwerf. We zijn benieuwd! Na de LAK willen we onze vrijwilligers een podium bieden om een wisseltentoonstelling in te richten. Die loopt dan tot begin volgend jaar. Verder zijn we bezig nieuwe projecten te ontwikkelen, zoals het inrichten van het straatje naast ons, richting de Bongaard. En we willen de gemeenschap iets teruggeven voor de brede steun die we vanaf de start hebben gehad, bij de renovatie en later bij andere projecten, daarom is er het gehele jubileumjaar gratis toegang. En wat ons betreft heeft de Timmerwerf nog een hele toekomst voor zich!

Wil jij ook Op de Pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar
redactie.westland@rodi.nl.