Op de Pijp met... Joop Vreugdenhil

Waar kom je vandaan?

Ik ben geboren in ’t Woudt maar opgegroeid in Maasdijk. Daar had mijn vader een kleine tuin. Breed hadden we het niet. De armoede kwam de voordeur in en ging de achterdeur weer uit, zeg ik altijd. Naast mijn twee zussen heb ik nog een broer, Bareld, waarmee ik mijn hele leven close geweest ben en heb samengewerkt. Drie jaar geleden is hij overleden en daar heb ik nog steeds last van. Scholing heb ik bijna niet gehad. Zes jaar op het openbare schooltje aan de dijk, meer niet. Al vroeg de tuin in. Echt gemist heb ik het niet, al kom ik mezelf nog wel eens tegen bij talen.

Wilde jij ook tuinder worden?

Ik werd ‘gedwongen’ tuinder. Toen mijn vader overleed was ik nog maar twintig. En er moest geld komen, dus hebben mijn broer en ik de tuin gedeeld. Dat heb ik een aantal jaar gedaan.
Toen Bareld ontwikkelingswerk in Brazilië ging doen en ik er dus weer alleen voor stond heb ik de tuin gemoderniseerd. Voor toen er best een mooie tuin van gemaakt met 1,5 hectare glas, maar mijn hart zat er niet in.
Op een gegeven moment heb ik de tuin (deels) aan een werknemer overgedaan en ben ik op een touringcar gaan rijden. Bij Pasteur Reizen in Den Haag. Mijn eerste rit was naar het gemeentemuseum en op het eind kreeg ik een fooi. Dat had ik nog nooit meegemaakt!

Kon je zomaar op een touringcar?

Ik had op mijn 18e al mijn rijbewijzen al. Toen ik begon als tuinder reed ik in de winter op de oliewagen om wat bij te verdienen. Touringcarchauffeur zijn beviel me prima. Na drie jaar stapte ik over naar Ripo Tours. Maar eigenlijk zocht ik naar een mogelijkheid om voor mezelf te beginnen.

Wat hield je tegen?

In die tijd was het krijgen van een vergunning lastig. Maar op een gegeven moment hoorde ik dat een pensionado in Loosduinen drie slapende busvergunningen had. Dus nam ik gelijk contact op en zo kreeg ik de vergunningen te pakken. Bij Mijnders Melissant stond een bus te koop die ik kon aanschaffen. En zo is Vreugde Tours begonnen. Al snel kwam een vriend van mij er parttime bij. En ook mijn broer haakte aan. Hij was inmiddels weer terug, want hij zat in een baan die hem eigenlijk ook niet lag, dus toen ik een bussie voor ‘m kocht was ie snel om.

Waar liet je al die bussen?

In eerste instantie in de schuur op mijn tuin. Maar dat was agrarische bestemming dus al snel kon ik de muur behangen met brieven van de gemeente. De bussen hebben toen nog even op het Prinses Marianneplein in Maasdijk gestaan. Soms tot frustratie van de buurtbewoners…Toen in 1989 een nieuw terrein op Coldenhove beschikbaar kwam heb ik daar een kantoor en garage gebouwd.
Daar zitten we nu nog steeds.

En de groei bleef erin…

Door de jaren heen heb ik diverse bedrijven overgenomen. Waaronder die waar ik zelf begonnen was. Naast toeristen rijden was het rijden van arbeiders voor de veiling een grote aanjager voor de groei. Toerisme is seizoenswerk, maar dit ging het hele jaar door. Op een gegeven moment had Vreugde Tours 35 bussen. Eind jaren ’90 zocht de HTM ‘strategische samenwerking’ met ons. Het resultaat was tenslotte dat ik Vreugde Tours aan hen verkocht. Het leek me een goede deal, want zo gingen mijn mensen in overheidsdienst. Veiliger kan niet, dacht ik.

Het klinkt alsof het toch niet helemaal goed ging…

Ambtenaren en touringcarchauffeurs, dat gaat toch niet helemaal samen, zoals ik zelf ook ervoer toen ik een jaar lang directeur besloten busvervoer bij HTM was. Daar heb ik veel van geleerd, maar na een jaar was het pijpje al leeg. Vreugde Tours bleef jarenlang onderdeel van HTM, tot ze er een jaar of vier geleden vanaf wilden. Toen hebben we het teruggekocht.

En in de tussentijd?

Stilzitten is dus niks voor mij. Toen ik hoorde dat Darvi Tours in Bergen op Zoom stopte en er dus ook achttien bussen te koop kwamen, hebben we die gekocht. Twaalf, dertien ervan zijn er doorverkocht. Darvi Tours is met Argo Tours samengevoegd. Dat werd Zeebra Tours.

Zeebra Tours met een pinguïn in het logo…

Zeebra staat dan ook niet voor het dier, maar voor Zeeland Brabant. De pinguïn kom je ook bij de andere maatschappijen overal tegen. Na een stroeve start begon Zeebra Tours wel goed te lopen.

Stroeve start?

Niemand kende me daar. Dat was een nadeel. En het feit dat Darvi protestants was en Argo katholiek speelde in die tijd nog echt een rol. Maar zoals gezegd, het loopt nu goed. José trekt daar de kar, en ik ben daar zelf ook geregeld te vinden. In Maasdijk heeft Tamara de leiding. Een oude kennis. Toen ik hoorde dat ze in het ziekenhuis lag met lymfeklierkanker, ben ik daar gestopt. “Als je weer beter bent kom je bij mij werken”, zei ik. Ze reageerde wat ongelovig, maar uiteindelijk is het wel gebeurd. En ze is in Maasdijk nu echt de spil waar het om draait

En dan heb je nóg een bedrijf…

JoJo Tours. Mijn zoon is daarmee begonnen. Het bleek toch niet helemaal zijn ding, dus ik heb het bedrijf van hem overgenomen.

Waarom maak je er niet één Vreugde Tours van?

Omdat de bedrijven onderling verschillen in wat ze doen. Zo is JoJo echt gespecialiseerd in wat we bulkvervoer noemen. Voor Vreugde Tours is een belangrijk onderdeel het vervoer van toeristen naar Amsterdam en andere plaatsen in het land. Ook rolstoelwerk en verzorgde dagtochten spelen een grote rol. Bij Pasteur Reizen zijn we nog zoekende, maar dit bedrijf is dan ook maar pas recent aan ons toegevoegd. Wat Zeebra betreft: die heeft in West-Brabant echt een goede naam opgebouwd. Die doe je niet zomaar weg.

Wie vervoer je?

Allerlei mensen. Allerlei organisaties. Verenigingen, voetbalclubs (maar geen supporters, dat is echt een andere tak van sport), schoolreisjes, noem het maar op. Een belangrijk onderdeel is het vervoer van cruisepassagiers van Rotterdam naar Amsterdam en andere plaatsen in het land. Amsterdam wil geen cruiseschepen meer, dus ze komen naar hier.

Waar komt jouw succes vandaan?

Afgezien van heel veel werken? Wat overigens geen pijn deed! Het geheim zit in de medewerkers. Die hebben ons groot gemaakt en die staan bij ons centraal. Als chauffeur krijg je hier je eigen bus. Dat is ‘jouw kind’. Ik heb respect voor mijn mensen en eis dat ook van mijn passagiers.

En wat eis je van je chauffeurs?

Ze moeten natuurlijk veilig kunnen rijden. Maar minstens zo belangrijk is dat je je passagiers aanvoelt. Connectie met ze kunt maken. Want chauffeurs zijn niet alleen ons visitekaartje, ze zijn ook een belangrijke factor in de beleving. Een goede chauffeur maakt van een leuke dag een topdag. En dat eis ik ook van mezelf. Ik rij zelf immers ook nog best veel.

Chauffeurs worden schaarser…

Dat klopt. Steeds moeilijker te vinden. Vroeger reden we niet met buitenlandse chauffeurs. .Ooit meldde zich iemand. Ik liet ‘m testen door mijn instructeur: Cees. Als hij zegt dat iemand kan rijden, dan kan hij dat. Of zij, want vrouwen hebben we ook en vaak rijden ze zorgvuldiger en met minder schade dan mannen. Deze Bulgaar kon het niet. Maar wilde het wel leren. En nu is hij één van onze beste chauffeurs.

Er is vast veel meer veranderd in al die tijd…

Vroeger hebben we zo’n beetje alles wel geflikt wat mogelijk was. Tegenwoordig kan dat niet meer. Arbeidstijdenwet, rijtijdenwet, Tachograaf, CAO… de controles zijn zo strikt dat je niet meer kan sjoemelen. Op zich niet erg. Het maakt het veiliger en beter. Maar het gevoel van vrijheid ben je wel een beetje kwijt. Het cowboyachtige is er echt wel af.

Waarom blijf je doorgaan?

Wat moet ik dan? Fietsen met de bejaardenclub? En praten over vroeger? Daar moet ik niet aan denken. Werk houdt je fit. Lichamelijk en geestelijk. Er is nog steeds genoeg te ontdekken! Het leven is mooi!

Wil jij ook Op de Pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar
redactie.westland@rodi.nl.