Op de Pijp met... Albert Zuidgeest

Waar kom je vandaan? 

Ik heb altijd en eeuwig in De Heul gewoond. Tot 2017 dan. Uiteindelijk was er geen goede seniorenwoning te vinden al waren die wel gepland. Maar wat Kwintsheul betreft wordt er veel beloofd maar weinig gebouwd, zeker voor ouderen. Ik was de jongste van het gezin met zes zussen en één broer. Maar één van mijn zussen was al overleden voordat ik geboren werd. Mijn broer is pater geworden. Mijn vader moest heel wat geduld hebben voor hij iemand in de tuin kreeg.

Want in Westland werd je pater of tuinder…

Zodra ik geboren werd waarschuwde mijn vader mijn moeder: “deze gaat niet naar het seminarie”. Hij was veel te blij met een opvolger. Mijn vader teelde de klassieke producten: druiven, tomaten, sla en ook selderij. Hij hield van grote bossen. Zelf ben ik later overgestapt op trosanjers en nog later op strelitizia en Aloë. Onze tuin lag aan de Holle Watering. Door de jaren heen heb ik ‘m uitgebreid. Ik heb tot mijn tachtigste gewerkt, al waren die laatste jaren meer bedoeld om het stalletje te bevoorraden dat mijn vrouw Willy had. Zij was een echte tuinvrouw en mede dank zij haar had ik de vrijheid om ook andere dingen te doen.

Nooit spijt gehad dat je niet hebt doorgeleerd?

Na de Andreasschool, met de legendarische meester Beers, heb ik nog de tuinbouwschool gedaan. Hoewel ik misschien wel door had willen leren, want ik heb een brede belangstelling, heb ik er nooit spijt van gehad dat ik mijn vader opvolgde. Ik hou van boeken, ik hield ook van de tuin.

Wat las je? 

Van alles! Boeken haalde ik uit de parochiebibliotheek. De openbare bibliotheek was er nog niet. Die heb ik in Kwintsheul helpen oprichten, samen met o.a. Piet Samwel: De Boekenmolen. We hadden indertijd nog wel toestemming nodig van de katholieke bibliotheekcentrale. Daarvoor moest ik naar Leiden en pastoor Van der Knaap wilde mee. Dus hij bij mij achterop de brommer naar Den Haag.

De kerk was wel alomtegenwoordig, zeg… 

Toen had je ook echt nog boeken op de indexlijsten. De C-boeken, daar had je speciale toestemming voor nodig van de kerkautoriteiten. De kerk is wel altijd belangrijk voor me geweest. Ik heb twintig jaar doopbegeleiding gedaan, maar mijn hart lag vooral bij de diaconie. Van daaruit heb ik ook de Wereldwinkel en de Kringloopwinkel in De Heul helpen oprichten. En nog steeds is het een deel van mijn leven. Ik ben net weer terug uit Kevelaer.

Op bedevaart? 

Je weet wat ze zeggen: Naar Den Briel voor je ziel, naar Schiedam voor een man en kom je dan nog niet klaar, dan ga je naar Kevelaer.

Je startte ook de Heulse beleggingsclub… 

Ja. Na het overlijden van mijn vader regelde ik de nodige geldzaken en zo kwam ik voor het eerst in aanraking met obligaties. Die lagen me niet, maar het onderwerp vond ik interessant en aandelen bleek veel leuker te zijn. Daar is de Heulse beleggingsclub uit voortgekomen. Met een man of tien, twaalf samen bezig zijn. Zelf belegde ik o.a. in film, schepen en ook groen. Je moet je daar wel in verdiepen, en het leuke was dat ik zo ook in aanraking kwam met historische waardepapieren. Die ben ik toen gaan verzamelen.

Oude aandelen en obligaties en zo? 

Ja. Vind ik mooi. En zo leer je ook de geschiedenis erachter kennen. Via een oproepje bij Radio West kwam ik in aanraking met iemand die nog veel Russische waardepapieren van voor de revolutie (1917 – EvE) had. Nadat de communisten de macht hadden gegrepen hebben generaties Russen ze zorgvuldig bewaard, want ze hoopten dat het ‘wel voorbij zou gaan’. Dat is nooit gebeurd. Er is heel wat vermogen verdampt bij dit soort grote gebeurtenissen uit de wereldgeschiedenis. Maar waardepapieren vertellen ook iets over de geschiedenis van Nederland en het koloniale verleden. Zo heb ik aandelen van de suikerfabriek Kaliredjo in Amsterdam, spoorwegobligaties uit Nederlands-Indië en nog heel veel meer. Tastbare getuigen uit het verleden. Waar een verhaal achter zit. Ik heb bijvoorbeeld ook biljetten uit Duitsland van een miljoen mark. Dat vertelt iets over de hyperinflatie van de jaren ‘20 in Duitsland, wat mede bijdroeg aan de opkomst van de Nazi’s. Maar ook recent komt het voor, in deze eeuw bijvoorbeeld in Zimbabwe. Ik heb hier een biljet van 1 trillion Zimbabwaanse dollars. Zo ben je snel miljonair!

Je schreef ook zelf geschiedenis… 

Ik heb een boekje gemaakt over Quintsheul in de jaren 1940-1950.

Quintsheul? 

Kwintsheul werd toen nog met een q geschreven, maar omdat de Duitsers daar niet mee uit de voeten konden is het tijdens de oorlog kw geworden en nooit meer terug veranderd, helaas. Het boekje bevat vooral eigen herinneringen. Kwintsheul was indertijd een gemoedelijke gemeenschap. De mensen konden elkaar en vrijwel alles was nog erg tuinbouwgericht. Uiteraard staan er ook verhalen van de oorlog in. Die heb ik vrij bewust meegemaakt: het bombardement op Bezuidenhout, waarbij de Engelse vliegtuigen na hun bommen ook hun benzinetank losten, die bij mijn ‘tante eva’ in de bloementuin belandde. En de V1 en de V2. Waar je altijd naar zat te luisteren of ie wegkwam of ging sputteren en neerstorten. Maar ik heb ook mooie herinneringen: gesprekken in de avond bij de Heulbrug, fuiken zetten in de Gantel na het eten… Vroeger waren we misschien tevredener dan nu. Ik heb mooie tijden beleefd.

En nog steeds? 

Ik kan gelukkig nog veel doen, en nog steeds lees ik van alles. Boeken waar wat in zit. Die je laten nadenken. Ook op mijn 89e heb ik nog zoveel vragen. Hoe ontwikkelt het heelal zich? Waarom lopen dingen zoals ze lopen? Waarom zijn dingen zoals ze zijn? Filosofische vragen , maar interessant om mee bezig te zijn!