Op de pijp met: Wouter Vellekoop

Terug naar waar je vandaan kwam?

Ja. Ik ben een geboren en getogen ‘s-Gravenzander en groeide hier op met mijn zus Marieke. Oudere Westlanders kennen mijn opa nog wel: Jan Vellekoop, de makelaar en actief in tal van verenigingen. Mijn vader is ook (agrarisch) makelaar en mijn moeder is psychosociaal therapeut en supervisor. Je kunt zeggen dat ik uit een ondernemersfamilie kom.

Maar jij wilde geen makelaar worden?

Dat trok me niet zo en mijn vader heeft ook nooit aan me getrokken wat dat betreft. Als kind was ik ook niet zo bezig met wat ik wilde. Na de Van Geestschool ging ik naar de havo/vwo op het ISW, maar dat werkte niet. Ik vond op dat moment golfsurfen belangrijker dan school. Ik matchte daar ook gewoon niet. Op de Dalton mavo klikte het wél. Die heb ik afgemaakt en daarna volgde de opleiding sociaal-pedagogisch werk in Delft, met stages bij Parnassia en het Westerhonk in Monster. Mooi werk maar, toch niet iets voor mij op de lange termijn. Weer bijscholen dus. Deze keer HBO Industrieel Ontwerpen. Eigenlijk een soort jeugddroom die een beetje waar werd, want ik wilde als kind graag uitvinder worden. Dat paste bij me.

Waarom paste dat?

Van jongs af aan heb ik wel een andere kijk op de wereld gehad. Ik zie andere dingen, meer details. Het leuke is dat ik dat nu ook bij onze oudste dochter zie. Bij haar vallen ook de dingen die ‘anders’ zijn meteen op.

Kijken, dat is ook het kenmerk van een fotograaf…

Fotograferen, dat begon al tijdens mijn studie daar verdiende ik een zakcentje mee. Voor mijn studie vertrok ik uit Westland naar Den Haag. Het is een levendige stad met veel optredens, concerten en dergelijke. Ik vond het leukste om bandjes te gaan kijken met een biertje erbij. Dus toen ze bij Het Paard vroegen of ik niet wat foto’s wilde maken voor een paar tientjes én dat biertje dacht ik, waarom ook niet?

Maar je had geen foto-opleiding gedaan of zo…

Nee. Nog steeds niet trouwens. Alles in de praktijk geleerd en kleine concerten fotograferen is een prima leerschool. Meestal zijn de omstandigheden lastig: slecht licht, veel drukte… Dan doe je snel ervaring op. De techniek van het fotograferen is goed aan te leren. Wat je er vervolgens mee doet, dat is de grote truc. Je moet kunnen leveren onder lastige condities. Bij concertfotografie heb je weinig dingen in de hand. Je weet meestal niet wat er gaat gebeuren.

Zoals?

De gouden regel is: de artiest bepaalt. Dus je houdt je aan wat de artiest, diens management of de concertorganisator voorschrijven. Dat kan heel verschillend zijn. Veel artiesten willen niet dat er een heel concert lang fotografen voor het podium staan. Dus dan krijg je toestemming voor de eerste drie nummers bijvoorbeeld. Daarna moet je weg. Bij een grote internationale artiest had ik zelfs een keer één minuut om foto’s te maken. Wat uiteindelijk veertig seconden werd. Soms hebben artiesten zelf regels, bijvoorbeeld dat die niet van een bepaalde kant gefotografeerd mag worden. Ook flits wordt meestal niet op prijs gesteld.

Een hoop gedoe…

Ook wel begrijpelijk. Voor hen is het dagelijkse kost en je kunt als fotograaf gewoon tot last zijn. Ik hou me altijd aan die afspraken. Daar sta ik ook voor en dat is onder andere waarom ik ingehuurd word.

Want het bleef niet bij kleine concertjes…

Inmiddels ben ik best wel vertrouwd in het wereldje en werk ik ook voor grotere organisaties zoals MOJO en Ahoy’ . De ene dag ben ik in Carré, de volgende in de Ziggo Dome, en dan weer om zes uur ’s ochtends bij Gerard Joling thuis. Dat contrast vind ik heerlijk. Soms ga ik ook mee met een artiest. Dan heb je vaak weer een grotere vrijheid. Je leert de artiest en de mensen om hem/haar heen echt kennen. Mijn eerste grote internationale klus was een tour met Caro Emerald in Engeland, met als hoogtepunt het concert in de Royal Albert Hall in Londen.

Dus je ziet een hoop bekende mensen…

Ja een hele hoop. Maar ik ben zelden ‘starstruck’ hoor. Net zo min als dat ik uit de school klap over wat ik meemaak. Veel van wat ik doe speelt zich juist achter de schermen af - daar werk je op basis van vertrouwen.

Wat probeer je te vangen in de foto’s?

Mijn doel is met beeld een verhaal over iemand vertellen. En ik laat graag zien hoe het echt was. Je moet het niet mooier maken. Bijvoorbeeld door teveel na te bewerken. Iedere artiest heeft wel iets dat opvalt. Dat kan een oogopslag zijn. Een bijzondere tatoeage. Een gebaar… Dat zijn de dingen die je in beeld wil hebben. Dus als fotograaf moet je altijd dáár staan waar de actie is.

Wanneer is het gelukt?

Dat is lastig want ik ben zelden ècht tevreden. Maar het is goed als alles samen komt.

Is het stressvol werk?

Vroeger voelde ik veel druk, nu vertrouw ik meer op ervaring. Maar het blijft vluchtig werk: als je het moment mist, komt het niet terug.

Fotografeer je ook andere dingen?

Jawel, ik sta niet elke avond voor een podium. Zo werk ik ook onder andere voor Radio 538 en het Residentie Orkest en dan kom je weer op hele andere plekken. Zo was ik onlangs nog in de PI in Vught en bij het Junior Songfestival.

Je bent dus nog steeds veel op pad...

Vroeger was mijn wereld echt Den Haag. Inmiddels werk ik overal en nergens.

Wat vindt je gezin daarvan?

Die weten niet beter. Het voordeel is wel dat ik vaak laat moet beginnen, Dus overdag ben ik er en ik kan ook de meiden op bed leggen voor ik vertrek. En als ik thuis kom, dan kom ik ook echt tot rust. Nu we weer in ‘s-Gravenzande wonen, is Westland voor mij echt weer thuiskomen.

Is er veel veranderd in die jaren dat je weg was?

Het is heel erg gegroeid. Er zijn hele wijken bijgekomen. Ik ervaar dat wel als positief. Het is wat stadser. Er is veel meer horeca dan vroeger. Zeker in ‘s-Gravenzande zelf. Vijftien jaar geleden vond ik de dorpskern veel minder gezellig dan nu. Maar ook veel dingen zijn ook hetzelfde gebleven. Ik vind het nog steeds heerlijk om naar het strand te gaan. Om te gaan surfen. En het is ook fijn om je familie weer om de hoek te hebben.

Blijf je dit werk nog lang doen?

Ik heb nu nog het gevoel dat ik nog niet klaar ben. Het blijft leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. Je te laten verrassen door jonge artiesten en alle soorten en maten evenementen vast te leggen.

En anders kun je altijd nog gaan uitvinden…

Wie weet. Ik heb een 3d-printer, waarmee ik nu vooral voor de hobby bezig ben, maar soms ook nuttige dingen maak zoals houders voor mijn camera batterijen, een parasolvoet of speelgoed. Maar wie weet maak ik ooit iets waar meer perspectief en toekomst in zit!