Ton Immerzeel sluit bijzondere carrière af bij de Druiventuin

Door Alphons de Wit 

“Ik was tuinder, de vijfde generatie nog wel. Mijn buurman was het tuinen zat die die verkocht zijn tweeëneenhalve hectare. De koper vond dat te klein en vroeg of ik ook wilde verkopen. Ik teelde sla en deed alles alleen. Ik was net een mol want het was altijd ’s nachts werken. Na lang nadenken heb ik ook verkocht en toen moest ik wat anders. Ik bladerde de kranten door en kwam ik een advertentie tegen van de Westlandse Druif die een assistent-bedrijfsleider zocht voor Wim van Dijk. Ik koos voor de tuin omdat ik daar vlakbij woon. Ik heb heel mijn leven tussen de middag thuis gegeten en ik had geen zin om elke dag met een trommeltje brood op stap te gaan. Ik werd aangenomen en dat terwijl ik niets met druiven had. Ik kwam in een heel andere wereld terecht. Van de 140 vrijwilligers kende ik er twee, Riet Voorberg en mijn achterbuurman Henk van Arkel. Echt alles was nieuw voor me. Ik bedacht me dat ik, als ik serieus genomen wilde worden, zo snel mogelijk de namen van de vrijwilligers moest leren kennen en de teelt zo snel mogelijk onder de knie moest zien te krijgen. Dat laatste lukte want ik had in Wim van Dijk een uitstekende leermeester en ik luisterde veel naar de vrijwilliger.” 

‘Lijkt nergens op’

Er ging een nieuwe wereld open voor Ton. “Ik heb me werkelijk verbaasd over het feit dat er zoveel werk moet worden verzet voordat er een mooie tros druiven geknipt kan worden. De eerste maand heb ik in het gewas gewerkt en ik moest gaan helpen bij het krenten. Ik had een beetje rondgekeken en dacht dat dat niet zo moeilijk kon zijn. Ik zat naast een kritische vrouw en ik was het na twee minuten al zat: wat een pokkenwerk. Na twintig minuten had ik mijn eerste tros gekrent en vol trots vroeg aan buurvrouw Riet wat ze ervan vond. Ze zei: ‘Ton, het lijkt helemaal nergens op.’ De eerste twee dagen vond ik het helemaal niks, maar naar mate je er meer handigheid in krijgt wordt het nog leuk ook.”

Advocaat

Immerzeel kon goed met zijn vrijwilligers overweg en zag het aantal zelfs tot 200 uitgroeien. “Ik ben altijd trots geweest op het feit dat er nooit ruzie is geweest. Natuurlijk was er wel eens iets aan de hand, maar die akkefietjes werden altijd meteen de kop ingedrukt. Ik kan een boek schrijven over de hoogtepunten die we samen beleefden. De Krentborrel bijvoorbeeld. Als de krent gedaan was vierden we een feestje met elkaar. An Kort, een van de vrijwilligers, deed daar de inkopen voor en was daar weken mee bezig. Alles moest zo goedkoop mogelijk dus ze liep alle aanbiedingen af, vooral die van de advocaat want die oudere dames waren daar niet vies van. Zij bietste bij de slager worst voor het hele gezelschap en van Geert Pakvis kregen jaarlijks 100 haringen gesponsord. Dat was echt geweldig. De jaarlijkse veiling van het eerste kistje druiven was altijd een spektakel. Daar werd gerust 10.000 euro voor betaald.”

‘Het verkopen van de druiven was ook een sport apart’

“Het verkopen van de druiven was ook een sport apart. In de beginjaren verkochten we aan groenteboeren, maar die verdienden daar op zeker moment niet voldoende meer aan. We hebben drie jaar aan een man geleverd die een handeltje had met Rusland. Ik vond het ook geweldig om rondleidingen te geven aan mensen die niets van druiventeelt wisten en aan mensen die zelf geteeld hadden. Dan kreeg je de leukste vragen en de felste discussies. Een bezoeker zag de wit gekalkte ramen en vroeg of we erg veel last hadden van meeuwen. Op de druif zit een dauw laag. Er kwam een man voor zijn jarige vriend een kistje kopen. Ik had super mijn best gedaan om de dauw niet te beschadigen en dat kistje zag er echt geweldig uit. Toen hij terugkwam vroeg ik wat zijn vriend van de druiven vond. ‘Ze waren heerlijk’, zei hij, ‘maar wel jammer van die stoflaag die erop zat.’ Dat is toch geweldig. ”

Punt

Na een prachtige tijd vielen her en der vrijwilligers weg. “De druk op de mensen die nog overbleven werd steeds groter en dat is niet goed. De kosten werden steeds hoger en uiteindelijk kwam Jan Kleiberg met de enige juiste oplossing om de zaak te verkopen. Twee jaar lang is Piet van der Valk bezig geweest om de boel van de hand te doen en nu is het de Vine Yard geworden, een schitterende ideële organisatie. Voor mij is het nu tijd om een punt achter mijn carrière te zetten, het is mooi geweest. Ik ga me vermaken met mijn bloementuin en terugkijken op een schitterende tijd.”