Bui of geen bui: ‘Kaike & Koiere’ in Zaandijk bleef vooral een dag van ontmoeten en struinen

Door Katina Gruijs

Van 10.00 tot 17.00 uur stonden de kramen uitgestald en werd er volop gekeken, gekocht, gegeten en vooral bijgepraat. Alleen het weer werkte in de ochtend niet helemaal mee. Tot een uur of twaalf kwamen de buien met enige regelmaat voorbij. Maar de bezoekers lieten zich niet zomaar wegjagen. Regenjas aan, paraplu erbij en gewoon verder struinen.

Van pedicure naar pensioen

Bij de kraam van Lia Konijn was de nostalgie bijna tastbaar. Tussen het speelgoed lagen ouderwetse springtouwen met houten handvatten, een visnetje in de verpakking en zelfs doosjes schroeven van haar man.

Het pand achter haar kraam was tot voor kort haar voetverzorgingspraktijk Belmonde. Lia ging officieel met pensioen.

“Gisteren heb ik een afscheidsfeestje gehad met mijn klanten”, vertelde ze. “Ik ben 21 jaar geleden gestart als pedicure en voetverzorging. Vanaf mijn vijftiende werkte ik al. Nu is het genoeg geweest.”

Voor de voetverzorgingspraktijk zat er een cadeauwinkel in het pand. Toen omliggende winkels sloten, liep ook daar de aanloop terug. Nu was het tijd voor een nieuw hoofdstuk. Maar vandaag bleef Lia met haar nicht gewoon gezellig achter haar kraam staan. Haar nicht hielp Lia vandaag en stalde ook haar houten zeilbootjes uit voor de verkoop.

En toen kwam het zonnetje voorzichtig tevoorschijn. De geur van poffertjes deed de rest.

Hartje tatoeëren

Een paar meter verderop was het oppassen geblazen bij Inge Pip Tattoo-art, waar bezoekers voor vijf euro zelf een hartje mochten tatoeëren op kunsthuid. De opbrengst ging naar Borstkanker Vereniging Nederland.

“Op zo’n open dag is het veel leuker om mensen zelf iets te laten doen”, vertelde Inge.

Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. Met duidelijke instructies van Alex werd uitgelegd hoe je met de tatoeëermachine en inkt moest omgaan. Makkelijker gezegd dan gedaan.

De volgende bezoekers was duidelijk een bekende. En ook hij wilde een hartje tatoeëren voor het goede doel.

“Ik stop maar, Alex. Dit wordt een drama!”, klonk het lachend toen het hartje toch wat minder duidelijk uit de verf kwam dan gehoopt. Het warme team kon weinig anders dan die conclusie beamen. “Dit is niet je roeping”, klonk het.

De opbrengst was uiteindelijk wél een succes. Vorig jaar werd ongeveer 150 euro opgehaald en dit jaar leek dat bedrag te worden overtroffen.

Volgens Inge gaat het bij tatoeëren bovendien om veel meer dan alleen het plaatje.

“Bij mij mag ook gehuild worden. Mensen vinden het al spannend genoeg om een tatoeage te nemen. Vaak zit daar een emotionele reden achter, bijvoorbeeld omdat iemand iemand heeft verloren. Dan zit je met al die gevoelens in die stoel. Dan kunnen de tranen komen. Dat mag. Dat hoort er ook bij.”

Ook Yvonne van Het Zaanse Bakkertje schoof tussendoor aan voor een hartje voor het goede doel.

Reuze bestek

Verderop lagen tassen, kleding, kruiden, fruit, kaarsen, honing, worsten, stenen en handgemaakte schaaltjes. Ook de indrukwekkende keramische beelden van Zussies Handkeramiek trokken bekijks. Ondertussen kwamen de geuren van gedroogde worsten, wafels en versgebakken lekkers je van alle kanten tegemoet.

Maar de opvallendste aankoop van de dag kwam misschien wel van Willem Wegman (75). Op de hoek van de Willem Dreeslaan stond hij vol trots met een enorme aluminium vork, lepel en mes in zijn armen.

“Ik zoek dit al zo lang!”, vertelde Willem met een brede grijns. “En nou zie ik het precies hier liggen. Dit had niet beter gekund!” Voor vijftien euro was het reuze bestek van hem. Zijn dochter was al langere tijd op zoek naar zoiets.

“Morgen ga ik bij haar op bezoek en ik kan niet wachten op haar reactie. Ik voel me zo ontzettend blij.” Willem werkte veertig jaar voor de gemeente Zaanstad. Na zijn pensioen verhuisde hij voor negen jaar naar Brazilië, waar hij ook Portugees leerde spreken.

“Daar spreken ze op de luchthaven niet eens Engels”, lachte hij. “Wat een geweldige mensen en mentaliteit.”

Sinds kort woont hij weer in Nederland, in een van de nieuwe flats in Zaandam. “Mijn dochter had dat geregeld. Ik moet wel weer even wennen aan het leven hier hoor.”

Dat wennen leek aardig te lukken. Met zijn enorme bestek stevig vastgehouden stapte Willem vervolgens tevreden op de fiets.

Van historie naar snoep

Wie even genoeg had van de kramen, kon tussendoor het historische woonhuismuseum Breethuis binnenlopen. Voor twee euro, kinderen mochten gratis naar binnen, konden bezoekers zien hoe een papiermakersfamilie rond 1830 woonde. De beschilderde wanden, opvallende blauwe deuren en het bijzondere interieur maakten het een kleine reis terug in de tijd.

Daarna was de terugkeer naar het heden behoorlijk zoet. Een snoepkraam met maar liefst 98 verschillende soorten snoep bleek lastig te weerstaan. Alle kleuren van de regenboog lagen uitnodigend naast elkaar, inclusief enorme XXL-slierten die je bepaald niet iedere dag in een gewoon winkelschap tegenkomt.

Die werden dus maar meegenomen.

Rond 13.00 uur klaarde het weer verder op en veranderde de jaarmarkt in een gezellig druktebeeld. Mensen struinden langs de kramen, genoten ergens van een drankje en bleven hangen voor een praatje. De barbecue rookte, muziek klonk vanaf verschillende plekken en tussen de kramen door kwamen de geuren van verse aardbeien en andere lekkernijen voorbij.

Bui of geen bui: ‘Kaike & Koiere’ deed zijn naam eer aan. Er werd vooral veel gekeken, maar misschien nog wel meer gekletst, gelachen en ontmoet. En toen het zonnetje zich eenmaal liet zien, bleek er eigenlijk geen enkele reden meer om naar huis te gaan.