De Koperen Pot Alkmaar stopt: einde van een tijdperk

Door: Anne Smit

Zaterdag 27 september draaide de Koperen Pot zijn allerlaatste avond. Daarmee verdwijnt een uniek restaurant uit het Alkmaarse stadsbeeld. “Het is goed zo.”

Bistro jaren ‘70

Toen Ton en Gré met De Koperen Pot begonnen, waren Frank en zus Pascalle (59) nog maar twaalf en elf jaar oud. Al snel hielpen ze mee in de zaak, beiden van onderaf begonnen bij de afwas. Vader Oud had zijn oorsprong als stroper. Hij zou oorspronkelijk een andere horecazaak overnemen, dat ging niet door en dus is hij de Koperen Pot begonnen samen met Gré. Over de naam hoefden zij niet lang na te denken. Het pand was tevens een voormalige koperslagerij. Zo ontstond de Koperen Pot. Het menu van de kleinschalige bistro bestond uit saté, hamburgers en T-bone, soms was er ook een garnalencocktail en een uiensoep. Wie de afgelopen jaren een reservering wilde maken bij Frank en Corine, moest voor een grotere groep zeker ver vooruit reserveren. De belangstelling voor dit restaurant is de afgelopen 25 jaar gigantisch geweest, toch waren de beginjaren niet zo rooskleurig. In 1976 was het aanpoten om rond te zien komen. Soms ontvingen zij slechts acht mensen per dag. De zaak werd een aantal jaren later iets groter en in de jaren ’80 werd het echt druk. Ook op de menukaart kwam steeds een gerechtje bij.

Starten in de afwas

Wie na 2000 bij de Koperen Pot kwam dineren, kent ongetwijfeld Franks toon bij binnenkomst of bij het bijschenken van een glas: licht sarcastisch, altijd doorspekt met humor.  Op jonge leeftijd kon hij al aan de slag in het restaurant: “Ik wilde niet naar school en dus begon ik hier in de afwas. Later groeide ik door naar de koude keuken en vanaf daar ging ik de bediening in. Ik wilde de zaak destijds overnemen met een vriend die kok was, dat ging uiteindelijk niet door. Toen heb ik zelf leren koken van mijn vader en zus. Toen dat lukte heb ik met Corine besloten het restaurant samen over te nemen”, legt Frank uit. Corine had een baan bij de Rabobank. Zij werkte overdag, Frank vooral ’s avonds. Ze trok de stoute schoenen aan, zei haar baan op en stortte zich volledig in het bedrijf. Met succes.

Lees ook

Dag Portofino, hallo Lupo

Aanwaaien voor een borrel

De Koperen Pot telt zeven tafels en daarnaast een aantal plekken aan de bar. Dat is in al die jaren nooit veranderd. Vroeger werd de bistro ook wel gezien als een soort buurtcafé. Mensen kwamen hier sigaretten halen of kwamen tijdens het uitlaten van de hond aanwaaien voor een borrel. Ook trof je de brandweer wel eens aan de bar aan na een oefening of de bowlinggroep na een avondje trainen. Wat deze plek al die jaren zo uniek maakt is volgens het drietal (Frank, Corine en Pascalle red.) de kwaliteit en sfeer. “Never change a winning team”, grapt Frank. Want wie hier komt eten stapt eigenlijk een aantal jaren terug in de tijd. “Wat wij zo uniek vinden is dat we hier al derde generaties mogen ontvangen. Hun opa’s en oma’s kwamen hier al eten bij Ton en Gré. Dat is toch wel heel bijzonder”, legt Corine uit. Aan het interieur van de zaak is nooit gesleuteld. Het oude groene koffiestelletje, het servies, de lampen en de houten groene bar stonden er altijd nog. “Vroeger maakte ze nog spullen van kwaliteit hoor”, lacht Pascalle. Ook aan het menu is weinig veranderd. Zo is het visdrieluikje buiten de kaart om al járen aanwezig. ’s Winters zijn er toevoegingen van wild, zoals konijn, haas en ragout.

Tekst gaat door onder de foto.

Nostalgie bij de Koperen Pot Alkmaar

Op de vraag hoe ze de sfeer van hun restaurant het beste zouden kunnen omschrijven hoeven ze niet lang na te denken: “Toch die huiskamersfeer gecombineerd met familiesfeer. Wij werken hier als familie en dat straal je toch uit. Het voelt vertrouwd voor de mensen. Je bent geen nummer, iedereen is hetzelfde en iedereen ontvangt dezelfde aandacht.” In de hoek van het restaurant, links naast de bar staat een cd-speler met een stapel cd’tjes. “Als je je afvraagt wat voor muziek hier gespeeld wordt dan is die vraag simpel te beantwoorden. Frank weet namelijk precies op volgorde welke cd’s er gespeeld worden.” Hits uit de jaren ’80 komen voorbij. Barry White, Huey Lewis, Tom Jones, zijn enkele namen die op de cd’s staan. “Op het einde van de avond draaien we Hazes, dat is een teken dat de avond een beetje afgerond is. Al hebben we hier ontelbare late avondjes gehad met gasten die nog even aan de bar bleven hangen.”

Hard werken

Voor Frank en Corine was de overname van de zaak een spannende tijd. Vader Oud had weinig vertrouwen in de nieuwe eigenaren. Toch lieten Frank en Corine zich niet uit het veld slaan. Ze hadden juist veel plezier in het runnen van het restaurant. “Het was een spannende, maar toch wel leuke tijd. Het is een mooie uitdaging die naar je toekomt. Destijds kregen we de tweede generatie van de vaste gasten. We bouwden samen aan iets heel moois”, legt Corine uit. Toen zij de zaak overnamen werd zus Pascalle de kok en René ondersteunde in de koude keuken. Ook is Tom 21 jaar in dienst geweest. In totaal heeft de Koperen Pot na de coronapandemie twee mensen in dienst gehad. “Het is een klein zaakje, het moet rendabel zijn, maar vaak was dit heel hard werken.”

Tekst gaat door onder de foto.

We stoppen

Oktober 2024 ging het hoge woord eruit: de Koperen Pot stopt ermee. Na de corona stonden zij met een mannetje minder personeel. Ze gingen een dag minder open en Pascalle ging juist twee dagen meer werken. Het werken wordt voor Frank, Corine, Pascalle en René steeds zwaarder en de eisen voor het runnen van een zaak steeds strenger. “Je wordt ouder, het wordt zwaarder en dan moet je keuzes maken. We hadden elkaar beloofd door te gaan tot het 50-jarige jubileum. Het werd de laatste periode zo ontzettend bij poten dat we de knoop eerder dan verwacht hebben doorgehakt. We stoppen exact op het 49-jarige jubileum. Als een van ons ziek is hebben we geen back-up. Na de corona voelden we allemaal hetzelfde: het wordt te zwaar”, legt Corine uit. Voor haar en Pascalle was het geen moeilijk besluit. Voor Frank lag dat iets anders: “We moesten de huur een jaar van te voren opzeggen, dat vond ik persoonlijk wel lastig, dat maakt het heel definitief.” Pascalle voegt toe dat het voor haar als een bevrijding voelt. Ze werkte de laatste jaren erg veel. “Frank en Corine waren dat altijd al gewend, ik niet. Als je in de horeca werkt moet je veel sociale dingen opgeven. We kijken ernaar uit dat we straks vrijheid hebben. We kunnen binnenkort ook op een vrijdag of zaterdag naar een feestje gaan.” Afgelopen week stonden gasten met bloemen en kaarten voor hen klaar. “Ja, daar kreeg ik toch wel een brok van in mijn keel”, laat Corine weten.

Tekst gaat door onder de foto.

Roodgloeiende telefoon

Hoewel de Koperen Pot een goed bezocht restaurant was, hadden ze nooit verwacht dat na het bericht over de sluiting de telefoon roodgloeiend zou staan. “Het was absurd – echt niet normaal! We hadden op een gegeven moment drie A4’tjes aan wachtlijsten. Als iemand afviel, maakte het niet uit wie we zouden bellen, mensen waren het laatste jaar te allen tijde bereid om nog één keertje te komen eten. We hebben eerst de telefoon uitgezet, tijdens het werken konden we het niet aan. Later werden we genoodzaakt ook de voicemail uit te zetten, het was niet te doen. Als we vrij waren bleef de telefoon rinkelen voor reserveringen”, vertellen ze. Mensen reageerden geschokt op het bericht van de sluiting. “Ze snappen het wel als je het uitlegt, maar mensen vinden het gewoon jammer. Wij hebben alleen geen zin om straks met een rollator achter de bar te gaan staan.”

Herinneringen

De Koperen Pot heeft veel bekende gezichten mogen verwelkomen. “Gerard Joling kwam vroeger na optredens met zijn chauffeur altijd even eten met ons. Ruud Gullit is hier geweest, Altidore, en verschillende acteurs van GTST.” Zo kunnen ze nog wel even doorgaan. Toch raken ze hier bij de Koperen Pot niet onder de indruk van een grote bekendheid. “Daar zijn we te nuchter voor”, lacht Pascalle.

De afgelopen maanden zijn vele oude bekenden teruggekomen voor een diner en zijn vele herinneringen opgehaald. Van een uit de hand gelopen huwelijk en een jongen die ’s nachts zijn kapotte fiets midden in de zaak kwam repareren tot aan terminaal zieke gasten die hier hun laatste diner kwamen nuttigen. “We kijken terug op dankbare jaren. Mensen zullen de gezelligheid en het lekkere eten onthouden, want wat wij hier doen dat vind je nergens. Het is mooi geweest en het is goed zo”, besluiten ze. Pascalle gaat werken in de ouderenzorg. Frank en Corine besluiten later wat zij gaan doen.

Spullen in de verkoop

De Koperen Pot is niet verkocht en dus houden zij van woensdag 1 oktober tot en met zaterdag 4 oktober tussen 16.00 en 20.00 uur een mogelijkheid tot kopen van spullen. “Alles is te koop, op het blauwe pannetje zijn al biedingen gedaan”, knipogen ze. Kom gerust langs aan Luttik Oudorp om bestek, servies, lampjes en dergelijke over te nemen.

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van Alkmaar. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem).