Analyse: FC Noah - AZ heeft veel weg van slapstick

Nieuws
Boogaard kijkt verbaasd naar een Armeense veldbestormer, waar een beveiliger koddig achteraan huppelt. Hoogtepunt van de eerste helft.
Boogaard kijkt verbaasd naar een Armeense veldbestormer, waar een beveiliger koddig achteraan huppelt. Hoogtepunt van de eerste helft. (Foto: Rodi Media)

ALKMAAR/JEREVAN - De aandachtige kijker van FC Noah - AZ zag veel slapstickelementen voorbijkomen, waardoor je onherroepelijk moest denken aan het beste werk van de grootmeester van de lach: Charlie Chaplin. Zo zagen we aan AZ-kant meer dan ooit lange ballen richting het Grote Niets, daar waar überhaupt geen spelers op het veld stonden. Wegglijdende AZ’ers, meer regel dan uitzondering. Misschien eens naar het noppenpatroon kijken voor een aftrap? Want het is niet nieuw bij AZ. FC Noah, de mediocre opponent uit Armenië, had het kolderieke onderdeel van het voetbalspel - ballen richting het Grote Niets - ook aardig onder de knie. FC Noah - AZ was een persiflage op een voetbalwedstrijd. Beschamend tot op het bot.

Door Pieter Visscher

Leeroy Echteld en zijn team hadden bedacht AZ toch maar weer in een 4-3-3-systeem te laten spelen, terwijl dat het hele seizoen eigenlijk al vrijwel niets oplevert. De vederlichte Daal mocht het weer eens vanaf links proberen, maar werd daar dermate op de huid gezeten dat hij vrijwel niets wist uit te richten. Nochtans mocht Daal 77 minuten blijven ploeteren van Echteld, die Jensen er wel wat eerder afhaalde, ten faveure van Meerdink. Ook Smit kwam in de 56ste minuut in het veld, voor Mijnans, die aan alle kanten deelde in de malaise. Met Smit en Meerdink werd AZ wat dreigender en was het driemaal dicht bij een goal (tweemaal Parrott en Smit). Er kwam in elk geval veel meer vernuft binnen de lijnen met de dubbele wissel, iets wat sterk werd gemist tot dat moment.

Terug en breed

Met name het terug en breed tikken achterin deed steeds meer pijn aan de ogen. Wouter Goes is geschorst voor de return tegen FC Noah, maar is dat een ramp? AZ’s beste voetballende verdediger en kopper zit immers op de bank: Ichihara. De aanvoerder van Jong Japan is als enige in de selectie in staat voor meer voetbal vanuit de achterste lijn te zorgen. Goes en Penetra zijn beperkte mandekkers, niet heel goede voetballers, daar moeten we eerlijk over zijn. In het moderne voetbal is een centrale verdediger ook in staat op te stomen om voor een manmeersituatie te zorgen elders op het veld. De Italiaanse huurling Natali heeft die kwaliteit ook, maar hij mag nooit meedoen. Wanneer je centraal achterin véél te weinig voetbal hebt, zoals AZ, lijkt het toch logisch eens in je selectie te kijken of dat anders kan worden ingevuld. Nou, dat kan dus.

Ichihara

Een spelersgroep ten volle benutten is toch niet het lastigste aspect binnen het trainerschap, zou je denken. Peter Bosz zorgde met Schouten opeens voor ontzettend veel voetbal achterin en plukt daar wekelijks de vruchten van. Jordy Clasie stond een jaar of drie terug laatste man thuis tegen Ajax en AZ won met 1-0. Het was een verademing. In het moderne voetbal moet een mandekker kunnen voetballen. Daarnaast moet het systeem toch ook een keer niet meer heilig zijn voor AZ? Het is een wat autistische gedachte om te allen tijde maar te willen leunen op 4-3-3 bij de aanvang van een duel. Bij AZ werkt het niet in elk geval. Stel sowieso je beste voetballers op. Ichihara is daar een van. Evenals Meerdink, die al eerder heeft laten zien uitstekend met Parrott in één elftal te kunnen spelen. Zondag komt nummer vijf Sparta naar Alkmaar. Zien we dan eindelijk meer voetbal in het elftal van AZ?

Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding
Afbeelding

Meer nieuws uit Alkmaar?

Ontvang de laatste updates per mail —

Volg ons op:

Heb je ook een nieuwtje? —

Deel dit bericht: