Exclusief interview

Clubicoon Max Huiberts geeft unieke inkijk in periode bij AZ: ‘Wist vanaf dag één dat we die bekerfinale zouden winnen’

Nieuws
Max Huiberts houdt een door Rodi Media geschonken foto omhoog in de rust van AZ-NAC.
Max Huiberts houdt een door Rodi Media geschonken foto omhoog in de rust van AZ-NAC. (Foto: Kees Olie)

ALKMAAR - Het einde van een tijdperk. Zo kun je het wel noemen. Max Huiberts (55) verlaat AZ na dertig jaar. Meer dan de helft van zijn leven is hij in dienst geweest van de Alkmaarse club. Die hij verlaat met een hoofdprijs. “Vanaf dag één wist ik dat we die bekerfinale zouden winnen. Echt, geen seconde getwijfeld.”

Door Pieter Visscher

Huiberts merkte aan allerlei dingen in de voetballerij dat het tijd was een stap terug te doen. Na drie decennia hectiek. Als voetballer, jeugdtrainer, scout, hoofdscout en afsluitend als directeur voetbalzaken kent hij de woelige voetbalwereld van binnen en buiten. De schoonheid, de rafelrandjes, deceptie en euforie.

‘Nee’ verkopen

“De keerzijde van succes en aandacht maakt dat jonge en goede spelers extra interessant worden voor de markt. Het is toch elke keer hopen dat ze niet bellen; dat we ze langer bij AZ kunnen houden. Die dynamiek met nee verkopen en mensen teleurstellen is nooit leuk. Uiteindelijk gaat het in je systeem zitten.

Allerlei facetten hebben een rol gespeeld in mijn besluitvorming. Die verloren bekerfinale, een kampioenschap net niet halen, de halve finale tegen West Ham United. We hadden vijf à zes prijzen kunnen winnen in mijn tien jaar als technisch directeur. Dat is niet gebeurd. Iedereen had dan gezegd: wat een prestaties met AZ.

Daarom waren we ook zo toe aan een prijs. Als je ziet wat dát gedaan heeft met alles en iedereen bij AZ. De fans, spelers, medewerkers en met mijzelf; daar snakten wij naar.”

300 miljoen

Huiberts loopt met opgeheven hoofd en de borst vooruit de deur uit in Alkmaar. Als technisch directeur haalde hij, samen met algemeen directeur Robert Eenhoorn, meer dan 300 miljoen aan transferinkomsten op voor de club die gezonder is dan ooit en wie had dat allemaal durven voorspellen na de val van DSB? Huiberts is voor een groot deel verantwoordelijk voor het kerngezonde fundament onder de Alkmaarse voetbalclub.

Afscheid met een hoofdprijs

Afscheid nemen met een hoofdprijs is dan het mooiste wat er is. Het gebeurde in De Kuip tegen eredivisiesmaakmaker NEC. Hoe is AZ die cruciale wedstrijd aangevlogen? “We hadden het beeld heel helder: dit is hoe we het gaan doen. Na de halve finale tegen Telstar hebben we met iedereen gezeten: dít is hoe we de finale aanvliegen.

Met in het achterhoofd de blessures van toen: Jordy, Denso, Peer en Mexx. Hoe gaan we ze klaar krijgen? Dat proces hebben we met elkaar doorlopen. Elke week zijn we met die finale bezig geweest.

En natuurlijk kwam Shakhtar er tussendoor.

Bekerfinale

Dan de volledige focus op de bekerfinale. Vanaf dag één wist ik dat we die zouden winnen. Echt, geen seconde getwijfeld, ondanks de heersende opinie dat de verhouding 70/30 zou zijn in het voordeel van NEC. Ik wist: wat er ook gebeurt, wij gaan níet drie keer in één seizoen verliezen van NEC. Over mijn lijk! We moesten sowieso niet gaan denken dat NEC beter zou zijn dan AZ. Dat hebben we teruggezien in de finale.” Prachtig was het moment dat.

Tekst gaat verder onder de video.

Collega’s

Huiberts door de oorspronkelijke uitreikers Hugo Hovenkamp en Martin Haar naar voren werd geduwd om de cup te overhandigen aan de spelersgroep. Een geste om in te lijsten. Huiberts heeft de twee hoog zitten, zoals dat bij meerdere (voormalig) AZ-collega’s het geval is.

“Ik kijk terug op prachtige relaties met trainers als Van Hanegem, Van den Brom, Jansen, Slot, hoofdscouts als Aalbers en Doesburg en wat te denken van Hugo en Henk van Rijnsoever? Ik vergeet er nog een hele hoop, want ik heb met zoveel fijne, gedreven mensen gewerkt. René Neelissen, Robert Eenhoorn. Het zijn er te veel om op te noemen.”

Borussia Mönchengladbach

Huiberts proefde ook even aan het buitenland toen hij in ‘95 een transfer maakte van Roda JC naar Borussia Mönchengladbach. Net over de grens. Een grote club, met veel Nederlandse seizoenkaarthouders.

“Aanvankelijk werd mij voorgespiegeld dat ze het voetbal van het toentertijd sterke Ajax wilden gaan spelen. Een trendbreuk, van 4-4-2 naar 4-3-3. Ze zochten een linksbuiten en waren bij mij uitgekomen. Het begon geweldig, met een groot toernooi waaraan Liverpool en Ajax meededen. We versloegen Ajax met 5-1 en ik werd speler van het toernooi. Maar het veranderde na een wedstrijd of acht, toen aanvoerder en de met afstand beste speler Stefan Effenberg aangaf terug te willen naar 4-4-2. Ik werd linkshalf. Dat was niks voor mij. Ineens grote afstanden lopen, waardoor ik niet meer in mijn spel kwam. Ik raakte geblesseerd en begon te kwakkelen. Een operatie volgde en ik speelde niet veel meer. In het nieuwe seizoen weer snel een blessure en in de winterstop diende ik een transferverzoek in. Dat viel niet in goede aarde.”

AZ meldt zich

Tot ieders verrassing meldde AZ zich, dat onderin de eredivisie dobberde. Maar de club was rete-ambitieus onder het bewind van Scheringa.

“De opmars van AZ startte toen Van Hanegem trainer werd. Scheringa pakt het wel serieus aan, dacht ik. Hans Gillhaus, Barry van Galen en Fernando Ricksen werden gehaald. Willem was een trainer die veel vertrouwen gaf aan zijn spelers. Altijd uitgaan van balbezit, veel kansen creëren. Op trainingen veel partijen en positiespelletjes spelen, waar hij zelf vaak aan meedeed. Nog altijd alle ballen op maat. Ik heb enorm genoten van die periode. Ik dus naar AZ. Daar was mijn vader niet blij mee. Van de top in Duitsland naar de kelder in de eredivisie. Maar enfin, het gebeurde toch. Mijn eerste gesprek had ik met Dirk in een klooster in Wognum. Hoewel AZ tegen degradatie speelde, kreeg ik het ambitieuze verhaal te horen dat AZ binnen tien jaar kampioen wilde worden. Scheringa heeft dat doorgezet met aankopen en trainers en met Martin van Geel een heel goeie zet gedaan door een heel kundig persoon aan te stellen. Uiteindelijk werd hij een voorbeeld voor mij.”

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Max Huiberts bij de huldiging van AZ.
Max Huiberts bij de huldiging van AZ. (Foto: Jasper van Dam)

Van Galen

Huiberts werd bij AZ ook herenigd met Barry van Galen, waarmee hij bij Roda al vanaf de eerste dag dat ze elkaar leerden kennen een goede band opbouwde. Huiberts heeft vriendschappen overgehouden uit de voetballerij. “Hoewel Barry en ik elkaar de laatste tijd minder spreken is er nog altijd respect over en weer.

José Fortes Rodriguez

De in Alkmaar en bij AZ opgegroeide José Fortes Rodriguez is een van Huiberts’ beste vrienden geworden. “José is iemand die mij tijdens mijn carrière altijd een spiegel voor heeft gehouden; anders kijken naar dingen. Hij geeft duidelijk zijn mening, is iemand die je de waarheid kan vertellen. Dat heeft iedereen soms nodig en wat je er dan mee doet is een tweede. Andersom was en is dat ook zo. Elkaar midden in de nacht bellen, als dat nodig is. Dat is echte vriendschap. Die moet geen energie kosten.”

Fortes Rodriguez raadde Huiberts aan eens met Mino Raiola te gaan zitten, om wijzer te worden in het wereldje van de zaakwaarnemers. Er volgden leerzame gesprekken met de jong overleden topmakelaar. Huiberts zegt ook dingen opgestoken te hebben onder het bewind van Earnest Stewart.

‘Andere gesprekken’

Met zaakwaarnemers botste Huiberts af en toe, maar over het algemeen geen kwaad woord over de sector waarin hij groot werd.

“Met enkelen bouw je ook een band op. Zoals de vader van Milos (Kerkez, red.). Met beiden heb ik nog steeds contact. Milos is een speciaal traject geweest, wat geldt voor meerdere deals. Denk aan Pavlidis, waarvan we bij Willem II zagen dat hij verkeerd werd gebruikt. Met de vader van Tijjani, Martin, heb ik nog gevoetbald. Dat zijn dan andere gesprekken. Het is een speciaal traject geweest. Met Myron (van Brederode, red.) heb ik ook af en toe nog contact. Hij doet het supergoed in België. Met veel zaakwaarnemers en ouders heb ik een goede band opgebouwd. Dat is dierbaar. Het is eigenlijk ook te veel om op te noemen.”

Op de vraag of transfers weleens tot extra emoties hebben geleid, wordt Ernest Poku eruit gepikt. Poku, kind van de club, is een heel emotionele jongen. Hij stond huilend voor de Ben-Side bij zijn afscheid. Huiberts zegt het uiteindelijk ook niet droog te hebben gehouden.

Waardering, speeches en gouden insigne

De afscheidnemende technisch directeur ligt erg goed bij zijn spelers. Onder anderen Vangelis Pavlidis, Bruno Martins Indi en Ernest Poku gaven acte de présence bij zijn afscheid na de laatste competitiewedstrijd, tegen NAC. Hobie Verhulst gaf een speech namens de spelersgroep.

Ook Eenhoorn, Zeeman, Neelissen en de burgemeester van Alkmaar, Anja Schouten, namen het woord. Huiberts kreeg van laatstgenoemde een gouden insigne en werd ereburger van Alkmaar. Daarnaast kreeg hij het heuglijke nieuws dat het Family Home op het AFAS Trainingscomplex in Wijdewormer naar hem wordt vernoemd. “Heel bijzonder.”

In de rust van AZ-NAC hield Huiberts een speech in de skybox waar Rodi Media bivakkeert en werd toegezongen door aanwezige AZ-supporters van het eerste uur. “Geweldig, dat liedje over mij, nog uit de Alkmaarderhout.” Op de Ben-Side was een schitterend spandoek te zien. “Indrukwekkend. Ik ben iedereen heel dankbaar. Een mooier afscheid kon ik me niet wensen. Ik wilde het veld niet op. Dat past niet zo bij mij.”

Terugkeer

Over een terugkeer in de voetballerij: “Op dit moment zeker niet, al ben ik al veel benaderd in binnen- en buitenland. Ook voor adviesrollen. Ik wil eerst afstand nemen. Op de achtergrond doe ik nog wat voor de cursus technisch directeur. Jongens die daaraan meedoen vragen me dan om advies. Leuk om te doen.

Natuurlijk, als Niels (van Duinen, opvolger Huiberts, red.) mij nodig heeft de komende tijd ben ik er voor hem. Zo wil ik aan AZ verbonden zijn. Ik ga geen meningen geven over de club de komende jaren. Niet over mijn graf regeren.”

Muziekfanaat

Max Huiberts gaat de komende tijd veel vissen, koken, naar goeie restaurants en reizen met zijn familie in het algemeen en zijn vrouw in het bijzonder. Er is ook meer tijd voor muziek. Huiberts zegt een superbrede smaak te hebben.

“Ik hou van elk genre, behalve klassiek. Vorig jaar zijn we naar Coldplay geweest, in Wenen. Dat is wel een favoriet. In Buenos Aires liet Huiberts 23 jaar terug nog een concert van de band schieten. “Daar heb ik spijt van! Ik kende ze niet zo goed en het was superheet.”

Huiberts zegt van slow music te houden. Barbra Streisand, Sade, Elton John en George Michael bijvoorbeeld. Maar hij noemt ook Pearl Jam. “Marco Borsato hoort er ook tussen. Heel veel naar geluisterd. Ik heb een goeie connectie met hem en zijn familie. Het zijn echte AZ’ers. Marco heeft veel betekend voor de muziek in Nederland.”

Bourgondiër

En verder? Hij noemt zichzelf een Bourgondiër, die houdt van uitgebreid eten. We gaan door Scandinavië trekken met z’n tweeën. In een camper. Heel veel zin in. Ik ga ook wat golfen en zal zeker wedstrijden van AZ blijven bezoeken. Als supporter. Ik ben in de loop der jaren een echte AZ’er geworden”, zegt de geboren en getogen Zwollenaar, die ook warme gevoelens heeft voor PEC.

Spijt?

Alleen spijt van het missen van Coldplay in Argentinië? “Een beetje spijt”, heeft Huiberts ook van de transfer van Jayden Addai, naar Como, afgelopen zomer. “Alle jongens die weggaan zijn speciaal, maar Jayden had ik achteraf toch niet moeten laten gaan.” Zo hoopt Huiberts Kees Smit nog een jaar te kunnen behouden voor AZ, in lijn met de visie van de club om een zo groot mogelijk deel van de groep langer bij elkaar te houden.

Al is hij realist. “Soms ontstaat er een dynamiek rond een speler waar de hele internationale top zich mee bemoeit en dan kun je niet zomaar nee zeggen. Niels en ik behandelen het traject van Kees nog samen.” Smit liet onlangs aan Rodi Media weten niet onwelwillend te staan tegen een extra seizoen in Alkmaar.

Zo is Huiberts nog niet helemaal klaar in Alkmaar. Bij de club die hij kerngezond achterlaat. Een vertrek door de voordeur. “Dat voelt natuurlijk lekker en is zeker niet gebruikelijk. Ik heb elf jaar op deze post gezeten en veel vertrouwen gekregen van de mensen die mij hebben aangesteld. Ik hoop en verwacht dat Merijn en mijn opvolger Niels dezelfde steun gaan krijgen van de mensen die AZ een warm hart toedragen.”

Dit bericht is ook gedeeld via ons Rodi WhatsApp-kanaal van Alkmaar. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het kanaal (anoniem) via deze link.

Meer nieuws uit Alkmaar?

Ontvang de laatste updates per mail —

Volg ons op:

Heb je ook een nieuwtje? —

Deel dit bericht: