Campus de Hoef: de parel van Alkmaar

Door Roxanne Borgman

Nog geen maand geleden werd de eerste legosteen gezet bij het kunstwerk Hoef van Eden. Sindsdien is er door Su en leerlingen hard gewerkt om de palen van het prieel op de wadi, legosteen voor legosteen, af te werken. “Ik wilde een paradijs op een schoolterrein. En dat is gelukt!” vertelt Su trots. Dat het kunstwerk af is betekent niet dat Su’s werk af is. De bomen moeten groeien. “En ik moet nog bloemen planten!” Op het échte eindresultaat van het kunstwerk moeten we dus nog even wachten, maar als speelparadijs fungeert Hoef van Eden nu al in volle glorie. 

Zodra Malaika en Nieuwenhuizen het lint op de brug doorknippen, rennen de kinderen naar het prieel om zich daarin te verzamelen. Even heerst er vrees dat het onder het gewicht van alle kinderen zal bezwijken, maar niets is minder waar. Tot trots van projectontwikkelaar KUUK die het hout van het kunstwerk leverde. Om het kunstwerk af te maken werd er nog een witte kersenbloesem gepland. Het is de eerste van vier bomen voor elk seizoen.

Vijf onder één dak

Verbinding, dat is het toverwoord volgens de onderwijsorganisaties die vanaf heden onder één dak huizen in Campus de Hoef. Alleen ga je sneller, samen kom je verder, is de slogan. Van concurrentie is dan ook absoluut geen sprake. Ze hebben allemaal een andere manier van onderwijs geven. En al die vormen komen samen in de gemeenschappelijke ruimtes. Nicole Spoolder, manager van Klein Alkmaar, aanbieder van opvang voor de allerkleinsten, en de buitenschoolse opvang, ziet niet alleen praktische voordelen, maar ook kansen.

“We zitten nu allemaal onder één dak. Dat is heel praktisch voor kinderen die naar onze buitenschoolse opvang komen. Voorheen moesten we hen naar een andere vestiging rijden. Ook voor de allerkleinsten is het fijn als ze weer naar deze school terug kunnen komen als ze de basisschoolleeftijd hebben bereikt.” Kansen liggen er vooral in de gemeenschappelijke ruimtes zoals de aula en het speelplein. Naast de Nicolaas Beetsschool en de Driemaster huizen in Campus de Hoef namelijk ook Burgemeester de Wildeschool en de Trimaran. “Niet alleen komen kinderen zo in aanraking met kinderen van verschillende leeftijden, maar ook met kinderen die bijvoorbeeld slechthorend zijn, een taalontwikkelingsstoornis hebben of hoogbegaafd zijn.”

Duurzaam

Anne Bruggeman, bestuurder van SaKS, waar de Driemaster onder valt, noemt de campus de ‘Parel van Alkmaar’. “Het is een prachtig gebouw. Niet alleen in ontwerp door het gebruik van hout waardoor het duurzaam is, maar ook door de bomen in de omgeving. Het is precies waar we op hoopten toen we in 2015 met de architect een nieuw gebouw bedachten die duurzaam is en gezond voor de kinderen.” 

Een nieuw en gezond gebouw was ook wel nodig, vindt Anne, de andere gebouwen waren onpraktisch of sterk verouderd. In de winter was het ontzettend koud en in de zomer juist weer te warm. Er was echt verduurzaming nodig, vindt zij. En niet alleen voor de kinderen in Alkmaar. Ze kan er boos om worden. “In Nederland hebben de tomaten in de kassen een nog beter klimaat dan de kinderen. Veel kinderen in Alkmaar, maar ook in Nederland, zitten in oude gebouwen die ongezond zijn. Hoe durven we?”

Rondleiding

Architect Kees Willems en projectleider Patrick Langendijk van de Gemeente Alkmaar geven een rondleiding. Opvallend is de hoeveelheid ruimte, in breedte en hoogte, en daglicht die in het gebouw aanwezig zijn. Elke hoekje, tot de vensterbank aan toe, wordt functioneel gebruikt door de school. 

De hallen zijn breed, zodat de kinderen er vrij kunnen bewegen en spelen, en overal staan schoenenkasten waar kinderen hun schoenen kunnen plaatsen. In één van de ingerichte lesruimtes in een ruime opgezette hal ligt een groot tapijt met daarop een paar sloffen. “We lopen hier op sloffen en pantoffels”, zegt Bianca Boerlagen daarover; zij is schoolleider van de Driemaster. “Er is ook nagedacht over de akoestiek. Ik sta hier nu tegen u te praten, maar in de hal hiernaast zijn kinderen aan het spelen. We horen elkaar niet. Zo rustig is het hier dus.” Zelfs de luchtroosters in het gebouw die zorgen voor de luchtstroom zijn niet te horen. 

Elke ruimte barst van de ramen met uitzicht op de omgeving. Op de bovenste verdieping kijk je uit over de hele wijk. Nu is het enige zichtbare groen nog van het sedumdak, maar als de bomen in bloei staan dan belooft het een echt groen paradijs te worden, precies wat kunstenaar Su Tomesen voor ogen had.