Nieuwe namen in Rotterdam

Verre van crescendo gaat het met AZ. Aanknopingspunten zijn er nog wel: Utrecht, Bilbao en Tottenham. Drie wedstrijden waarin het voetballend vrij redelijk was. Waaraan je je kunt vastklampen. Als een reddingsboei in een druistige oceaan. Waar man en macht nodig is om het schip niet te laten kapseizen, om er een metafoor in te gooien. Waardoor je aankomt bij die manschappen. Tijden als deze hebben een stuk onbevreesdheid nodig. Manmoedigheid, onbeschroomdheid. AZ heeft baat bij kloeke strijders, zeker nu Feyenoord-uit zaterdag op de agenda staat. Een avondwedstrijd in de Kuip, daar waar de jongetjes steevast van de mannen worden gescheiden. Waar pit, durf en daadkracht vereist zijn om niet kopje-onder te gaan. Nergens is de oceaan zo onrustig en woelig als in Rotterdam-Zuid. Waardoor je ook als trainer harde, maar ook logische keuzes moet maken in de opstelling. Zo kan AZ niet langer doormodderen met Sven Mijnans op 10. Zondagavond was het écht schrijnend. Niettemin mocht hij de hele wedstrijd blijven staan van Martens. Zelfs met geel op zak. Op basis waarvan, denk je dan. En dat in een periode dat jongens als Kwakman hard op de deur bonken. En ja, ik noem ‘m toch weer, Mastoras. Jongens met flair en zelfvertrouwen, dynamisch én in vorm. Laat ze starten in de Kuip. Waar AZ een flink stuk onbevreesdheid nodig heeft. Begin eens met Meerdink als eerste spits. Parrotts vitaliteit houdt de laatste weken gelijke tred met die van Mijnans. Een viermansmiddenveld met Clasie, Mastoras, Kwakman en Belic betekent veel fysieke kracht, wat onmisbaar is tegen wendbare types als Hwang In-beom en Timber. Je brengt met Kwakman en Mastoras bovendien meer voetbal in het veld. Onverschrokkenheid bovendien. Iets wat niet onderschat mag worden. Zo mogen Martens en Sierksma het laten zien zaterdag, in een Kuip die bloed ruikt. Zien we daar een AZ met branie? Het kan niet alleen, het móét vooral.   Pieter Visscher