Ik heb de vorige 32 edities van de Olympische Spelen uiteraard niet allemaal beleefd, maar ik kan me niet voorstellen dat er eerder een aflevering was die zo mooi was. Qua locatie en enthousiasme was het geweldig. Stadions, banen en sportzalen zalen bevonden zich op prachtige plekken en waren bijna elke dag uitverkocht. Beachvolleybal spelen onder de Eiffeltoren, dat vergeet je als sporter toch de rest van je leven niet meer. Nederland zorgde voor historische momenten en unieke prestaties.
Absolute hoogtepunten op Oranje-gebied waren de prestaties van Harrie Lavreysen, Sifan Hassan en Femke Bol. Laatstgenoemde liet heel Nederland ietwat teleurgesteld achter na haar hordenfinale, maar de manier waarop zij voor goud en zilver zorgde op de 400 meter estafettes was groots. Dan nog even over de deelnemende streekgenoten. Maureen Koster stelde teleur. Zij wist zich niet te mengen onder de zestien finalisten op de 5000 meter. Die afstand blijkt toch net iets te lang voor haar. Misschien toch maar weer eens een andere afstand proberen, want ze is natuurlijk een prima atlete. Alphenaar Arvin Slagter maakte deel uit van het gouden 3x3 basketbal, een enigszins bedachte sport die nu iedereen kent. Maar er was nog een Alphenaar die maximaal presteerde: scheidsrechter Michiel Zwart mocht de waterpolofinale leiden (heren). Dan kan je wat hoor! Die gasten kunnen onder water kijken, want daar worden de meeste overtredingen gemaakt. Lijkt me heel handig bij het vissen. Natuurlijk waren er ook voorvallen die niet echt bij eerlijke topsport horen. Zo blijft het moeilijk bij jurysporten. Een voorbeeld daarvan was het onderdeel dressuur bij de paardensport. Als jurylid mag je een deelnemer uit eigen land geen cijfers geven, maar je kunt deze indirect toch bevoordelen.
De verrassend goed presterende Hollandse debutante Dinja van Liere reed voortreffelijk, maar het was in de ogen van het Duitse jurylid duidelijk niet de bedoeling dat ze boven de twee Duitse paarddansers zou eindigen. Dus kreeg ze opmerkelijk lage cijfers. Jessica von Bredow-Werndl veroverde goud en haar landgenote Isabell Werth zilver. Dinja van Liere viel nipt buiten de prijzen. Nu behoren die twee Duitse dames al jaren tot de absolute top, maar toch. Er waren in mijn ogen wel meer enigszins vreemde gebeurtenissen. Een worstelaarster uit India woog 100 gram te veel in haar gewichtsklasse. En mocht niet meedoen. Internationaal gezien vond ik de prestatie van Armand Duplantis het meest aansprekend. Hij had met zijn polsstoksprong van 6.02 meter al goud, maar legde de lat toch nog een stukje hoger. Zijn wereldrecord van 6.24 meter verbeterde hij even naar 6.25. Uniek.
DE SPORTPET - THEO VAN EGMOND
Meer nieuws uit Alphen aan den Rijn?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie