Kunstwerk RISE vormt nieuwe toegangspoort tot vernieuwd Eendrachtspark

Shirley Brandeis

Wat hebben Zainab, Irma, Annet, Yusuf, David en Laila met elkaar gemeen? Zij hebben hun handlijnen laten vereeuwigen in de stapstenen rondom het kunstwerk RISE. En met hen nog 95 andere bewoners bij wie kunstenaars Caroline Ruijgrok en Sajoscha Talirz de hand in een kleitablet lieten verwerken. “Ik hoef nooit meer een steen op mijn graf te kopen,” grapte buurtbewoner Hans Staphorsius.

Olifantenpaadje

Samen met andere buurtbewoners, waaronder Hans van Os, zat Staphorsius in de jury die bepaalde welk kunstwerk in hun park zou komen. Samen bepaalden ze dat dat op deze plek moest, op de hoek van de Dr. H. Colijnstraat en de Ruys de Beerenbrouckstraat. Ook de kunstenaars zagen dat dit de beste plek was. Het olifantenpaadje op het veld wees op veelvuldig gebruik door bewoners. Talirz: “De manier waarop zo’n paadje ontstaat, deed ons denken aan hoe rotsen in water ronder worden en aan de groeven in de palmen van een hand.” En zo werd het paadje het uitgangspunt en de toegangspoort tot het park. Ruijgrok: “Met een kunstwerk dat tussen de hoge gebouwen en rechte straten zorgt voor meer zachte lijnen.”

Uniek en prachtig

“Geweldig!” riep stadsdeelbestuurder Sandra Doevendans zaterdag, waarna haar motto “Mensen maken Nieuw-West!” klonk. “Dit kunstwerk hier is een voorbeeld van wat we met dat motto bedoelen. Dat iemand vanuit zijn flat zegt: wat een lege plek. Dáár moet dat kunstwerk komen. En dat dan zo’n olifantenpaadje van parkgebruikers leidend is. Dat het niet op een plek komt die vanuit een torentje door het bestuur is bedacht.” 

Door oxidatie vormt de buitenkant van cortenstaal een roodoranje roesthuid. Op de achtergrond kunstenaars Ruijgrok en Talirz.(Foto: Brandeisfotografie)

Ook de vele aanwezigen zaterdag waren enthousiast. Uniek, vond de een. Prachtig, vond de ander. “Een warm welkom” en “een verrijking van de buurt” werd ook gezegd. Waar de Westerpost nog graag ‘fotogeniek’ aan toevoegt.

Tachtigjarige Oorlog

Maar waarom dan een Engelse naam, vroeg Hans Staphorsius zich hardop af. Daar had hij zelf al een antwoord op. “De vrijheid om te geloven wat je wil, hebben we te danken aan de Geuzen die aan de zijde van Willem van Oranje streden tegen de Spaanse overheersing. We zijn hier omringd door straten die genoemd zijn naar verzetsstrijders en verderop wordt wooncomplex De Nieuwe Geus gebouwd. RISE betekent ook opstand, voor mij een verwijzing naar de Tachtigjarige Oorlog, die leidde tot het ontstaan van het huidige Nederland.” Wat deze Geuzenveldse buurtbewoner betreft wordt de naam van het kunstwerk ‘De Geuzenpoort’, tot een bijnaam zich vanzelf vanuit bewoners aandient.

Urenlang rollen

Wat u er ook inziet (twee handen, twee bladeren of gewoon een fijn klimtoestel) en hoe u het ook noemt, dat staat u vrij. Als u maar beseft dat het er niet 1-2-3 er stond (”Het duurt wel even voordat je iets in een park kan zetten,” aldus Doevendans) en ook niet 1-2-3 was vervaardigd. Vooral het Friese bedrijf Snijtech werd uitermate bedankt door de kunstenaars voor het “urenlang rollen om de ronde vormen te verkrijgen.”

 Ruijgrok en Talirz

Maar dan heb je ook wat. Twee schaalachtige lichamen die uit de grond rijzen, naar elkaar toe buigen, beweging suggereren en omringd zijn door stapstenen met een handlijnenreliëf, waarbij je als het ware gedragen wordt door de handen van de mensen uit de buurt. Zo luidt de tekst van kunstenaars Ruijgrok en Talirz. Maak vooral ook ‘s avonds een wandeling. We hebben gehoord dat het dan prachtig verlicht is.