Garden People: portretten van bewoners van het allergroenste stadsdeel

door: Shirley Brandeis

Je noem het Garden People.

Lounsbury: “In het Van Eesteren Museum leerde ik over het ontstaan van deze groene buitenwijken. Ik kom uit Amerika, mijn voertaal is Engels. Vandaar de titel Garden People; een verwijzing naar garden cities, tuinsteden. Natuurlijk zie ik zelf ook hoeveel natuur hier is. Mooie natuur!”

Nou, hè!

“Het is interessant te weten dat er dus echt een idee achter de bouw van de tuinsteden zit. De idee dat een plek waar zowel het landelijke als het stedelijke aanwezig is, zorgt voor een betere levenskwaliteit voor de inwoners.”

Vind je dat hier?

“Stadsdeel Nieuw-West bevindt zich op het snijvlak; aan de ene kant heb je dit ideaal en aan de andere kant de uitdagingen van het stadsleven. Voor een buitenstaander lijkt het mislukt. Het stadsdeel heeft een slechte reputatie en sommigen beschouwen het als grijs en lelijk. Maar bewoners zien dat anders. Dát wil ik met mijn foto’s laten zien.”

En met hun verhalen.

“Ik heb de geportretteerden gevraagd of hun levenskwaliteit in een tuinstad in de buurt komt van de haast utopische gedachte dat als je zowel groen als stedelijk om je heen hebt, je een grotere kwaliteit van leven hebt. Die verhalen hebben ze zelf geschreven en heb ik op de website bij hun portret geplaatst.”

Wie benaderde je zoal?

“Van een inwoner die hier geniet van een rondje park bij huis tot aan een activist die zijn of haar leven in het teken heeft staan van strijden voor behoud van groen – en alles en iedereen daar tussenin. Zoals Wil van de Fruittuin van West, die enorm trots is op wat hij met zijn vrouw heeft opgezet. Of zoals Esther, die vanwege gezinsuitbreiding van binnen de ring naar Slotermeer verhuisde en hier het dorpse gevoel, dat ze uit haar jeugd in Friesland kent, weer voelde. Of Chris, die in 2001 vanuit Sierra Leone hier naartoe kwam en in afwachting van zijn verblijfsvergunning ging tuinieren, omdat dat aan zijn tuinierende moeder doet denken. ‘Als kind keek ik hoe zij dat deed. Zij leerde me altijd rustig te blijven en te waarderen wat ik heb’ zegt hij in zijn verhaal.”

Ze vertellen het ook op film.

“De korte films zijn als een videolandschap, waarin opeens de geportretteerde voorbijkomt en zijn of haar verhaal vertelt. Ik zie nu al voor me hoe we straks in de grauwe herfst of gure winter in een tentoonstelling naar die heerlijke groene beelden kunnen kijken. En hoe je dan die hele verzameling aan getuigenissen over leven in een tuinstad tot je neemt, terwijl het buiten koud is.”

Wat hoop je hiermee?

“Dat bewoners die geportretteerd zijn zich in het zonnetje gezet voelen. Dat anderen geïnspireerd worden door hun inzet of door hun liefde voor de natuur. En dat weer anderen denken: verrek, Nieuw-West is echt een heel mooi groen stadsdeel!”

Momenteel maakt William Lounsbury de laatste portretten. Na de zomer volgt een tentoonstelling en een boekje met portretten en verhalen. Op gardenpeopleamsterdam.com zijn de portretten en de de video’s te zien.