7 vragen aan Slotermeerse Nikki Manger: “Het bakje ging terug met mijn pompoensoep erin.”

Wie ben je?

“Ik ben Nikki Manger (dat spreek je op z’n Hollands uit) en ben dertig jaar. Ik werk als historicus en buurtverbinder in Nieuw-West. Ik kom uit Delft, maar na dertien jaar voel ik me echt een Amsterdammer.”

Sinds wanneer woon je hier?

“Ik kwam in 2018 in de Dichtersbuurt in Slotermeer wonen. Inmiddels woon ik een buurt verderop. Ik wist meteen: hier wil ik me gaan wortelen, wil ik integreren. In de hoop me er thuis te voelen. Dat is gelukt. Op een dag in Coronatijd stond de buurman, die ik wel eens groette, met sardientjes en een pak paneermeel voor de deur. Hij vertelde dat zelf in Marokko altijd te eten en vertelde hoe ik het moest bereiden. Het was superlekker. Om het tupperwarebakje niet leeg terug te geven, maakte ik voor hem mijn pompoensoep. We wisselden uiteindelijk niet alleen eten uit, maar ook iets over onszelf. Er kwam verdieping in het contact en ik wist: daardoor ga je je ergens thuis voelen. Ik studeerde geschiedenis en maakte van de eetcultuur in Nieuw-West mijn afstudeeronderwerp. En inmiddels mijn werk.”

Wat vind je de mooiste plekken hier?

“Er gebeurt veel op culinair gebied. Twee donderdagavonden per maand kun je bij de Wilde Chefs in Osdorp voor acht euro eten. Samen met andere bewoners, aan lange tafels. De vrouwelijke chefs kunnen geweldig koken. Ik proef dingen die ik niet eerder proefde, en ontmoet dus nieuwe mensen. Ik wil ook graag een keer naar het maandelijkse community diner bij het AZC aan de Willinklaan, een initiatief van A Beautiful Mess, waarbij gekookt wordt voor de buurt. En ook leuk: de groepsapp van Cascoland waar ik inzit. Vrouwen in de buurt bakken fantastisch lekker brood, dat nog warm is als je het ophaalt.”

Wat is minder leuk?

“Dat Nieuw-West geen goed imago heeft. Uitgezonderd de Westerpost schrijven de media vaak slecht over dit stadsdeel. Ik zie mensen gewoon schrikken als ik op een feestje in het centrum vertel waar ik woon. Soms hebben ze zelfs medelijden. Ho stop, denk ik dan. Ze hebben zo’n verkeerd beeld van Nieuw-West. Daarom wil ik al die verhalen van hier opschrijven. De geschiedenis, de veerkracht van bewoners, de mooie dingen die georganiseerd worden. Al wil ik het ook niet te aantrekkelijk laten klinken, want het moet geen yuppenoord worden.”

Wat zou je doen als je de baas was?

“Dan zou ik iedereen aanmoedigen om anderen te ontmoeten. Iets wat ik nu ook in mijn werk doe met mijn project ‘Smaken van Nieuw-West: borden vol verhalen’. Daarvoor verzamel en deel ik recepten en culinaire herinneringen van bewoners. En wat ik doe bij Aankomst in mijn Buurt, een schoolproject dat jongeren hun oudere buurtbewoners laat interviewen over hun migratiegeschiedenis. Het werkt echt: iemand spreken die je niet kent. Het maakt je zachter, meer empathisch. De buurt gaat meer voor je leven. Als ik de baas was, zou ik opdragen dat iedereen één keer per maand iemand spreekt die je nog nooit hebt gesproken. Hup, uit je bubbel en van je telefoon!”

Welk cijfer geef je?

“Ik geef Nieuw-West een dikke 8. Er is altijd ruimte voor verbetering en er zijn hier natuurlijk ook uitdagingen. Maar er gebeurt zoveel moois. In mijn slaapkamer hoor ik zowel de tram als de vogeltjes; een uil zelfs een keer. Nieuw-West heeft stadse drukte, groen en rust ineen. Ik mag nog een jaar wonen in mijn jongerenwoning, maar ik weet zeker dat ik hier wil blijven.”