Expositie als ode aan het Rembrandtpark

De serie is het resultaat van twee jaar onderzoek naar het park waar Brakkee dagelijks fietst. Getroffen door de schoonheid in het alledaagse, wilde ze één schilderij maken. Dat voornemen liep in bijna twee jaar uit tot een onderzoek naar de speciale plek die het park is. De seizoenen, de lichtval en het veranderende weer geven een stukje Amsterdam oneindig veel boeiende momenten. Zo ontstond een serie schilderijen als ode aan het Rembrandtpark dat het klimaat in de stad draaglijker maakt. Tegelijk is het een waarschuwing van wat door klimaatverandering aan schoonheid verloren dreigt te gaan.

Schoonheid om de hoek

Brakkee begint met openstaan voor de schoonheid in het alledaagse, naar het intuïtief opzetten van kleuren, naar het ordenen van de compositie om een sfeer neer te zetten die voor de kijker voelbaar is. Ze streeft naar balans tussen een landschap dat herkenbaar is, met verbeelding die verrast. “Zoals een park letterlijk mensen kan verbinden, met barbecues en speelplaatsen, is schilderen van het park mijn manier om verbinding te maken met anderen. Ik deel mijn ervaring met de kijker van onze gezamenlijke ruimte. Door de schijnwerpers op de schoonheid van het Rembrandtpark te zetten, laat ik zien dat dit stuk natuur in de stad de moeite waard is om te beschermen, en dat schoonheid te vinden is om de hoek. We hoeven niet op reis,” zegt Brakkee.

Melancholisch

Droge hete zomers en stormachtige winters vragen om aanpassingen in het park. Vanuit dat perspectief is het park van een voorbeeld van een ideale relatie tussen mens en natuur veranderd in een melancholische verwijzing naar de eindigheid en kwetsbaarheid van de natuur. De ervaring van de schoonheid kan nu ook een gevoel van verlies en rouw meebrengen; een gevoel dat een ode aan het park urgent maakt.