Bintangs-frontman Frank Kraaijeveld vlak voor allerlaatste concert geridderd

Door: Ed Bausch

Zei ‘ie nou ‘als een gevild konijn’? Of was het ‘een gevuld konijn’? Hoe dan ook waren het zijn ouders die in hun zoon bij de geboorte iets van een konijn zagen. Nou, dat konijn heeft zich ontpopt als een levende Nederlandse legende, en hoe. Zondagavond werd Frank Kraaijeveld benoemd (‘Het heeft Zijne Majesteit de Koning behaagd….) Ridder in de Orde van Oranje-Nassau, dat is hoger dan gewoon Lid. Het was een groots en met een flink aantal vrienden en kennissen gevierd moment in de kleine zaal van Poppodium Victorie. Daar gaven de Bintangs die avond in de grote zaal, als slot van hun afscheidstournee hun allerlaatste concert, in het jaar dat ze 65 jaar bestaan. Ridder Frank was geraakt en kinderlijk blij als altijd.

Bintangsfrontman Frank Kraaijeveld geridderd

Niets was hij, nou ja, zonder al die muzikanten die in al die decennia meespeelden in de Bintangs. Niets waren de Bintangs in die hele lange periode, zonder Franks vrouw Diane, zo kwamen dochter Kiek en zoon Remko het nog even duidelijk vertellen. Frank omarmde haar nog maar weer eens op het podium.

Lees ook

Creativiteit kent geen tijd voor Bintangs-boegbeeld

Poppodiun Victorie helemaal in bluessfeer

Zonder dat er een noot klonk was de sfeer er zondagavond al doordrenkt met blues en bluesrockers, van allerlei leeftijden. Een schitterend moment in Victorie, waarvan de grote zaal in mum van tijd was uitverkocht voor het afscheidsconcert.

Wie daar zeker ook bij was: Hans Romeyn, ex-burgemeester van Heiloo, Bintangs-fan van het eerste uur en aanjager van de procedure om Frank het lintje te kunnen bezorgen.

Rocker, illustrator en beelden kunstenaar

Dat werd uitgereikt door de Valentijn Brouwer, locoburgemeester en kersverse wethouder van Cultuur van de gemeente Bergen. Frank en Diane wonen al lang in een van de appartementen die vroeger het Karmel-klooster in Egmond aan den Hoef vormden.

De Bintangs ontstonden in 1961 in Beverwijk, maar Frank woonde er nooit. Hij kwam als jochie, samen met broer Arti nog vanuit Santpoort in de Bintangs terecht. Hij kreeg het lintje voor zijn grote en jarenlange verdiensten voor de Nederlandse cultuur, ook als ontwerper voor allerlei landelijke magazines en als beeldend kunstenaar. Ooit deed Frank de school voor kunstnijverheid, de latere Rietveld Academie.

Pinkpop

‘De Hoogovensound’, daarmee raakten de Bintangs bekend. De groepsnaam is het Indonesische woord voor ‘sterren’. Want de groep was in het begin nogal bevolkt met jongens met een Indonesische achtergrond. Ze begonnen als een ‘gewoon’ popbandje, maar al gauw kwam er die bekende rauwe ronkende toon, waarmee ze geleidelijk het hele land veroverden. 26 elpees en albums verschenen er, met de nodige singles in de top 40.

Ze stonden op Pinkpop, de tweede editie en ze zouden hebben opgetreden op het legendarische Holland Pop in 1970. “We waren daar wel gearriveerd, maar iedereen lag te slapen. We kregen wel ons geld en gingen toen weer op pad voor de volgende drie optredens die dag”, zo memoreerde Frank die dag ooit.

Blues on the ceiling

Frank werd uiteindelijk de bassist en later de zanger. Over de bas: “Die moet knorren als erwtensoep.” Het eerste album heette ‘Blues on the ceiling’. Onder die noemer komen er, om te beginnen komend voorjaar twee achtereenvolgende concerten in het Vredeskerkje van Bergen aan Zee, Frank met een drietal cornuiten.

Want aan het Bintangstijdperk mag dan een einde zijn gekomen, maar de blues moet worden gespeeld en gezongen. Dus tóch nog een keertje de longen uit het lijf van ridder Frank Kraaijeveld, in zijn tachtiger jaren bruisend van energie en levenslust.