Siem blikt terug op de Sint Petrusschool: van schoolmelk en bijles tot gemist schoolzwemmen

Het begon met klas 1 en 2, het jaar daarop kwam daar klas 3 bij, enzovoort. Ik zat dus altijd in de hoogste klas en heb vier keer bij meester Govaerts gezeten. Ik kon het goed met hem vinden en mocht alle leuke klusjes doen. Schoolmelk rondbrengen of toezicht houden als de juf van een andere klas even weg moest. En omdat ik niet van zwemmen hield, hoefde ik van hem ook niet mee naar het verplichte schoolzwemmen. Daar heb ik nu wel spijt van, want ik ben nog steeds geen waterrat.

In de zesde vroeg meester Govaerts of ik bijles wilde geven aan een jochie van acht. Zijn ouders wilden dat hun enige zoon twee klassen zou overslaan en ik moest hem daarvoor bijspijkeren. Het zal wel aan mij gelegen hebben, maar die jongen was daar gewoon nog niet aan toe. Na een half jaar werd hij van school gehaald en heb ik er nooit meer iets van gehoord.

Ook nu hoor je weleens dat kinderen, tegen het schooladvies in, van hun ouders hogerop moeten. Ze kennen hun prins of prinsesje immers veel beter dan zo’n juf of meester. Daarbij vergeten ze hoeveel stress dat kan opleveren. De één is nu eenmaal wat vlotter dan de ander. Zit het erin, dan komt het er toch wel uit. En zo niet? Dan leiden er echt wel meer wegen naar Sint Petrus.

Deel Actueel is een column van Siem Weterings. Heb jij een tip voor Siem? Mail hem dan op siem.weterings@gmail.com.