Onlangs schreef ik een column over de tweedeling in Wijk aan Zee. Daar kreeg ik zowel commentaar als bijval op. Dat betekent dat ik er niet ver naast zit. Echter, dit heeft alleen te maken met de Grote Buurman van de kustbewoners. Daarover verschillen de meningen soms. Bij alle andere gebeurtenissen die in het dorp plaats vinden, is het meestal één Wijk aan Zee. In het organiseren van activiteiten zijn ze bijna niet te evenaren. Samen kunnen ze heel veel.

Van het Tata Steel Schaaktoernooi tot aan het Oudejaarsfeest is er constant wat te beleven. Jutterspad, Kofferbakmarkt, Smaakmarkt, Meifestival, Zeepkistenrace, Zangers aan Zee, Ezels en Kwasten, BEU Filmfestival, bunkerrondleidingen, Diner aan Zee, Open Atelierroute, enzovoort, te veel om allemaal op te noemen. Maar het hoogtepunt was toch wel de zonsverduistering die het kustdorp dit jaar georganiseerd had.

Vorige week woensdag vond deze plaats op het strand tussen de Noordpier en Heemskerk. Toen wij rond 19.00 uur op de fiets richting strand gingen met een fles rosé, flammkuchen, salade en kaaskoekjes, was het al één lange file richting het westen. De dorpsweide krijgt zelden zoveel auto’s. Samen met duizenden andere badgasten hebben we om 20.11 uur de zon voor 90 procent zien verdwijnen. Het was prachtig weer en alleen maar gezellige mensen. Totdat na afloop de niet-fietsers weer naar huis wilden.

Johan had de gemeente nog van tevoren gewaarschuwd, maar die weten het vaak toch beter. Geen verkeersregelaars en dan wordt het lastig voor de gemiddelde automobilist. Het was één puinhoop. Van de Noordpier tot Heemskerk deed je er drie uur over. Hopelijk luistert de gemeente in 2081 wel naar Johan.