Timo Eichholtz bij Moedige Moeders

“Sinds het uitkomen van mijn boek Het verhaal achter mijn blauwe ogen ben ik vaak benaderd door mensen die met verslavingsproblematiek te maken hebben. Opvallend is dat dit voornamelijk partners of naasten van mensen met een verslaving zijn. Vermoedelijk komt dit doordat er nog steeds veel te weinig hulp beschikbaar is voor de naasten. Óf dat die hulp bij lange na nog niet bekend genoeg is, want hij is er wél”, aldus Timo.

Moedige Moeders

Timo vervolgt: “Mijn grootste mentor in de periode(s) dat ik zelf bezig was met clean worden, werkt al geruime tijd als familietherapeut. Hij vertelde me een keer dat hij regelmatig mensen doorverwijst naar de zelfhulpgroep Moedige Moeders. Omdat ik deze man op zijn kundige oordeel vertrouw, ben ook ik naasten en moeders van verslaafde kinderen naar deze organisatie gaan verwijzen. Op een gegeven moment werd ik nieuwsgierig en nam contact op met deze organisatie. Na gesproken te hebben met Anita, een van de Moedige Moeders, besloot ik een keer een meeting bij te wonen.”

Pijn 

“Online had ik al een aantal keer mijn verhaal gedaan bij lotgenotengroepen voor naasten van verslaafden. Toen viel mij al direct op dat het er bij dit soort meetings heftig aan toe gaat. Toen ik een tijdje geleden aan tafel plaatsnam bij een meeting van de Moedige Moeders (en vaders, want de groep is – ondanks zijn naam – niet alleen voor moeders) bleek dit niet anders te zijn. Ik zag direct de pijn, boosheid, wanhoop en het verdriet in de ogen van mijn tafelgenoten. En wat zij vervolgens allemaal vertelden, raakte mij vanaf het begin. Ik weet heel goed wat ik zelf allemaal flikte ‘in gebruik’ en hoe ik schijt had aan mijn familie en toenmalige vriendinnen. Maar het verdriet waarmee verslaving gepaard gaat, voelde ik tijdens deze meeting veel nadrukkelijker dan op een gewone meeting voor verslaafden (zoals de AA of NA). Het was gek, bijna onwerkelijk, om uit de mond van ‘normale’ volwassenen te horen hoe hun kind hardcore in gebruik zat of hardcore aan het afkicken was, bijvoorbeeld van GHB. Het maakte veel indruk op mij, ondanks dat ik het zelf allemaal talloze keren heb ondergaan. Waarschijnlijk omdat het zo dichtbij kwam; het had míjn vader of moeder kunnen zijn die daar aan tafel zat. Ook werd ik natuurlijk geconfronteerd met hoe onschuldigen keihard worden meegetrokken in de hel van een verslaafde. Een verslaafde is namelijk niet bezig met de pijn van de ander, maar alleen maar met zichzelf.”

Herstel 

“Voor verslaafden is hulp tegenwoordig minder moeilijk te vinden dan vroeger, al zou het hele onderwerp nog veel meer uit de taboesfeer mogen. Maar voor naasten komt nu pas een beetje naar voren dat zij ook hulp nodig hebben. Een verslaafde moet een diep helingsproces ondergaan om gezond en gelukkig te worden. Ik noem dit altijd: de weg van het gebrek aan zelfliefde, naar zelfliefde. Naasten moeten volgens mij door een soortgelijk proces heen. Verslaafden moeten de drugs en andere middelen leren loslaten om te kunnen helen; de naasten moeten ‘hun’ verslaafde loslaten om te kunnen helen. En zo’n proces lukt je niet in je eentje… Moedige Moeders is dé groep daarvoor”, besluit Timo.

Als je aanwezig wilt zijn op 10 februari om 13.30 uur in Dorpshuis de Moriaan is het fijn als je je aanmeldt. Dat kan via: info@moedigemoedersbeverwijk.nl.