Column 27 - Het spreekuur van dierenarts Marjolein: Klein en pijn!

Teckel Loes komt op consult. Ze is niet helemaal zichzelf en ze lijkt buikpijn te hebben bij het omhooghouden van haar hoofd. Loes krijgt pijnstillers, maar toch worden de klachten erger. Ze gaat wankel en een beetje moeilijk lopen. Ook zijn nu haar plaatsingsreflexen vertraagd tot afwezig. (Hiervoor zetten we een voor een de voetjes even met de bovenkant op de grond waarbij de hond als reflex de voetjes weer normaal zal plaatsen)

We maken een röntgenfoto waarop wij een verdenking van vernauwing zien op twee plekken tussen bepaalde wervels van de lage onderrug. Dit noemen we een discus hernia.

De wervellichamen van de meeste wervels zijn met elkaar verbonden via tussenwervelschijven. Bij een discus hernia kan vroegtijdige veroudering optreden of door overbelasting de tussenwervelschijf laten slijten en uitdrogen. Hierdoor kunnen ze scheuren. Dit is erg pijnlijk. Daarnaast kan scheuring van de tussenwervelschijf tot ernstige problemen leiden als de vaak uitgedroogde en taaie inhoud van de tussenwervelschijf zich met kracht richting ruggenmerg of de uittredende zenuwen verplaatst. Door de toegenomen druk die hierbij ontstaat op het ruggenmerg en of de zenuwen, zullen de coördinatie en spierkracht van de hond achteruit of helemaal verloren gaan. In ernstige gevallen kan er verlamming optreden in de achterpoten. Sommige rassen, zoals de teckel, Franse bulldog en shih-tzu hebben door hun korte en soms kromme pootjes meer kans op een hernia. Een hernia kan in drie gebieden van de wervelkolom voorkomen: de hals, het midden van de rug of de lage rug.

Afhankelijk van de plaats kunnen we verschillende symptomen zien, zoals erge pijnaanvallen, spierzwakte, kreupel lopen, de kop omlaaghouden, buikpijnachtige klachten, niet meer kunnen plassen en verlamming van de achterpoten. Een hernia met verlammingsverschijnselen is altijd een spoedgeval! Met (bench)rust en medicijnen kunnen de klachten van een hernia (afhankelijk van de ernst), verdwijnen (soms tijdelijk). Helaas kunnen de klachten ondanks de behandeling ook acuut toenemen. Er is dan een CT- of MRI-scan en eventueel een operatie nodig, dit is een specialistische ingreep.

Bij Loes hebben we de medicatie aangepast en dit had gunstige effecten. Gelukkig is Loes zonder ingreep en met veel rust en hulp van haar fantastische baasje volledig hersteld.