Tien vragen aan… Pauline van Vliet: ‘Ik hoop dat nieuwkomers zich in Castricum echt thuis voelen’

Hoe zou Castricum volgens jou moeten omgaan met nieuwkomers in de gemeente?

Ik zou het fijn vinden als nieuwkomers de kans krijgen zich echt thuis te voelen in Castricum. Op de borden langs de toegangswegen staat: ‘Castricum, van nature gastvrij’. Ik hoop dat nieuwkomers dat ook zo ervaren. Dat betekent dat we ons samen inzetten voor fatsoenlijke huisvesting en goede begeleiding bij het inburgeren. Gelukkig gebeurt er al veel. Meer dan tachtig Castricummers zijn via Samenspraak taalmaatje van een nieuwkomer. Ook Samen Castricum organiseert activiteiten, zoals maaltijden en picknicks, om mensen met elkaar in contact te brengen. En bij Castricum aan Tafel in de Oude Keuken kun je samen genieten van lekker eten en gezelligheid. Er gebeuren dus al veel mooie dingen.

Wie ben je en wat doe je?

Ik ben Pauline van Vliet. Sinds 2002 woon ik in Castricum, samen met mijn man en twee kinderen. Ik noem mezelf een community builder: ik vind het leuk om verschillende groepen met elkaar te verbinden. Zo loopt nu het project ‘Verhalen door de brievenbus’, waarbij leerlingen van groep 5 van de Paulusburcht en ouderen uit Sans Souci elkaar via brieven vertellen wat belangrijk is in hun leven.

Daarnaast werk ik bij Werknavigator, waar ik mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt, onder wie statushouders, begeleid naar werk. Ook help ik oudere werknemers om hun werk goed te kunnen blijven doen tot of zelfs na hun pensioen.

Waar en wanneer ben je geboren?

Ik ben in 1966 geboren in Leidschendam. Ik ben dus van oorsprong een Zuid-Hollandse.

Wat maakt jouw band met de gemeente speciaal?

Ik heb jarenlang op het Bonhoeffercollege gewerkt en daardoor veel jongeren leren kennen. Ook heb ik projecten ontwikkeld met kinderen en ouderen over de lokale geschiedenis. Dat was eigenlijk één grote, leuke inburgeringscursus voor mezelf.

Wat is de mooiste plek in de gemeente?

De Oosterbuurt vind ik prachtig. Daar voel je nog hoe er eeuwen geleden in Castricum werd geleefd.

Welke herinnering aan je woonplaats is je dierbaar?

De picknicks met de ouders en kinderen van de Juliana van Stolbergschool. We gingen samen de duinen in, met natuurlijk een potje voetbal erbij. Dat was altijd ontzettend gezellig. Inmiddels zijn de kinderen uitgevlogen, maar als ouders houden we de traditie in ere.

Wat is je advies aan de burgemeester?

Wees vooral een burgervader voor de meest kwetsbare inwoners en durf voor hen op te komen. Veel mensen hebben een goed leven in Castricum en dat is fijn. Maar er is ook een groep die het heel moeilijk heeft. Juist voor hen moet je er zijn.

Wat is het beste advies dat je zelf ooit kreeg?

‘Neem niet te veel hooi op je vork.’ Dat blijft lastig!

Wat is het meest avontuurlijke dat je ooit hebt gedaan?

De film Soldaat onder het zand maken. Heel veel Castricummers speelden mee en ook schoolklassen deden mee. Tijdens de première in Corso liep iedereen over de rode loper, de Dorpsstraat was afgezet en soldaten uit 1799 stonden op straat. Zelfs het kanon ging af. Het was één groot feest. Die ervaring gaf me het vertrouwen dat ik echt iets kan neerzetten.

Wat moeten mensen écht van jou weten?

Ik houd ervan mensen met elkaar te verbinden en nieuwe initiatieven te starten. Dus als iemand iets verbindends wil ondernemen, steun ik dat graag.

Wie zie je graag als jouw opvolger in deze rubriek?

Siem Mooij van 93 jaar. Ik heb goede herinneringen aan hem. Hij kent Castricum al heel lang en heeft ontzettend veel meegemaakt. Ik geef het stokje daarom graag aan hem door.