Column 44 - Het spreekuur van dierenarts Marjolein: Kleine kruipmoordenaars!

Column
Grasaren kunnen voor flinke problemen zorgen bij je hond.
Grasaren kunnen voor flinke problemen zorgen bij je hond. (Foto: aangeleverd)

CASTRICUM - Dierenarts Marjolein werkt bij Dierenkliniek Castricum en schrijft elke twee weken een column voor Nieuwsblad Castricum en Nieuwsblad Uitgeest. Deze week een column over het gevaar van grasaren.

Het was een warme ochtend toen de jonge labradoodle Baloe de praktijk in kwam stuiteren of beter gezegd, hinkelde. Zijn baasje vertelde dat ze veel wandelen buiten en dat Baloe altijd enthousiast is. Maar nu hield hij zijn pootje iets omhoog en de hele nacht had hij er al aan gelikt. Bij inspectie zag ik tussen de tenen een kleine zwelling die rood en gevoelig was. Baloe vond het maar niks dat ik eraan kwam. Gezien de tijd van het jaar was de verdenking erg groot voor een grasaar!

Een grasaar wordt ook wel een ‘kruipertje’ genoemd. Het zijn scherpe zaden van bepaalde grassoorten. Het is een harde pluim aan het uiteinde van een lange grasspriet. Grasaren zijn meestal groen, maar als al een tijd staan, drogen ze uit en worden ze geel. Het probleem is dat grasaren weerhaakjes hebben. Door de stand van de weerhaakjes kunnen ze maar één kant op: verder naar binnen. Als de grasaar in de vacht van je hond zit, gaat deze er vaak niet meer vanzelf uit. Ze kunnen de huid doorboren, in de neus, oren, keel en ogen kruipen. Grasaren vind je vooral van juni tot en met augustus. Ze staan vooral in bermen en grasvelden die niet gemaaid worden, maar je ziet ze ook in woonwijken tussen de stoeptegels of langs muren groeien. Als zo’n scherpe grasaar de huid doordringt, kruipt hij soms dwars door de teen heen. Het gevolg is flinke pijn en een ontsteking. De poot kan opzwellen en er kan een bult komen met vocht of pus. Doordat de grasaar gemeen prikt en de ontsteking pijn doet, kan je hond mank gaan lopen om zijn poot te ontlasten. Op de poot van Baloe bleek aan de onderzijde een duidelijke ingangsopening te zitten. Met lokale verdoving kon ik toen niet één, maar wel drie grasaren uit het voetje halen! Baloe kon weer opgelucht verder stuiteren en voor andere baasjes geef ik graag het advies: controleer dagelijks de vacht en voetjes van je hond. Zeker na een wandeling door hoog gras!

Meer nieuws uit Castricum?

Ontvang de laatste updates per mail —

Volg ons op:

Heb je ook een nieuwtje? —

Deel dit bericht: