Musicalgroep The Cast speelt Come From Away, een voorstelling waarbij vreemden vrienden worden

De boodschap is volgens Cast-leden Yvonne, Arma en Jolanda duidelijk: ‘‘Iedereen schiet te hulp, van bakker tot leerkracht en van hulpverlener tot burgemeester. Iedereen helpt waar mogelijk de onbekenden in nood.’’ Jolanda: ‘‘Het straalt enorme medemenselijkheid uit en dat is een thema van alle tijden.’’

Wens die uitkomt

Voor de groep is het een wens die uitkomt om deze show te mogen spelen. Yvonne: ‘‘In mijn vrije tijd bezoek ik veel professionele shows. Come From Away heb ik twee keer professioneel gezien. Het is absoluut een van mijn favorieten. Toen ik hoorde dat we deze show mochten doen, sprongen de tranen in mijn ogen. Het voelde heel onwerkelijk omdat dit de eerste keer is dat de rechten vrijkomen voor amateurs.’’ De muziek wordt dan ook grijs gedraaid bij de spelers thuis. ‘‘En nog weten de nummers me elke keer weer opnieuw te raken’’, vertelt Yvonne.

Een herinnering die blijft

De groep vindt het belangrijk dat deze afschuwelijke gebeurtenis nooit vergeten wordt en wil met dit verhaal de nieuwe generaties inspireren. De groep bestaat uit mensen in de leeftijd van 20 tot 69 jaar. Dat zorgt ook voor een tweedeling van spelers die alles zich nog goed kunnen herinneren, maar ook spelers die toen nog niet geboren waren. Jolanda weet het nog heel goed. ‘‘Ik was hoogzwanger. Mijn verlof was net begonnen toen dit gebeurde.’’ De schrik was enorm. ‘‘Ik dacht, in welke wereld wordt onze baby straks geboren? Er waren nog geen smartphones, dus we kregen steeds iets meer informatie via de tv, die niet meer uit is gegaan die dag. Het was heel angstig.’’ Ook Arma had gelijk door dat er wat mis was toen haar man midden op de dag plots thuis kwam van zijn werk. ‘‘We zetten gelijk de tv aan. Een beeld wat ik nooit meer vergeet, is dat van een man die helemaal onder de as zat en in shock met zijn aktetas onder zijn arm voorbij liep. Het besef dat hij wellicht net te laat van huis vertrokken was en daardoor aan de ramp is ontkomen, is heel bizar.’’ Yvonne was in 2001 nog maar acht jaar oud. ‘‘Op school werd er wel over verteld, maar als kind zie je nog niet direct hoe ernstig de situatie echt is. Ik was op dat moment net grote zus geworden en we zaten als gezin nog volledig in die babybubbel. Nu werk ik bij de brandweer en besef ik des te meer dat rampen als deze van alle tijden kunnen zijn en hoe belangrijk communicatie is.’’ Want mobiele telefoons waren er nog niet. Het enige wat de passagiers in Gander wilden, waren telefoons om hun familie te laten weten dat ze in orde waren en om te horen of hun familie in New York oké is.

Jolanda speelt de moeder van een brandweerman uit New York. Tijdens de ramp weet ze niet waar haar zoon is. ‘‘Ik mag het nummer ‘Je bent hier’ zingen, dat is mijn favoriete moment in de show. Ik zit aan de telefoon gekluisterd en weet niet hoe het met mijn zoon gaat. Mijn eigen zoon is 25, dus ik kan me heel goed inleven in de rol. Ik hoop het nooit mee te maken, het is afschuwelijk.’’

Humoristische accenten

Toch is er ook ruimte voor wat ‘lucht’ in de voorstelling via humoristische accenten. Zo speelt Yvonne een ietwat chaotische basisschooljuf die veel interesse heeft in de vele mooie mannen die gestrand zijn. ‘‘Ze flirt er graag op los!’’ lacht Arma. ‘‘Ik vind het erg leuk om te spelen. Op een gegeven moment openen we ook de kroeg om even alle zorgen te parkeren. Die momenten waren toen nodig, maar in het stuk geven ze ook even wat lucht zodat het niet té zwaar wordt. Het is natuurlijk nog steeds een leuke avond uit voor het publiek’’, zegt Yvonne.

‘Gister is voorbij, morgen is er nog niet, koester het nu’

De spelers hopen het publiek te raken en even stil te laten staan. Jolanda: ‘‘Ik denk dat een van de belangrijkste boodschappen is dat je moet genieten van het nu. Je weet niet wat er morgen komt en gister is voorbij, dus koester het nu.’’

Gezonde zenuwen

De groep zet momenteel de laatste puntjes op de i. ‘‘We zijn al een aantal weken aan het doorlopen, iets wat we normaal pas veel later in het seizoen doen. Het is heel fijn’’, zegt Jolanda. Er wordt extra geoefend op de decorwissels. Yvonne: ‘‘Die zijn snel. Het tempo van het stuk ligt hoog. Je hebt daarom geen tijd om nog even snel die stoel recht te zetten of een vergeten rekwisiet nog snel te pakken, de scenes volgen elkaar snel op, dus het moet in een keer goed staan.’’ Dat brengt wel wat zenuwen mee, maar niet meer dan anders voor de doorgewinterde spelers. Jolanda: ‘‘Je hebt ook wat gezonde spanning nodig om je scherp te houden.’’

‘Ga maar lekker zitten, want we zijn nog niet klaar’

Als de dames samen een favoriet moment uit de show mogen noemen zijn ze het unaniem eens: de opening. ‘‘Het nummer heet ‘Welkom op de rots’, we staan dan met zijn allen zo krachtig op het toneel’’, zegt Arma. ‘‘Het staat als een huis, dan zeggen we eigenlijk ‘zo, ga maar lekker zitten, want we zijn nog lang niet klaar’’’, lacht Yvonne.

Voorstellingen

De groep wordt geregisseerd door Marc-Peter van der Maas. De choreografieën zijn in handen van Vlasta Bakker en het achtkoppige live-orkest wordt geleid door Robert Stoop.

The Cast speelt vrijdagavond 23 en zaterdagmiddag en -avond 24 oktober in het Kennemertheater in Beverwijk. Tickets zijn verkrijgbaar via: www.kennemertheater.nl.